gitmekle beraber gitmek.

evet gidiyorum..

ne hissettiğimden tam emin olmamakla birlikte biraz daha dursam iyiydi galiba diyebilirim sanırım.bütün yazımı bi orda bi burda geçirdiğimden olsa gerek nası geçti onca zaman anlayamadım.okul açıldı hani sevdiğin bi yere gitsen o zaman daha bi içten gideceksinde.işte ben bu memleketi sevmiyorum kardeşim.gitmeden 8 kişilik odanın gerginliğimi desek böyle ayaklarım yine geri gitmekte.istemediğin yere niye gidersin diye söyleyebilirsinizde napalım be kardeş katlanıcaz.tam istediğim yere gelmem için uzun uzun zamanlarım var.

şu aralar kafamda olan tek düşünce şu 1 yıl... bu zaman benim için çok önemli.yığınla sınav yığınla yapılması gereken plan var.tabi bide onca zaman hırpalanıp olmama ihtimalleride varki bu hiç aklımdan çıkmayan kısmı.fındıklıda okuma hayali ruhumu alıp götürüyor.(tabi acıbadem gsf hep kalbimizde onun yeri ayrı)da bu fındıklıdada çevre çoğaldı ondan gönül istemede galiba.

o nedenle şu istemediğim kısma biraz daha katlanıp yoluma hızla devam etme niyetindeyim.istemediğim kısım içinde okuduğum bölüm gelmemekte. kesinlikle olmam gereken bölümdeyimde yeri ve sistemi daha parlak olmalı diye düşünmekteyim.

şımarıklıktan değil olmuşken tam kıvamında olsun istiyorum.

hani arada şu bloguma bakıyor ediyorsanız ne bilim bi enerji çekinde voltran oluşturalım bi olduralım şu işi ya..çizdik,kestik,parçaladık olmadı işimiz nelere kaldı.

velhasıl kelam bu insan yine gider çorluya ...

hadi kalabalık yalnızlıklar açın kollarınızı.

[konuşasım gelmiş konuşmuşum.]

böle içip içip ağlayasım var.

içip içip ağlayamayan yapımla bunu nası başarıcaksam oda ayrı.

balkon!

en mahrem anılarımı paylaştım

duymak istediklerimi

seninse duymak istemediklerini

saatlerce haykırdım..

denizin aksine ormana bakıyordu evim

yemyeşil bir gökyüzüne bakar gibi

nefesimi tutup izledim...

seni görmeye çalıştım

belki bir dal kenarından yüzünü görürdüm...

akşamüstleri güneş sırtı dönük batar evime

ama kuşlar yuvasına döner ya

ordan anlamaya başlarım...

çıplak ayaklarımla gezinirim...

güzel bir sese uyanıp koşarım bazen

an olur sepetin içinde hayallerimi yollarım...

ne yıldızlar kaydırdık gökyüzünden

ne dilekler tuttuk seninle birlikte...

bir kuşun kanadında birleştik bazen

yaz olduğunda sere serpe uzandım kollarına

tüm yakıcılığı gideren sığınak gibi

soğuk bi o kadar da içten

ne yaşlar eskittik...

ne insanlar bıraktık ardımızda...

bir kış gününde kar taneleri biriktirdin koynunda

ben severim ya..

duymuş gibi sakladın onları.

annemin çiçekleri bile sana emanetti...

neler biriktirdin kesende...

bazen bir çocuğun anne diye haykırışı,

bazen bir annenin özlemi...

bizden ne çok şey taşırsın sen...

hani taş diyip geçerler ya

bilirler mi acaba taşın hasretini...

duymaya çalışırlar mı seninde kalbini

ben duyarım seni her nefesinde.

başımı yaslar dinlerim yavaştan

ilk başta soğuğun yanağımı ürpertir ya

sonra ılıklaşır kanın kaynar

işte o zaman duyarım ben seni..

evet bir balkondu en yakın arkadaşım...

nefessizliğimi gideren,

mavi brandalı bir balkondu o.

benim ol lütfen!

kesinlikle tamda istediğim sensin bebeyim. allahım allahıım şuna bi bakın ya.. kocaman direksiyonuna mı,sepetine mi öndeki lambasına mı, ziline mi .. neye vurulacağımı şaşırdım o derece etkilendim senden.rengi mavi değil ama bu renkte iidir. mavi olsa candır. ama varya sen benim ol oo yee bebeyimm.hani bunları buluyorum sonra bakıyorum yurtdışında.. lan benim ülkemde niye yok bunlardan olanlarda niye bu kadar pahalı ya.. bi akrabanızın yurt dışında bulunması şart.. ben bunun eksikliğini küçükken şu elli yeri açılan kalem kutularında yaşamıştım.herkese almancı arkrabası getirir bana yoktu.iç çeke çeke kullanırdım kendiminkini.. renkli renkli kalemleri vardı.ders proğramı koyma yeri bile vardı. sonra türkiyedede oldu onlardan ama ben eşek kadar olmuştum.ama hep içimdedir.bi almancı akrabam olacak bigün ve ben ona o kalemliklerden getirticem. yıh yıh.. he bisikleti zor getirtirim.yine payıma düşmiceksin bilirim yinede uzaktan severim seni eyy bisiklet bigün dünyaya açılırsam gidip kendim alırım artık.istanbulda bulduğum bi bisiklet fiyatını diyim.lan 1 milyar olurmuymuş bisiklet.şaşuumuşş bunlarr yıh yıh

k.p.ş tanısı konulmuştur!

off nasıl terlemişim.. bu aralar devamlı aynı kabusu görmeye başladım..leş gibi kokuyorum biri gelmeden gidip duş alayım.fayanslar sanki üzerime üzerime geliyor... arasından bişeyler sızıyor ama ne olduklarını bir türlü çözemiyorum... opss! kayıp düşmek üzereydim..
günün ilk sigarası işte buna bayılıyorum..çay demlenirken biramı açmıştım bile.. bu balkonda yaptığım sabah keyflerini herzaman sevmişimdir..
çocukken annanem buraya çok güzel kahvaltılar kurardı yazın bile kızarmış ekmek kokusuyla uyanmak ayrı bi tat...
özenle sürerdi ekmeğime tereyağını. lezzeti ise sanki o sürdüğünde iki kat daha artardı.. şimdi ise bu evde yalnız yaşayan ben..sabah kahvaltılarında kızarmış ekmek değil normal ekmek bile almaya üşenir bu halim.bikaç bisküvi parçasıyla 3-5 zeytin atıştırıp sonra içmeye devam ettiğim,gün öldürmece oyunları...
üst katımdaki aileye çok fazla özeniyorum.. memur bir adam kendi halinde,gösterişten uzak her sabah işine giderken.. camdan bakan o 2 çocuğu ve uzun saçları savrulan eşi... işte istediğim hayat buydu aslında...

