bu bir merasim töreni

sen hiç zamanı durdurabilmeyi denedin mi?
ruhunu temizlemek hiç kolay olmayacak...
kirlerinden arınman değildi istek!
kaybetmeyi istiyorum...
temiz ruhu kaybetmeyi istiyorum.
dışım böylesine toprak kaplıyken,
içimdeki o temiz yeri kirletmek istiyorum.
bekle beni o güne kadar...
biraz daha çabalamama izin ver.
kendim yapmak istiyorum bunu...
bu bir merasim töreni!
lanetli ruhun kabul ediliş günü.
kıyametin bile kopamayacağı
cesur şimşeklerin korkularından yerlerine gizlendiği
masumiyetin kendini kadehte sunduğu an.
hep arzulamamış mıydık bunu?
zamanı durdurabilmekti son arzu
anı seçemesekte zaman durmalıydı
bir ağaç altında diz çökerken ben,
acının bedenime merhabası
yüzümün ıslanırkenki mutluluğu
köklerin vedası sana bu...
tüm inandığımız masalların şarkısıydı bu
topraktaki köklerin bedene saplanışı
bu bir ölüm değildi insan
masumiyetin yeniden doğuşuydu
bu bir hoşgeldin töreni...
bambaşka kelime anlamlarında teslim olmak
yaklaş usulca ve sende katıl bana...
unut tüm bildiğin kelimelerin anlamlarını
tüm sözcükler bugün anlamlarını kaybetti.
ağaç kökleri sözlükleri karıştırdı
bedenler yer değiştirdi bugün...
sus ve dinle!
masumiyet teslim oldu.
bu bir merasim töreni insan
diz çöktüğün yerden sakince kalk
ve son yudumunu al şarabından...
bırak kendini toprağın ruhuna
kanına karışan zehir değil inan bana
sen kendini bulurken,
biz kayıpların ölülerini çoktan yakmıştık...
sessizliği dinle sadece...

bu bir merasim töreni insan

masumiyet teslim oldu

bu bir kaybetme şarkısı

en güzel kıyafetimi giyip geldim ağaç

dizlerimin üstünde köklerini beklerken

son bir dilek diliyorum senden

bu merasim töreninin

en güzel şarkısında durdur zamanı.

salıncak

ağacın dalına kurulan salıncak
dev bir araba tekerleği...

tek bir arkadaşın bile olmadığı bu yerde,

sallanırken gökyüzüne kaldırdığım kafam

o zamandan bilirdi yalnızlığın kokusunu...

yüreğine hava doldurarak unutmak isterdi.

bulutların şekilleriyle arkadaşlıklar,

bazen dev kahramanlıklar ülkesi yaratırdı.

yıllar sanki o dev tekerlekte ileri geri geçmişti...

bir an gözlerimi kapamıştım

olanlar olmuştu gibi...

terketti herşey...

bırakmayan tek şey yalnızlıktı o gri günde

yerinde durup yaşlanan bir ağaç gibi

kıpırdamamıştım...

köklerim toprak altında devinirken,

acıların en büyüğünü yaşamıştım.

adım atıp gidememekti en korktuğum.

dizlerimin üstünde yürümeyi denerken

parçalanmıştı kahverengi pantolonum
kırmızımsı lekeleri annem çıkarabilir miydi?

ya da bir masal kahramanı olsam

sihirle kaybedebilir miydim sökükleri?

sen söyle bana bir umut olsa

kapıyı araladığımda

yüzüme ışık vurur muydu ?

sanki tüm acıların sonuymuş gibi

ölüm mü yoksa yaşam mı
beni daha çok mutlu ederdi

daha hızlı daha hızlı salla bulut

belki o zaman yanına gelip

bu yalnızlığı unutabilirdim...

domates güzeldir unutma!

durup biraz nefes alıp dinlenmeli.. oturup bir banka düşünüyorumda kaç kişi mutlu bugün diye... annemin keyfi yerindemi acaba... yine uyuyakaldım ya ben otobüste..bizim kedi nerelerdeki bugün gözükmedi.. rıhtım gözüküyormu burdan.. of ne zaman oradan bakıcam buraya sonra bazen alıyorum bazı kareleri hiç bitmesin O anlar diyorum..

sonra insanlar seviyormuş gibi yapıyorlar en çok ona bozuluyorum..bazıları söylüyo nefret edişlerini bunu daha samimi buluyorum.bir evim olsun istiyorum.. birkaç hayal kuruyorum olmayacağını bile bile...çabalıyorumda kuyruğunun peşinde dolanan kedi gibi hissediyorum..gideyim diyorum dur bi nefes al diyo içimdeki kalıyorum olduğum yerde.

gönüllü yalnızlık seçip gönülsüz kalabalıklar yaşıyorum kimse farkında değilken.

bisiklete binen çocukları izliyorum içimdeki uçurtma havalanırken... başım dönüyor gökdelenlere bakarken... bir kahve yudumluyorum eski kokan bir yerde.. garip içkiler deniyorum yeniye ayak uydururken.. ama hala bira ile cila yapıyorum...

konuşurken anlatamıyorum yazarken daha bi güzel.belkide dinlemeyeceğinizi bildiğimden konuşamıyorum... okumanız bazen pekte ilgilendirmediğinden rahat oluyorum...

utanmayı sadece ayıp bişey yaparken değil siz övdüğünüzde de yaşıyorum...