.!.

evlerinden sabahları odama yayılan kızarmış ekmek kokusu... çocukların dünyayı umursamadan yaptıkları yoğun ses kavgası... içkiyi fazla kaçırdığım anlarda..ki ne zaman az kaçırırım orasıda ayrı.
başımın zonklamasını soda limon yanında bide o çocuklar geçiriyor inanırmısınız...
oo gerinirken gördüğüm şeye bak bu dirseğimdeki kesikte nerde oldu anlamadım... bu aralar ne yaptığımı ne yaşadığımı ben bile kestiremiyorum...
senden sonra sanırım bu yalnızlık beni iyice sardı.bekliyordum oysa uzun bir sabırla yanıma gelmeni.. ara ara yaptığımız iki satırlık uzak kokan sohbetler bile gelişine işaret gibi geliyordu bana...hayatımı düzene bile koymaya başlamıştım.. düzenli yaptığım yürüyüşler,sabah kahvaltılarım.. sen seversin diye akşamları yaptığım fırında makarna çeşitleri... hergün sanki geleceksin gibi hazırlık yapıyordum..2 tabak 2 bardak bile masada yerini almaya başlamıştı..
bu ani olmayan ama hızlı gidişin rüzgarıyla herşeyin yerini bi anda değiştirdin

...

kaptan mağara adamını andırdığımı söylüyor yolda karşılaştığım eş dost.. pek bi eğleniyorum.. sona yaklaşmak inan bana çok hoşuma gidiyor

...

ama bi ara saçlarımı eskisi gibi üç numara yapmak istiyorum..

senin sevdiğin gibi...

sınırımı zorladığım anlar yaşamak.. artık seviştiğim kadınların ne adını ne de yüzünü hatırlıyorum.. sanki öfkemi tüm kadınlardan almak istiyor gibi davranıyorum.. hepsine kinle nefretle...

siz yetinmeyi bilmeyen mahluklar..

isteseydin tüm dünya ellerinde olabilirdi...

sana gökkuşağının en sevdiğin rengini tutup getirebilirdim...

sadece beni sevebilseydin..

hergün telefonumdaki resmine saatlerce bakıp bu sözleri söylemek..

ve hala seni düşünebilmek...

sana başka birinin dokunduğunu düşünüyorumda.. ben senin saç teline bile dokunmaya cesaret edememişken.. tanrıım bu düşünce sanırım beni öldürüyor...
telefonuma tanımadığım kişilerden gelen mesajlar...
okumaya üşenip yolda yürümeye başlarken karşılaşıyorum bir çoğuyla... ya da masama oturup hayatımın bu geceki yönünü belirlemelerine izin veriyorum...
ara ara burnuma gelen kan kokusu sanki rüyalarımdaki gibi.. içerisi kanla dolu bir küvette yatıyorum öylece karşımda seni görüyorum ama kalkmaya mecalim yok...

bakıyorsun bana öylece...

ardımdan gelen ses çocukları bırak diye... ne çocuğu diye düşünürken birden ağlamaya başlıyorum korktuğumu hissedebiliyorum...
biri benim bu kabuslarımı dindirmeli!
yalvarırım bana yardım edin...
televizyonu açmalıyım evde en azından ses olmalı yoksa çıldırmak üzereyim...
- dün gece evinde polise yardım çağrısında bulunan orta yaşlrda bir adam...
-''yalvarırım yardım edin bana,neler oluyor anlamıyorum... ''
-''yapma yapmaaa!''

---

olay yerine giden polisler.. 2 çocuk ve bir bayanın sırtlarından kasap kancasıyla duş kabinine asılmış halde ölü bulurken.. içi kan dolu küvette çırılçıplak yatan adamın son sözlerinde ''alt kom-şu kom kom şuu herşey onun suçu.. kıskanıyordu mut mut mutlu-lu...''
alt katlarında kimsenin olmadığı evin yalnızca kendilerine ait olduğu anlaşılan ailenin.. çok mutlu oldukları diğer komşular tarafından söylenirken... çekmecede bir zarfın içinde bulunan bir sağlık raporu tüm olayı açıklıyordu...
-- 18.09.1986 tarihinde yapılan tüm tetkikler sonucunda nevzat K.
isimli hastaya kronik paranoid şizofreni tanısı konulmuştur..--
ailesini bileklerinden kestikten sonra kasap kancasıyla enselerinden asıp ailesinin ve kendi saçlarını 3 numaraya vurduğu kayıtlara geçen ayrıntılardan bazıları...
kendi bileğinide kesen adamın... dirseğinde bulunan derin kesiğin kanda kayıp küvete düşmesi sonucunda olabileceği sorusu,otopsi sonuçlarıyla netliğe kavuşturuldu...