şehirde bahçesinde domates yetiştirebilecek bir insan arıyorum.

kağıttan gemileri yüzdürmekten utanmayın istiyorum

çikolatalar güzeldir ama en güzeli atep fıstıklı olanıdır diyorum

tek güzel şey gitar değil mızıka ve akordeonuda sevin istiyorum...
paranız sizin olsun bana uçurtma yapın ama bulutlara dokunabilsin istiyorum.
domates güzeldir dalından koparınca mis kokar ondan yetiştirin her köşede.
aşkın 11 e 10 kala geleceğine inanmaktayım.
bordo kadife koltukları olan bi evim olsun koridorunda kırmızı ve mavi bisikletlerim olsun diyorum.
bir balık alayım monitör yerine ona alık alık bakayım diyorum.
hayallerimi kuralları olmayan bi kompozisyonda çizebilmeyi isterken,
bigün birinize bozcaadaya gidelim dediğimde tamam diyip gidebilelim istiyorum ya da siz arayın ne bilim gidelim birgün!

he bide yırtık ayakkabılarım parasızlıktan değil çıkarınca bakmayın!

bir klasik tını

meşhur gidiş konuşmalarından birine hoşgeldiniz...evet dönüyorum yine.. alışmak başta zorlasa da sonra alışıp dönmek zor geliyor.insan olduğumuzdan sanırım alışırkende,alışkanlıklardan vazgeçerkende sıkıntıya gebe dönemler geçiyoruz.Yine de hayata tutunmak için onca sebep varken bırakmayın bişeylerin peşini,sonucunda bazı alışkanlıklarınızdan vazgeçmek bile olsa.nasılsa kişiliğiniz sizi bırakmayacağından alışkanlıklarınızın yeri ve mekanı değişecektir sadece.

''eyy fındıklı rıhtım oturmuş,senden kız kulesine bakıyorum...''bunun gerçekleşmesi için çabalamaya gidiyorum...Alışkanlıklarımı çoktan askıya astım bile.

sağında ara

zemin katta bi ev...

penceresinden insan ayakları görünen,

yerin dibine inşa edilmiş bi cennet.

adımları mavi sardunyaların karşıladığı,

köşeden denizi görebilen...

duvarlarına hergün senden,benden

bazen bizden bişeyler yazdığım oluyor...

koltuğu birlikte kaldırıyoruz.

kitaplar için bikaç raf

yerlerdeki teneke kutularda

hayallerin gizli olduğu...

çizgi romanların sayfalarının açık bırakıldığı

dev kahramanları olan bir ev.

şarkılarını dinliyorum uzun zamandır...

sokak lambası benim evime tavandan vuruyor...

ilk önce bakkalın kaldırımını

sonra odamı aydınlatıyor...

o ışık süzmesiyle geliyorsun,

hayaleti oluyorsun evimin.

saatlerin hızına yetişilmeyen ,

zamanın isimsiz oyunlarına şahit oluyoru(m)z...

sağ tarafımda hissediyorum seni

tüm solda olan kalplerin inadına

sağıma geçiyorsun oradan seviyorsun beni.

sen beni bilmezsin

belki bende seni...

tanımak yabancılaşmak gibi.

tanıdıkça uzaklaşıyor insan.

başta kenetlendiğini sanıyorsun,

sımsıkı sarılmaktan öteye gidip

birden boşluğa bırakıyorsun

ya kendini en çok onu...

ondan tanışmadığımıza seviniyorum

mutluluğun duvardaki gölge oyununda

maceranın en heyecanlı sayfasının

kayboluşu gibi bilinmeyen

ama merakla beklenen bir oyun gibi...

işte dünyanın öyle bir yerinde

ışık süzmesiyle hikayeler yazıyorum

cümlenin en basit haliyle

sana,bana en çok bize...

içinden bişeyler bulabilirsin kendine

belki bende bulmuşumdur

sağımda atıyor benim kalbim

cümleler değil şizofren olan bendim

Aşk 'a gider açılan her cümle

neye kime göre aşk

belkide bir vazoya yazdım

bazen bir şeytan'a

ya da sana yazdım

belkide hiç okumayacak olana

gözlerini kapat ve bul

bulutların ardında duran gerçek ben(i)

en çok ta kendini ...

belki en güzel cümle sondan bi önceki kimbilir

evet tatildeyim bu zaman süresince çok yazarım ihmal günlerinin acısını çıkarırım demiştim ama yapamadım..kafamdaki düşüncelerden odaklanamayıp şizofren duygulara girememekteyim ne yalan söyliyim gerçekler daha ağır basıyor.