---

... evet bu saç bana kesinlikle yakıştı

beğenmekte haklıymışsın

yanından geçerken

kulağıma fısıldıyorsun

'' ..neden yaptın sanki

belki bizde mutlu olabilirdik..''

iç ses dış ses

kendime az önce damla sakızlı türk kahvesi yaptım pek bi beğeniyorum bu aralar.köpüksüz olması benim beceriksizliğim olsada tadı hoş.deniz feneri mumluğumu yaktım uzun uğraşlar sonucunda.koca evde çakmak bulamadım kimse sigara içmeyince tek tük oluyor. onuda kaybetmişiz.he mum falan dedim ya duygusal kıvama gelmedim. sadece deniz feneri hep ışıklı olmalı pek bi güzel pek bi huzur veriyor bana..

gerçi ruhumun o melankoli havası hep var içten içe onuda inkar edemem...

off şuan neil young çaldı güzel bir mızıka sesiyle geldi... tam da bi fenerde yaşama düşüncesi yine beynimde yayılmışken... bu arada kasabamda bi mavi bisiklet dolaşıyor keşke benim olsa diye hayıflanıyorum devamlı.. he size güzel gelmeyebilir böyle kocaman direksiyonu var hemde küflü,maviside sonradan boyamayla olmuş ama o benim olsa ne güzel olurdu...geçen gün durdurdum nerden aldınız bunu diye.sanki benimde çalmışlar edasındayım.''babama arkadaşı vermiş bende boyadım ''dedi.bunun bide pembesi vardı satmıyomusunuz siz bunları dedim.''YOK'' dedi bunlardan bulursanız banada haber verin dedim.ısrarla satın diye baktım yüzüne sonra hüzünle çektim gittim arkasından bakmakla yetindim. ahh benim olsaydı daha ne hatıralar eklerdik sepetimize.zaten bisiklet dediğinin kocaman direksiyonu olur bikere.

bide az önce bi şarkı dinledim PuCCaa nın günaydın şarkılarından pek bi güzeldi.sevdim MUTLU oldum... yıh yıh

ç.o.r.a.p dediki;

dünyaya gelişim bir sebepti

sebepler doğururdu arzuları...

tüm hatları ortaya çıkaran

bi o kadarda gizleyendim...

kendimlemiydi bu çelişen duygularım!

her ruhta farklı can bulurken

istedikleri hatlara büründüm...

renklerimi soldurup tekrar doğdum.

bazense renklerden arınan beyaz sayfalar açtım

katlanmanın zor olduğu anlardan geçtim...

kirlerle mücadele ederken

farkında olmadan kirlendim.

an geldi çıkarıldığım köşede toz kapladım

ta ki ummadığım bir anda bir el beni bulana dek...

bazen temizliği gösterdim vücudumda

bazense tüm kirlerinizi ortaya serdim.

görünmeyen kusurlarınızı ,

dayanılması güç kokularla yaydım etrafa...

küçük pencerelerden nanikler yaparken

yüzünüzü görmeliydiniz...

bir çorabın intikamımıydı yaptıklarım

sizi utandırmakmıydı istediğim

yaradılış sebebim bile meçhulken

bi yandan alsamda hırsla intikamı

dayanamaz sararken sıkıca

tüm sevgimle ısıtırım ayaklarınızı...

yaşlılık belirtileri bunlar!

gökyüzünün aydınlanmasına sayılı dakikalar kala.yatakta dönüp durmuş televizyona bakıp uykusunun gelmesini bekleyen bir ihtiyardım.daha öncede gördüğüm bir kareyi yine gördüm tepkilerimse birbirinden çok farklıydı.yaşlanıyorum... bu sebeptendir kontrol etmekte güçlük çekiyorum kendimi.yaşlandıkça salarmış ya kendini insan sanırım öyle...

sadece 1 saat.. tüm hayatımızı nasıl değiştiriyor.

bişeyleri yapmak için artık çok geçken siz siz olun yapın bişeyler.belki faydasız olacaktır yine de yapın bişeyler.son dakikayı beklemeyin hayatınız için.

-yıprandığımızdan mı başkalarına yaptığımız ?

-sevmek mi bizim zorumuza giden?

-imkansız mı hayallerimiz ?

-isteklerimiz olmadığından mı bu gereksiz öfkemiz?

soruların cevapları kendimizden başkasında değil..

e yaşlanıyorum demiştim..

mızıkpipo ile görgülü dakikalar

evet artık benimde bir pipom var!
benim güzel pipom
seni severim
seni pek çok severim
hemde pek çok pek çok
ama kıyamadım mızıkama
ayıramadım onu köşelere.
daha tütünüm yok ondan paylaşım içindir
bu görgülü davranışlarım.
yıh yıh

-e bilmek... eki bu geceki konuğumdu.

kulağımda yankılanan bir mızıka sesine aşık olabilirim
yıllarca yaşanan bir yalnızlığı seçebilirim
apartman değilde mavi pencereli bir eve hayran olabilirim
arabalar yerine küflenmiş mavi bir bisiklet için ölebilirim
deniz fenerinin hepsi birdir diyip saatlerce orada durabilirim
bir rüzgar gülüne baktığımda kendimi dünyanın hakimi zannedebilirim
uçurtmaları ağzım açık izleyebilirim.
gökkuşağının tüm renklerine değilde bir mavisinde kendimi bulabilirim
biranın limonlusunu,rakının sohbetlisini,votkanınsa shotını içerken zevk alabilirim
basit bir insan olduğumu yılmadan tekrar edebilirim
hatta basit mesaj tonu kullabilirim(aklıma geldide güldüm iki)
bildiklerim bilmediklerimden azdır bunu bildiğimden her saniye bişey öğrenebilirim.
bir insanı öyle bir sevebilirimki gidişini gözümü kırpmadan izlerken tek bir cümle kurmadan durabilirim.
sevmediğimleyse aynı masada oturmaya gerek bile duymayabilirim.
yemekten sonraki türk kahvesine ruhumu teslim edebilirim..
pilavı deli gibi sever ama yapamaz.yapan birilerine hep ihtiyaç duya-(rım)bilirim.
sıkılmadan saatlerce çizim yapabilirim...
asosyalimdir sınırlı sosyal olabilirim,aşırı sosyalliklerimde bi yerde mutlaka hata verebilirim.
sigara içmesemde pipoya özentimi gizlemeyebilirim.
kedileri sevmezken bir kediye deli gibi bağlanabilirim.
kuzgunlara ayrı bir sevgi besleyebilirim.
bir şehirde deniz varsa o şehirde yaşayabilirim.
duygusal değilimdir ama sinirlerim bozulursa bu ülke nereye gidiyor diye hıçkıra hıçkıra ağlayabilirim...
devamlı şikayet eden insan unsurunu gördüğüm yerden kaçabilirim.
hatırlatma duygusunu getirdiğinden en sevdiğim şeylerden soğuyabilirim.
din ya da siyaset sohbetlerine girmeden hayatımı sürdürebilirim.
bir karavanda şehir şehir gezmeyi hayal edebilirim
bir çocuğun gülüşünde tazelenebilirim
bir sallanan sandalyede torunlarıma hikaye okumak için ölebilirim
benden bi halt olmaz diyip bu yazıya son verebilirim.