kendime bolca vakit ayırıyorum.günlerdir star wars un serilerini izliyorum.. tekrar tekrar izleyebileceğimi biliyorum.arkadaşa gelen baileysin bana kalması ise;güce odaklandım ve sonunda baileys beni buldu.bugünde bitti.
yaptığım diğer şey ise ; kurt cobain dinlemek arada açıp videodaki hırkalı halinede bakmıyo değilim ne yalan söyliyim hırka kimsede böyle güzel durmamıştı.
en sevmediğim şey yarını düşünmek ve bunu yapıyorum.eskiden yaşadığım şehire dönmek istemediğimi farkettim.burada kendim için yapabileceğim bişeylerin olmaması.okuduğum alanı bile kelimelerle anlatamazken,yapabilmek daha zor sanırım.İstanbul'dan nefret eden insanlarla dolu bi çevredeyim ve nefret etmiyorum.ışıklı dünyasına da erimedim.yapabileceklerimi o şehir bana verecek.hep diyorum içinde deniz olan bi şehir kötü olamaz.bişeyler için çaba harcıyorum sonuca uluşabilmek ise bu kadar belirsizken düşünmemek elde değil sanırım.
buraya geldiğimde hep farkediyorum evet arkadaşlarımın çoğu evlendi evlenmek üzereler.evet yaşlandım.bekarım ve öyle bir hayat sürme niyetindeyim.tabiki çocuklarım olsun istiyorum ama evlilik zor bir olay.muhteşem örneklerlede dolu değiliz.zaten güzel değilse beynini mi ... diye tabirler var..bulaşmamak lazım.
çanta mı toplayıp ispanya ardından amsterdam;köprülerine ve bisikletlerine göz koydum.ordan bisikleti kapıp italya da bi sanatla bütünleşip gelir bozcaada daki yazlıkta çocuklarıma kızartma yaparken muhteşem pilav yapabilen bi eşimin olması da kaderde var mıdır?kimbilir...

yoksa da istanbul da her yer pilavcı gider yerim

hatta önce bi yerde içer öyle giderim

içince daha çok pilav istiyo canım.

tebessüm merasimleri

bu yol biraz tanıdık gelmiş

adımlarıma sızı engel olmuştu

baş parmağımdaki tırnakta hissedelir

aldırmam tüm bedeni sarmadıkça

bilirim başlar bi hastalık

belkide çoktan başlamıştı.

ele geçirirken ruhumu,

serçe kadar sessizce ölmek

dokunsalar yer yerinden sarsılacak

işte ancak bu kadar kolay

kelimeleri tutmak

bu sakinliğimle devam edebilmek...

bakmadın giderken,

bildiğimden olsa gerek bende bakmadım.

kolay olmadı seninki kadar

devam edebilmek.

zaten köşeyi döndükten sonra

yürümeyi bile becerememiştim

kenarına yığıldığım ağacı kesmişler

ama yeri hala işaretli sanki

nefes alma aralığımda

zihnime gelip oturuşların

zamanla azalıyor.

derler ya zaman herşeyin ilacı

aslında morfin kadar etkisi

aniden gelen dayanılmaz acı

yenilemek için kendini

seni değiştirir

sonra alışkanlıkların yerini..

ardından yenilerine devretme merasimleri...

ve beklenen olur

gidiyorsun sanırım ülkemden

uçan bir balon içinde
hayallerimi yanına almış...

bu sefer uzun uzun bakarım sana
belki duyarsın diye seslenirim
tebessümle bakışım mutluluktan değil (-di)

bende sesli söyledim

bisiklete 4 kişi binilir
ara ara değiş tokuş edilirdi
bisikleti öğrenirken
düşüp yaralar dizi
eve gelince anne kızmasın diye

saklanırdı yaralar...
canımız acırdı ama mutlu olurduk
çıplak ayaklarımızla koşardık sahilde
ıslak kumlardan çikolatalı dondurma
kurularından üzerine sos
hayal kurmayı o zamanlar öğrenmiştik
kirlenirdik...
bir şadırvan kadar uzaktaydı bize temizlik.
ulu orta soyunurduk...
bir ağaç kenarında tuvalet bulur...
bir bostanda akşam yemeği yerdik..
camiye kuran öğrenmeye gider
çıkışta denize koşardık
eğlenirdik küçük dünyalarda...
oyuna yeni katılanın
ilk galibiyeti kadar uzaktaydı sevgi
yenilgilere değil zaferlerde eğlenilir
renksiz gazozlar içilip
dondurmanın üzerine cips saplanırdı
casıo saat takardı herkes

org modaydı herkes postayıcı çalabilirdi

yazı kışı sokakta geçirirdikte
yazı ayrı bir beklerdi bizim kasaba
kalabalık olurdu,parmakla sayılmayacak insan..
bi de gurbetçiler vardı...
daha bi başkaydı eskiden..
çok gözlü kalem kutuları gelirdi uzaklardan
her çocuğun yazlıkçı en az bir arkadaşı vardı
LCW en iyi çocuk markasıydı
ışıklı ayakkabılar büyük şehirden alınırdı
onu alamayan bez ayakkabı giyerdi.
oduncu gömlekleri giyerdi herkes
geyikli kazaklar vardı...
bazı çoraplarda da yamalar...
arkadaş seçerken,
parasına değil burnu akıyor mu ona bakılırdı
internet keyfi anne telefon edene kadardı...
evde yalnız kalmak büyümekti...
18 yaş ulaşılmazdı...