e bitirebilirim.

bazen bende neden yazdığımı anlamayabilirim.

tarihi geçmiş

hani böyle içiniz dolup taşar...

damağınız kaşınır.

yürek yerinden çıkacak olur

koşarak gelirsiniz yolları

avuç avuç cümleler getirmişsinizdir elinizde...

gözlerine bakarsınız ışıl ışıl

bir an durup derin bir nefes almak gerekir.

soluğunuz hiç kesilmeyecek

nefes alıp vermeniz hiç yavaşlamayacak gibi.

sanki gökkuşağından kayıp

o kova dolusu altını bulup getirmiş gibi

umutla bakarsınız gözlerine...

beklersiniz o da size baksın diye

umutla durursunuz

uzun uzun zamanlar geçer

arada cümleler çıkar ağzından...

dinlersiniz tek biri bile siz olmasanızda

yerinizden bir an bile kıpırdamak aklınızdan geçmez.

yoldan geçenler çarpar hızlıca omuzunuza...

bazen teninizin üzerinde gezinen eller olur

ama ten oyalanırda yürek kabul etmez.

her gecenin sabahında hatırlanmayacak yüzler

kalırken ardınızda...

yaralarınız vardır kanarlar

ılık ılık süzülürken diz kapaklarından,

gözleriniz onun üstündedir...

tek bir an bakması için yalvarırsınız

küçük bir çocuk gibi beklemek

karşınızda duran çikolatalı pastadan

bir dilim bile almadan onu beklemek...

tek bir cümle kurmadan...

nefes alışlarında onun adı geçmeden ,

tek bir an olmayan zamanlar geçer...

kafasını hafif çevirirken size doğru

nefesinizin hızlanışını ifade etmek mümkün değil

buna rağmen derin bir nefes hapseder

ve durursunuz...

ışıl ışıl gözlerine bakarken,

usul usul geçer gider yanınızdan...

kokusunu içinize çekersiniz

evet derin bir rüya gibi

sanki sizinmiş gibi.

...uzaklaştıkça

dizleriniz çözülür...

yere çökersiniz

evet gitmiştir.

evet gitmiştir.

tek tek düşer yere avucunuzda

anlatılmayı bekleyen cümleler

tarihi geçmiş hikayeler

bir bir karışır okyanusa

sizse çoktan dalgalarla

yürümeye başlamışsınızdır.

yıhh yııhh ölüürüm ölüürüm

hayır yani tekrar tekrar okuyup aynı tepkide gülebiliyor olmam.inanın bana yok böyle bişey.herkeslerin içinin karardığı şu günlerde iyi gider iyi..he anlattığım çoğu kişininde gülmemesi ayrı bi tepki iyice sinirleriniz bozulup hayata küsebilirsiniz.ahh bee yiğitcim senin gibileri gelmez hayatımıza zaten diyede serzenişlerim olmuyor değil. yııh yıhh yav tamda ayağıma oturdu hergele. bu çocuk direkten döner diyim ben sana yıhh yıhh

hata-ta -a !

durur

susar

yalnızlık çeker ruh

sessizlik ister

hadi biraz sakin olun

bu ne çok cümle

nefes almak gerek

yavaş

...

durum;

ruhumda yalnızlık çanları

bir asosyal ne kadar sosyal olabilirki

hata verdik

hata vericez

hata veriyorum

hata

haa ta-ta

ta

.

! durdu(m)

gün güzelliklere gebe...

ruh tazelenirken ,

masmavi bir gökyüzü bakıyor yüzüme...

pamuk gibi yanakları var bulutlardan.

güneşiyle gülümsüyor ...

gözlerim kamaşıyor güzelliğinden.

denize bakıyor o gözleriyle

masmavi oluveriyor koca sular...

birden dalgalanıyor deniz.

o an aklıma geliyorsun,

biraz merakla anıyorum seni...

güneş sanada gülümsüyor

hayatın güzellikleri doğurmakta.

ışığınla aydınlanıyor içim...

yürümeye başlıyorum

bir rüzgar gülünün yakınından geçiyorum

aklıma geliyorsun.

içim ürperiyor...

koşmaya başlıyorum bu sefer.

bir ses duyuyorum...

aklıma geliyorsun.

tınısından...

nefesim kesiliyor

o an bir karga yaklaşıyor,

çıplak ayaklarımın yakınına...

aklıma geliyorsun.

usul usul gelişinden...

birden koşmayı kesiyorum.

derin bir nefes alıp,

öylece ardıma bakmadan duruyorum.

biliyorum ordasın.

bakmasamda görebilirim seni...

yinede kafamı çevirmiyorum

artık kıpırdamam yerimden.

...aklıma geliyorsun

yerli yersiz.

aklımdan gidiyorsun

zamanlı zamansız.

biliyorum bir yerde

bir zamanda

aklıma geleceksin

gelme!

durdum ben

koşmaya mecalim yok.

ağızın parmaklığında cümleler

içimde derin,usul usul ilerleyen sızı...

kaderi sorguladığım anlar...

hayattan alınan uzun güzel keyfler...

canın sürüklendiği anlar...

binlerce soru geçiyor beynimde.

cevaplarını kendiminde veremediği

yardım diye ise gidilecek kapı olmadığı.

uzun uzun anlar...

susuyorum kendime acırcasına...

ağzımın içi cümle dolu ...

onları dışa savurmak oldukça zor.

yeni cümlelerin gelişi dişlerimi dahada zorluyor

gıcır gıcır sesler geliyor...

boğazıma,cümlelerin yırttığı etimden sızan

yoğun bir kan kokusu yayılıyor...

çok uzun zamandır aldığımdan bu tadı

alışıyorum sanıyorum.

ara ara midemin bulantısına engel olamayıp,

kusuyorum...

ağzıma gelen acı suyu yutsamda

engel olmak imkansız oluyor bazen

yinede kontrolü alabildiğim an

yutmaya başlıyorum daha yolda olan tüm cümleleri

anlaşılmak ya da anlatmak değil sıkıntım...

zaten farkında olmasanızda çok geç

cümleler kurulup çoktan imha edildi.

anlam veremeyişinizde bundan

basımdan kalkmış bir kitabı arıyorsunuz feryat figan.

bulamayacaksınız...

zaten içindekiler ilginizi çekmeyecektir

basit bir insanım inandıramasamda

ağlamak yerine gülmektir tercihim

kimse bilemez neye güldüğümü

belki güldüğüm şeyi duysanız

... gülmeyecektiniz

ağlamaksa kaçınılmaz olacaktı.

durdum izledim hepinizi

kendime geldiğimde ağız dolusu sustum

...bildikleriniz inanın bana

bilmedikleriniz..

çok basit sorulardı

bundan çokta çabalamaya gerek yoktu

soruya baktığımızda görüyorduk sonucu

sadece heyecan arayıp

kare sayfalarda rakamları konuşturmak

kendimizi tatminimizden başka bişey değildi.

edip etmediğimiz ayrıda

görünen tek şey;

ayaklarımın dibinde biten otlar

küf tutan demir parçaları

sararmış kağıda baktığımda

ilk sayfadan öte gidemeyiş...

gökkuşağı ölüleri

gökyüzü,
senin vururken gözlerine...
benim yanaklarımdan süzülür yağmuru...
şimşekleri içimde birbir yankılanırken,
kulaklarımı kapatırım...
yinede duymak isterim sesini.
kenardan sızsın,
içimde gökkuşağını çıkarsın
renklerinde kendimi bulayım...
maviye doyup huzurla boğulayım derken
yıldırımlar düşer gökkuşağıma...
renklerini alıp götürür.
ayaklarım öyle ağırlaşırki
kıpırdamak ne mümkün.
çakılırım olduğum yere...
yeniden güneşe kavuşmak için,
tek bi hareketim olmaz
bilirim artık aydınlatmaz içimi
bambaşka yerlerde bambaşka günlere merhaba deriz
vardır benim her cümlemin içinde senden bi parça
boğazımda yumruk olur bazen
zor tutarım kendimi
yinede tutarım,bilirim faydasız cümleler
yağmuru yağdırmaksa bi o kadar gereksiz gelir...
çıkan gökkkuşağı benim değildir artık.
mavisi geçmiştir benden ...
belkide hiç benim mavim değilmiştir
umutların yanılsamasına uğramıştır...

...insan umut ettikçe yaşar

ölsede dirilmeye meyillidir umutlar

bazen yerinden boşa kaldırılan ölüler

anlık gerçek gibi gelsede

nihayetinde ölüdür.

umut güzel şey olsada

elle tutulur umutlar güzelliği getirenleridir...

git lan kış kış tütütü büyü boz

kesinlikle uğursuz bi insanım ya da bi yerlerde bi sorun var çünkü devamlı hata veriyor. ulen bütün şeyler mi bi insanın elinde kalır... kapıyı tutar kapı kolu kalır sifonu çeker sifon kalır. gittiğim evde açlık olur paralar buharlaşır adım attığım dükkanın ilk ve son müşterisi olurum evlenemeyecek insana dokunurum evlenir,evlenecek olan evlenmekten vazgeçer... vs vs... bu ne hayat bu ne yanlıış yön durumu... kaç uzaklaş benden beni bedevi yapıyorsun hep o şimşek dibimde patlıyor.. uğursuzluk sana burdan sağlı sollu hareketler çekiyorumm. bırak len peşimi.

bir bozcaada hayali

arkadaşım balayında bozcaadaya gitti.döndüğünde gösterdiği resimlerden sonra oraya deli gibi gitmek istiyorum.daha önce hiç araştırmamıştım ama netten biraz baktım ve bi şekilde oraya gitmeliyim.zaten bi şehirde deniz varsa orası kötü olamaz hep derim. üstüne mavi ve beyazı öyle güzel kullanmışlarki ben orda olmalıyım mı defalarca söyledim söylüyorumda.

masmavi sandalyeleri olan cafeler,lokantalar... beyaz beyaz evler. elinde çiçek getiren sevgiliye karşıyımdır ama bir evin camında çatısında mucizeler yaratan çiçekler içimi ısıtıyor ne yalan söyliyim... bir evde insan yaşamıyorsa orası duvar yığınından başka şey değildir bence.. bu adada insanlar kapıları açık uyuyabiliyorlarmış... bahçelerinde çiçekleri,kiminin kedisi kiminin köpeği... cıvıl cıvıl insanların ayak izlerini barındırıyor..

deniz feneri,rüzgar güllerii.. küçüğü büyüğü yenisi eskisi delirdiğimi bilenleriniz var zaten... bozcaadadaki deniz feneri yanına parkedilmiş kırmızı vosvos minibüsse sanki hayalim gerçekleşip oraya gitmişimde o anımı ölümsüzleştirmişim hissinide yaratmadı değil.

uzunca kurulmuş bir masa,kulağımdan silinmesin istediğim mızıka sesi ve biraz alkolünde verdiği etkiyle bazen dediğim gibi o anda diyeceğim en bilindik cümle. şuracıkta ölebilirim!

böyle bir şehire bir kerede olsun gitmek fikri bile beni şimdiden heyecanlandırıyor..
evet ben buraya gitmeliyim... birileri gelsin yanımda,bi plan olsun proje olsun hadi gidiyoruz densin ya da benim kafama essin çantamı toplayıp kendimi oracıkta bulayım.. nası gittiğimle değilde oraya ilk adım atacağım anı sabırsızlıkla bekliyorum...

gizde saklı büyü

kara bulutlar sarmış bedenleri.

havuza atlar gibi geriye çekilip

birden hızla koşuyoruz...

ayaklarımız yerden kesilirken,

uçmak fikrine yaklaşmak

anlıkta olsa yaşanası.

birden dünyaya gelip,

kara bulutu delip geçiyor beden...

yükseğin etkisinden olsa gerek.

o yumuşak su bir betondan farksız!

kendime gelip başımı kaldırıyorum...

ne çok beden var

kimi suyun üstünde

kimi çıkmaktan utanırcasına

mosmor kesilmiş yüzle

bakıyor suyun altından...