...geçip

gidiyoruz

dönüp bakınca

eskiyi arıyoruz

yeni eskiyi aratırsa

vardır orda; iki kollarını açtığından bile fazla sıkıntı

bu bir serzeniş değildi

bazen bildiklerimizi

sesli söylemek gerekir(-miş)

tım tırı tım tırı

teneke trampet çalıyor çocukluğumdan

tım tırı tım tırı tım

sol sağ sol sağ sol .. sol ... sol...

tım tırı tım tırı tım

bir bayram gününde

mutlu çocuklardık

yine bir bayram gününde mutsuz çocuklar olduk..

büyürken daha çok küçüldüğümüzden sanırım

dev bedenli cüce kalpli insanlar olduk...

bu seferde böyle olsun...

kara kutu açılır arada

uzun zaman olmuş iç sesi dışa vurmayalı..zamanın içinde mavi bisikletimi durdurup soluk almak zor oldu... pek bi yoğunum..hayal kutusunun kapağını açtık ya gerçekleşsin diye dönüp dolanıyorum...kendi kuyruğunu takip eden kedi misali,çıkış yine kendime...
bloga bişiler yazmak için sayfayı açtığımdada pinhani-yitirmeden diye bi şarkı yapmış ben geç duymuş olabilirimde pek güzelmiş...onuda dinliyorum inceden...
kaptırmış gidiyorum..şu okulu halledebilsem diyorum bi halledebilsem neler olacak... işte kendime kendimi armağan etmiş olucam ozaman...

sizinde varsa koltuğunuzdan kurduğunuz hayaller.. ee hadi kalkın yapın bişeyler uleyn. resim,müzik,dünya turu,aşk,belki bi bardak votka.. hadi hadiiii vardır elbet bişeyler...
tatilsiz uykusuz günler peşimde...daha da yoğun olabilir kabulümdür...
film izlemeye,özlemeye bile zaman bulmak zor... zaten taşlaşıyor sanırım insan, zor oluyor duyguları bulmak kalabalıkta..saklanıp kaçıyor sanırım bizden...
bi evim olsun sızlanmalarım hala devam ediyor diyim... kedimede bakıyorum..eşeeek nasıda büyüdü görmelisiniz... sahibi gibi dana mübarek yıh yıh

alkolsüz günler zor geçiyor... şaraplada kafa güzel olmuyorki yahuu...

otobüsteki yaşlı amcanın saçları beyazlamış.. bembeyaz tertemiz bir sayfa gibi göründü gözüme... saçlarımız beyazlıyor ya.. acaba ruhu mu temizliyoruz?

beyazladıkça arınıyoruzdur... ya da yılların izi daha çok ortaya çıkıyor... bilmem! bunlar genetik cevapları olan olaylar olsa da vardır bikaç alametide insan zihninde.. benim zihnimin oyunuda bu oldu...

aaa bikaç telim beyazlamış arınıyorum ulan... yolcu ettiğim günahlarım var demekki.. ya da lekelerim iyice belli olsun diye çıktılar... he bu arada ağzımda fena bozuldu yakında toplıcam.. saçlarını taramayan bi bayan olsamda terbiyeli biri olucam... en son ilkokul 2 de vermiştim bu sözü bi tutamadım keh keh

yaşlandık bu da resmileşti... muhabbetten iki satır...

- evlenmem ben

- ben evlenirim çocuğum olsun diye...

bi insan bunu demişse olay bitmiştir... aşk hikaye 3 çocuk şahane!

he bu arada özlemiyorum

sonra sizi aramıyorum

aradığınızda dönmüyor olabilirim

ama sizi sevmiyor deilim

sizde beni sevmekten vazgeçmeyin derim...

öldükten sonra arkadamdan sövecekseniz

durmayın şimdi sövün karşılıklı atışalım.

Bahane !

Sana yazmak istediklerim bitmedi de

Kelimelerim bitiyor sanırım

Bahane olsun sildiklerime...

Zamanla alışıyorum seni düşünmemeye

Ama arada akıl en güzel oyunlarıyla çıkıyor karşıma

Ödüle seni koyuyor...

Zihnimde bir an olsun unuttuğum yüzün

Elmacık kemiklerinden alnındaki damara kadar

En net haliyle gözlerimin önüne geliyor

Bazen bilerek yeniliyorum bu oyunlara

Özlemime bahane arıyorum...

Günahlardan,bedenimi kirleten düşüncelerden

Kurtulmak için boşlukları dolduruyorum

Nefes almaya vakit bulmadan koşuyorum

Ağzıma gelen o hem soğuk hem acımsı su

Artık yorulduğumun habercisi olsa da

Ciğerlerim tükenene kadar koşuyorum

Dizlerim dayanamıyor buna

Bırakıyor bedeni...