şeffaflığından olsa gerek.

aralanmış tüm kapılar...

kelimeler kaygan bedenden akmaya başlıyor...

hemde kontrolsüzce

kısa süreli bir panikten olmalı

kimse kendi üstündeki kiri görecek halde değil

sudan çıkanların adımlarının izleri

rahatsız etmekte insanları.

oysa sudan çıkabilseler

adımlarının ardında bıraktıkları

çokta farklı olmayacak...

temizliğinizlede

kirlerinizlede övünmeseniz

aslında ne kolay olacak yaşamak.

...

güzelliği ne temizlik ne lekeler saklayabilir

büyülenmeyi derinden gelen ışıklar kolaylaştırıken

odama düşen deniz feneri aydınlatır yolumu.

ne kiriniz ne temizliğiniz gözükmez gözüme

yüzünüze vurup kaçan bu loş ışıktan başka bişey

inandıramaz güzelliğin büyüsüne ...

iç ses tantanaları

uzun zamandır aklıma gelen düşünceler yumağı.. aslında bunu ecoda yazmak istiyordum oturup köşemde.. biramı yudumlarken dökülecektim.. ama o kadar doluyumki sanırım yerin artık çokta bi önemi olmayacak...

hayat diye bağırıyoruz... ne emekler veriyoruz onca şey için.. kimi anlık kimi belki daha uzun süre,yinede çoğu geçip gidecek.. koca bir toz bulutu gözükürken bize düşen tek şey hayıflanmak olacak sanırım...

onca yılı birlikte geçirdiğim insanlara bakıyorum... ne yıllar ne anılar biriktirmiştik kesemizde..

kimselere anlatılmayan sırlar akıvermiş güvenle dil nehrinden.. sanılır ömrün sonuna kadar devam eder,yaşlanırız yine yanımızda aynı insanlar olur.. ne hayaller akla gelir.

şimdi ise ne az çakıl taşı kalmış elimizde..

üzülüyorum bu duruma zaman zaman söylendiğimde olur zaten...

şimdi kimiyle kafamızı çeviriyoruz,kimiyle sadece gördüğümüzden kaynaklı mecburi kelime kalabalığı... böyle mi olmalıydı acaba? aslında birlikte yaşanacak ne çok mutluluk, omuza yaslanıp sadece susup anlatılacak ne çok şey vardı.

insanlar gider kendi hayatlarını yaşar,kimse kimseye bağlı değildir derler aslında... neticede öyledirde. yinede şu hali görmek hiç hoşuma gitmemekte.

belkide birbirimize en ihtiyacımız olan anlarda koşarak kaçıyoruz...

ne çok insan barındırıyor içinde bu cümleler.. bazılarını tanırsınız bazılarını aklınıza getiremezsiniz... giz içinde giz...

elimde kalan çakıl taşları sizi sıkı sıkı tutmaya çalışıyorum.gerçi bazıları parmaklarımı kanatıp attılar kendilerini.. bikere kan bulaşmıştı zaten ne olsa dönülmezdi geriye... ama siz yerinde şimdilik duranlar... durun gitmeyin bi yere..

bi hikayem olur mu bilmiyorum.torunlarım olsun isterken yeni hikayeler kurmak zor geliyor.. nokta konduğundandır belkide. yine de sizinle yaşlanmak istiyorum.. suratımdaki kırışıklıklarda izleriniz olsun.. gün gelip sallanan sandalyemde hayıflandıklarımdan olmayın istiyorum ...

devren satılık hayaller

yeni sahiplerine
hayallerimi devredip.
yolları usulca gösteriyorum..
bir bir yerlerini hatırlamaya çalışıp
koskoca bir nefesle üflüyorum
kuytuda kalmışlardı
üstlerinden koca bir toz bulutu
saçılıyor odama
göz gözü göremez halde
haritamı uzatırken,
pusulamı sehpaya bırakıyorum...
sessizlik çöküyor ara ara
silüetler geçiyor
çok fazla tanıdık koku.
burnumu kapatıp
uzaklaşıyorum...
sadece hayallerimi geri istememek için.
bir yerlerde içinde benim olmadığım
yinede benim hayallerim gerçekleşirken
mutluyum...

ya da öyleyim sanıyorum
yinede tutmaya çalışmayışım

belki bu sebeptendir diyorum

hayallerimde çok fazla sadık kalmadı,

başka yerlerde hızla can buldu

...

bense masama konan sineğe sövüp,

hayali kanımı emmekse

direk koluma konmasını söylerken.

bacağımdaki küçük sızı

başka bir iğne ucuna

ev sahipliğine çoktan başlamıştı.

an,tebessüme meyille

çokta farklı olmadığımızı

tüm gücüyle bağırıyordu

hayallerini gerçekleştiremiyorsan

bırak birileri yapsın

sen sadece yolu göster.

göz dile geldi

koşarken bir ok
tam sırtımdan vurdu.
alıp götürürken tüm gücümü...
o an aklımda,
neydik nerelerden geçtik.
beni yavaşlatan ok,
senin yayından çıkarken
son kez baktım gözlerine...
çok şey yerinde değil.
olanlarsa çoktan anlamdan çıkmakta.
ne sen yanımda
ne ben yamacında
birimiz yavaşladı
birimiz hızla koşmaya başladı...
ne tutacak ne ölecek hal kaldı
öylece durdum
durdum
ve...

sanırım ayak diplerimde

bir avuç ot can bulmakta.

bişeyler küflenirken,

bilindik birkaç anı

içilen yudumda

arada ziyarete gelsede

aydınlanırken hava

usulca gitmeyi öğrendi

anlamak güç olsada

katkıda bulunmamıza izin verirken

sen değil olacaklar kendini seçmekte.