Yığılıyorum yere aniden

İşte o an yapıyor yine akıl oyununu

En olmadık yerde karşıma çıkarıp...

Akıl oyalansın istedim

Kendimi büyük evleri olan bir şehre attım

Ortasından mutluluk denizi geçiyor

Kış soğuğunda vapurun dışında

Bi sen bi ben...

Üşüyorum hem de uykum gelircesine

Yine de bi an olsun bırakmak istemiyorum hayalini.

Kulağıma çalınıyor bir kaç söz

Sevmiyorlar şehri...

Küçük kasabamı da sevmiyorlardı

Anlıyorum o zaman..

Sevmemek için bir şehri,

bazen bir insanı...

hep bahaneleri var

Acil bahane kavonozlarında saklanan..

İnsan doğarken bahanesiyle gelmişti zaten.

Kafamı çeviriyorum bakıyorum şehire

Seviyorum,sevmemeye bahane bulamıyorum

Ara ara anıyorum seni

Ara ara sevdiğimi hatırlıyorum

Unutmaya bahane bulamıyorum..

İşte o zaman kavanozun en dibine atıyorum seni

Gelmemene bahane olsun diye...

DRACULA (!)

'' Evime hoşgeldiniz! Kendi rıcanızla girin içeri,girin girin,kaygılanmayın ve biraz mutluluk bağışlayın bize,getirdiklerinizden birazını!''

evet evet o benim artık.. uvv beybii

yeni yıl demişler ve sormuşlar

sanırım 2008 yılına belkide 2007 ye ait bir yeni yıl hatırası.böyle bir mime böyle bir resim eklemek istedim.. şimdiden herkese mutlu yıllar...

blogumun son zamanlardaki sıkı takipcisi crazywomenrosemary beni mimlemiş.ben pek mim olayını sevmesemde.bana iletisindede bunu belirtince mime karşılık vermemezlik yapmak istemedim.hadii bakalım başlıyoree(!)
*yeni yıla nasıl ve kimlerle girmek istiyorsun?
bunu bu sene hiç düşünmedim ama yanımda sevdiğim insanlardan bazılarının olması yeterli.Dışarda girmeyi isterim evde girersen evde geçermiş tüm yılın diye bi saçmalığa inansamda sanırım evde girmek kaderim olacak.
*yeni yıldan beklentilerin nelerdir?
- sevdiklerimin mutluluğu falan diye bişey demem bunu sadece yeni yılda beklemiyorum nefes aldığım her an bunu isterim zaten.yeni yıldan farklı tek beklentim.istediğim bölümde ve istediğim okulda devam edebilmek.. o nedenle sabır,şans ve yetenek beni bulsun ve istediğim yere yerleştirsin.
*yeni yıl sence ne demektir?
- sabaha kadar içmek için geçerli bir sebep.

*yeni yılda ne olursa mutlu olursun?
-elimdeki bir şişe baileysle fındıklı rıhtımından üsküdara bakmak ve evet ersinin taktiğini denedim ve oldu diyebilmek.evet mutlu olmak için tam da istediğim bu.
*yeni yıla dair mesajın nedir?
-böyle mesaj falan durumu olunca kendimi birden ulusa sesleniş modunda hissettim ama ben ulusa seslenirsem bir daha toparlanamaz gibime geliyor.

mutlu olun işte ya.. her ne halt yaparken mutlu oluyorsanız onu yapın ve mutlu olun.

benim için dua etmeyi unutmayın 2011 de güzel sanatlara girebileyim.girmezsem göynüklerdeki çobanımı bulup evlenicem.türümü devam ettirmem sadece beni değil,sizide riske sokabilir(!) çoluğunuz çocuğunuz benim evlatlarımla arkadaş olabilir ve bu lanet ebediyete kadar sürüp giden bir çıkmaza dönüşebilir.o nedenle çok içten dua edin..

ben kimseyi mimlemicem..bunu devam ettirmek isteyen her üyeme açıktır!

günahların götürdüğü pişmanlıklar

gökyüzünü çekip içime,saatlerce durabilirim...
burada-orada- senin kokuna sahip heryerde...
bir sessizlik ardından gelen ani sensizlik...
göğe bakıp dilendiğim geceler...
özlemenin yanak kızartıcılığında
dönememenin pişmanlığı...
kulak memesindeki diş izlerinde saklıydı günahlar
rengi karışmış bir çarşaf,
belli üzerinde ilk defa uyunmayacak...
bir erkeğin gözyaşlarını rujuyla imzalayan bir kadın..
penceremdeki sardunyanın kokusu hala burnumda
perdeyi aralasam ulaşabilecek gibi yakın
oysa geçmiş kadar ne kadar uzakta...
ömre değip geçen insanlar gibi.
kiminin pişmanlığıyım ben
kimi pişmanlığım tüm cesaretsizliğimle.
yinede içinde bir sen,
iyiki ordaymışsın
iyiki yanımdaymışsın..
bir mavinin içine saklanmış,
bisikletimin sepetindeki cüce...
severdik
mutlu olurduk...
belki uçurtmaları sayabilirdik
zaman yetmedi bize..
yeni bir çarşaf serdi otel görevlisi tüm hızıyla
gitme vaktinin habercisiydi...
gittik bizde..kimse görmeden!

bir kuzgunun kanadındaki

lacivert tüyde saklı artık

tüm günahlar ve sevaplar

belki günün birinde düşerde boşluğa

tutar onu mavi bir uçurtma

kimbilir...

günahlarda saklıydı tüm pişmanlıklar

sevaplara yaklaşmak için miydi bunca söylediğimiz yalan.

kokuyu duymuştu çocuk

küçük bir oyunun içindeydik aslında

ters çevirdiğinde karların döküldüğü

müzik çalan minik bir küre aslında

içindeki küçük ahşap evde yaşıyordum...

bahçesindeki kuyudan çekiyordum suyumu

mutluydum dünyamda...

sessizliğimi bozmaya çalıştığınız an

değişti aslında tüm gerçekler...

çocuk cam küreyi düşürüp kırdığında

küçük kırık cam parçasının sapladınğı parmağından da

cam küredeki minik kırıktan da

aynı hızda boşalıyordu kan...

durdurmak imkansızdı artık

tüm kar taneleri kırmızıya boyanıyordu

evin bacası tütmüyordu...

parmağındaki kanı durdurmak için

kanını yalamasıyla başladı tüm oyun

büyüdüğünde ise oyun çoktan

sona yaklaşmıştı...

kan kokusunun güzelliğiyle büyülendim

yavaşca tüm bedenimi yedim

ilk önce beynimi yemeye çalıştım..

aynaya bakarak ufak parçalar koparıyordum

başta düşüncelerimide yediğimi

böylece herşeyi unutacağımı düşünmüştüm

öylede oldu aslında...

unuttum herşeyi

insan olduğumu

mutlu olduğumu

sonra bacağımı kesip yemeğe çalıştım

tadının iğrenç olduğunu düşünsenizde

değildi,lezzeti tarif edilemezdi..

vücudumdaki her noktadan bir ısırık alıp

açık yaraların yerlerini zımbaladım...

zor olsada yaralarım kapandı..

bazı uzuvlarım işlevini yitirsene buna razıydım

son ısırığımı kalbimden almak istiyorum

artık dünya zevklerinin anlamı kalmamıştı

son ısırığıydı kaaaaa....lll...b...iiii

kan kokusunun güzelliğine vardığında insan

geri dönüş imkansızdı artık

çocuk küreyi ters çevirdiğinde

kan damlaları sızıyordu ahşap zemine...

kokuyu duy..(ma) sakın.

ışın kılıcımı getirin uleyn

delirmemek elde deil... ayakkabılarım su alıyo normaldir yazlıklar çünkü.. ayaklarım uyuşmuş durumda normaldir kış ortasında yazlık ayakkabıyla dolaşıyorum.culup culup diye bi müzik var...ayakkabıcıya sövüyorum normaldir ayakkabımı bitirmedi gebericem...

hayat garipleşti normaldir kendimi bulacak bile vakit yok.

ödevler birikti normaldir deli gibi ödev var

saatlerdir slayt yapıyorum çıldırdım normaldir... zaman etüdü,standart veriler,önceden saptanmış standart zaman,iş ölçümü,iş analizi hepsi karıştı heryerde farklı sıralamada...

slayt bitti bişe anlamadım normaldir sadece bitirmeye çalıştım..

çizim ödevlerinin yarısı duruyor normaldir okul ödevleriyle ilgilendim

maket duruyor bi halt yapmadım normaldir çizimle ilgilendim...

sadece bikaç gün boş durmayı özledim normaldir hiç boş anım yok...

çıldırdım arada kalan 3-5 dakikamı rubik küpe harcadım onuda çözemedim

eksik bişeyler var normaldir daha pazarlama hocasının özenle seçip bana verdiği nakit ineklerini yapmadım...

herşey bu kadar normalken benim bu kafamdaki anormallik niye bilemedim

ama normaldir devreler yandı sanırım...

doğduk e doğdum

bugün doğurdu ya annem beni

kutlarım kendimi eşek kadar oldum

bilyelerin bayramı bugün anne

bir derin çığlık atıyorum

bir an olsun kendime gelebilmek için.

o küçük erkek çocuğu geliyor gözümün önüne

tek derdi yalnızca bilyeleriydi.

günlerce durmadan oynayabilirdi

renkler izlerdi parlak daireyi

ışıldardı içinde bilinmedik hayatlar

durdu çocuk.. tek söz söylemeden

tüm bilyeleri dağıldı odaya

ahşapta tıkırtılara neden olmuştu

o an değişti herşey...