oyun duvarları

öyle bir an içinde kalıyorum
nefes almayı bile unutup
mosmor kesiliyorum...
gözlerimi kırpmak bile
kaybolmasına sebep olacak diye
sımsıkı tutuyorum ellerimle.
gündüz değilde
en çok geceleri gelir zihin oyunu.
karanlık odama
sokak lambasının ışığı,
sızar usulca...
engelde olmam göz kamaştırmadıkça
birden hafif bir müzik duyarım
ruhumu dinlendirmeye başlar...
ardından duvara gelen gölgeler
benimle oynamaya başlar.
mutluluğu hissederim...
kendimi kaybedip oynamaya başlarım
gün olur,görmek istemem
sımsıkı kaparım gözlerimi
sonra merakıma yenik düşer
yavaştan kaldırırm göz kapaklarımı...
ara ara bu oyunu izleyen ziyaretcilerim olur.
açık penceremden davetsizce giren rüzgar
perdeyi havalandırırken
canı isterse son verir bu oyuna.
bazen en güzel yerinde yapar bunu
başta sinirlenirim,
sonra bir yanılsamaydı zaten diyip
dönüp küserim duvara...
uzun sürmez
sonraki gece yine alır kollarına...

...derken yıllar geçer

duvarım yıkılır.

bitti derim...

korkmaya başlarım

tekrar göremem diye.

bir süre görünmez

saklar kendini

izler beni öylece

hiç beklemezken;

yeniden başlar...

bilinmedik bir oyunla

farklı renkte,

farklı gecede,

farklı bir duvarda.

yanılsamalar oyunu

tekrar perdede...

!

evet 9 la biten çoğu şeye sinir olduğum gibi 29 da takılıncada el atıp kendimi izleyerek 30 oldum.30. izleyicim hep önemli olacak diyordum kısmet kendimeymiş.insan kendini izleyemez mi kardeşim yıhh yıhh yıhh

öze dönmek gerek!

şu sıralar evde aldığım tek şekil resimde görüldüğü gibi.

hafta sonu plan yapmayıp evde geçirdim.yoğun dönemler bazen beni boğabiliyor.tamam sosyalleşmiş olabilirim ama ben yinede bir asosyal insan yapısındayım.bikaç küçük iş dışında pek dışarıya çıkmadım.akşamları biramı açıp içine limonumu kavuşturdum.mızıkamıda elime alıp bol tükürüklü sahneler içinde çalışmalar yaptım.kendimden tiksinince neil young açıp kulağımın pasını temizledim.nohutlu pilavla bira keyfi yaptım.pekte hoşuma gittiler.aklıma esip 11de kedi beslemeye çıktım.onu birgün yersem şaşırmayın.bir kediyi bu kadar çok sevebilirim.bir apartman çocuğu için hayvan sevmek özel bir durum.ben ve kedimle birlikte hatta birde köpek ekledim kırmızı kamyonetimle bir sürü yolculuk yaptık.gün batımını izledik..denizi az da olsa görebildiğim şehirlerde yaşadık.atölyemde talaşla bütünleşip,mızıkamla küçük gösteriler yaptık... yanıma kimseyi almadım.. bu bi bunalım etkisi ya da sevgisizlik değil.sadece kendime geri dönüş adımları diyelim.. uzun zaman önce kendimi kaybettiğimi farkettim.. sebebi belki anlamlı belki anlamsız yinede kendimden vazgeçişlerim olmuş. bu pek hoşuma gitmedi..

yinede bazı şeyler olmalıki akıl başa gelmeli... akıl başa geldi kendi özüne hızla dönüyor...

''ölüm gibi birşeydi ama kimse ölmedi''

der özdemir.

ölmediysek yaşamaya devam.

değişim de değişti

insanlar değişsin istiyorsunuz.
diğer insanlarda siz değişin istiyor.
hayat bişeyleri değiştirirken,
sizde değişmek istiyorsunuz.
devamlı bişeyler değişiyor...
yüzler,kıyafetler, kalpler.
birini seviyorsunuz
onu öyle sevmişken
yinede değiştiriyorsunuz.
biri sizi seviyor
o da sizi değiştiriyor.
engel olunamayan bir hareket gibi.
insanların sizi sevmesi için bile
toplumda kabul görebilmek için
yalnız kalmamak için
popüler olmak için
pişmanlıklardan arınmak için
kirlenmek güzeldir dedikleri için
belki mutlu ,
belki mutsuz olmak için
devamlı değişiyor
- lar
- uz
- um
- sun ...

bir köşeden hepimiz değişiyoruz

belki daha temiz

belki daha kirli

değişimler artık gerçekleşti

tüm hızlada devam edecek

eski bizler değiliz artık

ve hiçbirşey eskisi gibi olmayacak.

küçük korsan

gökkuşağı altından geçip
yağmurda çıplak ayaklarımızla
koşuşturduğumuz günleri anımsıyorum...
mavi pinokyo bisikletimle
seni evden alıp
dünya keşfine çıktığımız zamanları
anlatıp duruyorum insanlara...
babamın yaptığı dev uçurtma
ikimizinde kanatlarından genişti...
gökyüzünde süzülürken
sen farkında değildin ama
ben ona değil sana bakıyordum.
o gün duymuştum ailemden
senin biraz erken veda edeceğini...
zaten saçlarının dökülürken,
babanın gürleşir diye saçlarını sıfıra vurduruşu
ara ara nefesinin kesilip,
burası güzel bir kara dinlenelim demenden
anlamıştım bir gariplik olduğunu.
sen nasıl sırrını bir hazine gibi sakladıysan
bende bildiğimi saklamıştım.
ama bilirdik sırlar er ya da geç ortaya çıkardı.
sen güçlü bir savaşcıydın!
son ana kadar beni yalnız bırakmadın...
her sabah gibi kapınıza geldiğimde,
geminle uzaklara açıldığını farketmiştim.
sen küçük korsan beni almadan nası ayrıldın bu karadan
doğduğum günden bu yana tek bir anım geçmemişti sensiz
tabutunun üstündeki korsan bayrağını hala saklıyorum.
onu alırken yanına bizi tekrar bulabilmen için ;
''...pusula bıraktım.''