bir çöp poşetinde hayatlar

kanlı ellerinde artık bedenler

paramparça olmuş ruhların

cam kırıkları kesmiş ellerini çocuğun

bir neşteri saplayıp mutluluğu arıyor

hangi bedenin içine saklanmış

bir bir çabalıyor...

bedenine uygun kalbi bulmaya çalışırken

ardında bıraktıkları, savruluyor ahşap zemine

ayakları kayıyor her seferinde

bir parça neşter izi de kendi bedeninde

akan kanın kokusu sarıyor etrafı

sineklerin bayram günü bugün anne

yalnızlığın çanlarını duyuyor musun

dinle anne gülen akbabaları

bedenimden dışarı çıkan kurtları gördüğünde

korkma anne iyiyim ben

sevmeye çabalıyorum sadece

elimde kalmış sarı bir saç topağında

gördüğüm kırmızılıktan korkuyorum

birini arıyorum anne sana benzeyen

senin gibi tenime usul usul değen

benimle birlikte kolunu göğe kaldırmış

bilyelerimdeki hayatları görebilen biri

özür dilerim anne

çook beden parçaladım

ellerimde kan lekeleriyle büyüyorum

sevmeyi öğretmek isterken

nefretle dolduğumu hissediyorum

üzerinde kanı tutmayan bilyelerde

kırmızı lekeler var artık.

bulaştım bir kere zehire

ne ben sevebilirim,

ne de neşterimi sapladıklarım

yeni bir ben olmalıyım şimdi anne

mezarının içinde doğmalıyım

sarı saçlarına dokunamıyorum anne

ellerimdeki kanları toprakla yıkamalıyım..

biraz sonra geliyorum anne yanına

önce neşteri kalbimde saklamalıyım

kimse bulamasın bilyelerimi...

televizyonda zırt pırt banu alkanın kaldıramazsan kaldırırlar gülüm şarkısı çalıp.beynimde uğultulara sebep olmasından mıdır nedir dünyayı kurtaran mal edasında ıvır zıvır cümle topluluğunda benimde payım olsun istedim.

ama hevesim kaçtı yazmıcam!

penceredeydi giz

fenere bakardı evimin penceresi

sardunyalarım vardı...

her akşam bir adam orada dururdu

saatler birbirini kovalar o yinede orada

izlerdim sesimi çıkarmadan

başta perdenin ardından

sonra kendimi göstermek istercesine

pencerenin tam kenarından

farketmezdi benim varlığımı

düşünceliydi adam

vardı zihninde dibe itmek istedikleri

dalgalanırdı deniz o gelince

hayatındaki mutsuzluğunu

deniz alıp götürmek isterdi sanki

dalgaların sesleri bile değişirdi o gelince

adam yalnızlığa yıllarca devam etti

hergün aynı saatte aynı yere gelip

aynı şeyleri düşündü...

bense farkına varmadan alışmıştım varlığına

onun yüzünü bile görmemiştim

sadece fenerin ordaki duruşuydu

zihnime yer eden.

bazen kokusu gelirdi burnuma

okyanus gibi kokardı adam..

rüzgar gülünün kırılganlığıydı üstündeki

fenere sığınırdı benim gibi...

ağlardı bazen kimsenin görmediği fenerde

yüzünü görmesemde bilirdim ağladığını

düşerdi omuzları yavaştan...

düğümlenirdi boğazım o an

yanına gitmek istesemde

adımlarımı tutardım...

adam;

severdi bi kadını tüm pişmanlığıyla

başka bir kadın;

severdi onu uzaktan tüm utangaçlığıyla

bambaşka bir kader vardı masalda

çoktan yazılmıştı sonu...

adam bir daha deniz fenerine gelmedi.

bırakmıştı ardında tüm duygularını

kadın sardunyasını kokladı hergün

bir serçe gibi baktı fenere

ürkütmeden sessizce...

yıllara yenik düştü kadın...

bir mezar kaldı ondan geriye

kimsenin bilmediği fenere bakan.

biri dokunuyor ya sana

seni düşünüyorumda içim sıcacık oluyor
bakışların geliyor aklıma
bir ağacın en güzel yaprağında
bazen bir suyun en güzel yansımasında
birden ortaya çıkıyorsun
birden ürpermeye başlıyor içim
seni düşünüyorumda biri var
birinin sana dokunma ihtimali
o an donuyor içim
kaskatı kalıyorum
sana hikayeler yazdım ben
birbirinden güzel masallar
sonlarını sana bıraktım sen yaz diye
bilmekse imkansızdı senin hikayeni
baktığımda balkabağından farksızdım
zaman çoktan 12 yi geçmiş
masalın sonu bile gelmişken
yazıyorum...
seni buluyorum
aklıma gelen en güzel cümlelerde.
bulmaksa yetmiyor kabusları dindirmeye

sen gidiyorsun şimdi

en güzel cümlemide yanında götürüp

şimdi sen lanetliyorsun ya beni

başkasında seni göreceğim düşler

ruhumu kanatan derin yaralara gebe günler

sana dokunuyor ya biri o an ölüyorum ben

öldüğümü görende ölümü getirende

bir yudum şarapta saklıyken

sana dokunuyor şimdi biri

benim bedenimde can bulurken sen.