...bazı anlar vardır

zamansız ayrılıklara yelken açar

küçük dostlarınızı

alıp götürebilir...

ilk yardım çantalarına güvenmeden

bir hayat geçirmeyi deneyin

zira her zaman işe yaramayabilir.

günlük misali

burda hayatım pek bi keyfle geçiyor.çoğunuzun aksine ben istanbulda keyfle yaşayanlardanım.deniz tatilde olduğundan yanlız yaşama deneyiminide test ediyorum ve bu pek bi hoşuma gitmekte.bi evim olsun isteklerim arttı denilebilir.bir küçük evim içinde minik bir atölyem olsun.playstation yerine artık dremel seti istiyorum.odamda talaş koksun.
kapının önünde minik bir yavru kedim var.evimde bir kedi olsun istemem hiç ama onu beslemek onunla biraz vakit geçirmek hoşuma gidiyor.evde besleme fikri bahçen yoksa bence onun özgürlüğüne attığın derin bir kesik geliyor.hele sokak kedisiyse.
sabah kapıda bekliyor mama vermemi.akşamsa yokuşun başında ayağıma doğru koşmaya başlıyor.onunla konuşmaya başlıyorum geçen insanlar gülüyor.kediler etrafıma falan toplanıyorlar.bu kadar korkup sevmemse daha komik.
bu arada cihangiride fazla sevmekteyim.çok bi muhabbetimiz yoktu ama gelip gittikçe kanım kaynıyor.mahalle bakkalı.kasabı artık tanıdık insanlar bile olmaya başladılar.bozulmamış binaları.antikacıları benim içimi huzurla dolduruyor.birinci kattaki ahşap döşemeli kiralık daire ise gönlümde taht sahibi.benim olmasada bari bi tanıdığım kiralasa lan giderim arada.
içmeyi pek severim ama istanbulun gece hayatı bana göre değil.hani yaşlanmışız artık öle zap zup yapamıyorum.yinede arkadaşlarla toplaşıp sakin içmek pek bi keyfli.
evet yinede abanada olmayı isterdim.gerçi şu dönemde isteyip istememek arası kararsızlardayım.iliklerime kadar çok sevdiğim insanlar var onların yanında olmak.bisikletimle gezmek.deniz feneri ziyaretlerim.annemin kokusu çok fazla özledim.
yinede gitmemek içinde bahaneler bulmaya çalıştığım anlarım olmakta şu sıralar.düşünmek düşündürmek..tuzu alıp dökmek hiç istediğim bişey değil.
bide terleme sorunum varki dillere destan bi halde.suratıma atılan bardak bardak sular gibi.menopozamı gircem anlamadım ama bi ateşlerdeyim.
neyse diyeceğim son şeyide dediğime göre burda biter bu yazı.işte öyle içses dediki yaz buraya.bende dinledim onu.konuşmaktansa yazmak daha eğlenceli.
yazı bitti benim yüzümde koca tebessüm.buyum ben cıvık insan şekli.

3 harflinin uzağından geçen ''mutluluk''

nasılda sinsi birşeysin...
öyle başı boş dolanıyorsun
benim bedenime hakim olmak için,
bana sorman gerekirdi
ama başına buyrukluğun
seni izinlerden uzaklara savurur...
söylenenler önemsizken
duvarların geçirmezliğide
sana bir o kadar yalan gelir.
tabuların varlığını savurup atışın
belkide seni cazip kılan.
ateşin içindeyken
dilime düşen buz parçasısın..
güzelliğini inkar etmek ne mümkün!
ılık ılık akan bencilliğin
içten içe kızdırırda susarım...
adım attığın an alışmışım sana
an olur gitmeni dilesemde
kapıları kapatırım uçup gitme diye
adını bile kendin koymuşken
sana sahip olmak imkansızdanda öte
akreple yelkovan senin emrindeler
durdurup kaçarsın canın çektiğinde
bir sen bilirsin tüm cevapları
bense bildiğimi sanıp avunurken
gün olur ardıma dönüp bakarım
sen tüm doğrularımı götüren yanlışmışsın meğer...

...hani teoman demiş bi şarkısında;

''aşk olmasa belki mutluluk olurmuş

ya da yokmuş

sadece bir rüyaymış

aşk ateşmiş bir yanlış anlamaymış''

insanları kendine esir eden 3 harfli

uzağımdan geç dokunma kıyılarıma

mutluluğun eşiğine sensiz adımlar atayım

nefes almak böyle daha kolay olacaktır.

her zaman dediğim gibi sevin birilerini

içinde 3 harfli duygular olmasada sevin

inanın elinizde daha fazla mutluluk kalacaktır.

nerden nereye gider cümlelerim

otobüsten bakarken dikkatimi yan taraftaki arabanın arka koltuğundaki bisiklet çekti.hediye olsa gerek.4-5 yaş civarındaki bi çocuğa olduğu belli.sanırım bu bi süpriz..
böyle küçük şeyler beni eskiye döndürüyor.
4-5 yaşındayım bi oyuncak mağazasının vitrininde duran orta boy panda.. geliyorum gidiyorum devamlı istiyorum.bi süre böyle devam etti artık umudum kesildi..
bigün oyun oynayıp eve geldim. bizimkilerin yüzünde böyle bi süpriz çanı ifadesi.gözlerim etrafı süzüyor hızla.sonra sehpanın arkasında böyle hediye olduğunu anlatan bir parıltı.bi baktım benim panda orda. çıldırmıştım sevinçten.
benim isteklerim öyle bir çırpıda olmazdı pek.tabi bazıları hariç.şimdi düşünüyorumda iyikide olmamış.zamanla olduğunda daha iyi benimsemişim.kolay kolay atmamışım kenara.
bunun için aileme teşekkür etmeliyim bence.kolay elde etmek gibi basit oyunlara sürüklememişler.kolay elde ettiklerinizi bir çırpıda tüketirken üzülerek bakıyorum.anlamaya çalışmıyorum anlamınızı yitirdiğinizden.anlatmaya çalışmıyorum anlatamayacağımdan.sadece kendi kendime söyleniyorum.

...bi durun

bi nefes alın.