kedimi yan konaktaki ulaşım kargo şirketi almış.karnı tok sırtı pek.boynunada boncuklu yeşil bir tasma almışlar. yinede evlat bu be özlüyorum.konaktan çıkmıyoda prenses göremiyorum.pek buruğum.bi evim olmamasının bedeli bu kadar ağır olmamalıydı yeaa

zaman

hızla bi o kadar yavaş,

hatırlıyorumda seni sonra kendimi

ne uzun zaman olmuş değişeli

belkide değiştirmeye zorladığımız

tadı damağımızda kalan o günleri

küçük su birikintisindeki yansımalar

artık baktığımda göremez olmuştum seni

oldu dimi gül yüzünü görmeyeli

parmak hesabını geçen zamanlar...

yüzünü defalarca çizmiştim aslında

bazen sadece gözlerini...

cümleler kurdurmuştum onlara

çoğunda artık kendimden emindim

bittiğine tüm duyguların.

görünce neden böyle oldu

defalarca parfümünü alıp bitirmiştim oysa,

burnuma geldiğinde kokun

bozuldu işte tüm ezberlerim...

bigün görürsem yüzünü

bakmayacaktım gözlerine bi an bile.

ama kaçırmaya bile uğraşmadım...

ne saklamaya ne saklanmaya
gücü yoktu bendekilerin...

neyse;

anlıktı tekrar gökyüzünün mavi oluşu

dönmek gerek boyama kitabına

cümleler kurmayada mecalsizim

bilirim her gördüğümde ilk gün olur.

ondan bakarım yürürken bağcıklarıma

an olurda gözlerine rastlarım diye.

bilirim değişmez yüzünü gördüğümde

içimde ürperen düşlerim

yinede anlamak güç değil

gelsende olamayız eskisi gibi

bunca beden varken ayaklarımızın altında.

baykuş benide alsana!

mimar sinanda bölümümü soran çocuğa sadece EnD.Tas demem sanki mimar sinanda o bölümü okuyomuşum havası yarattığı gözümden kaçmadı değil.yinede bu duruma engel olmadım.okulda pek güzelmiş içine girince anladım çıkasımda gelmedi.heykel atölyesindeki çamurların paçamı rezil etmesine başta bozulsamda sonradan hoşuma gitti.yav denize karşı bi okul yapıılır mı ya giden var gidemeyen var tarlaya bakan okulumdan iyice nefret edebilirim.ettimde sanırım.

okulun içine girip uzun yıllar mezun olmama isteği olanlarıda anladım artık benimde böyle bi isteğim var.gerekirse çoluğumla çocuğumla giderim.tabi önce bi kazanmak lazım.pek bi zor!rafta kalan istekler kısmında yerini hızla alacak gibi durmakta.

mimvari!

bu mim olayını pek sevmiyorum ben.yinede madem başımıza geldi yerine getirelim. fakat hayatımızda böle ekşınlara gerek yuk gibi.bilinen sorulara bilinen cevaplarımla geliyorum.

lakabın var mı varsa nedir?
- en bilineni poki sonra poko sonra poke bunlar böle derece atlayarak giderler he bide hep cüsseli insan olduğumdan işte ne bilim şişko et yemek falan diyede seslenildiği olmuyo deil.
son zamanlarda dilime dolanan şarkı?
- valla pek bi alakasız bi şarkı olacak ama Tarkandan gel gel acımıcak diye bi tantana var pek bi dilimizde.
en son ,ne zaman ve neye aşık oldun?
- aşk mıdır bilemem ama uzun zaman önce ve uzun yıllar süren bir takıntı halim olmup yeni dönemde son bulmuştur.yıllarca adını saklayıp burda ötecek deilim.üstüne alkol bile almadan.
he bide kaçamak cevap vereyim dersemde mavi bisiklete aşık oldum yıh yıh
-en son okuduğun kitap film ?
valla kitaba yoğun düşkünlüğüm yok ama elimde bi sayfasını okuyup devamını bi türlü getirmeye fırsatım olmayan.pek kadim arkadaşımın hedayesi posta kutusundaki mızıka duruyo.
ama bu soruya keşke dergi deseydiniz daha dün leman penguen uykusuz hatimim vardı.
film dersen seni uzaktan sevmek diye bi filme gitmiş bulunmaktayım.uzaktan sevgi buysa yakından nasıl olacak diye düşündürmedi deil.
son zamanlarda en çok özlediğin?
- annem dersem zayıf yanımı anlayacaksınız. bide ev özledim ulan kendi evim kendi düzenim.halısıyla,yatağıyla,kendi bardağımla tek başıma kullandığım tuvaletimle.benimde artık bi evim olsun odam olsun ne bilim çok doluyum bu konuda daha fazla konuşamıcam.
-bir günlüğüne ünlü biri ?
ımm bu soruyu çok düşüdüğüme göre istediğim biri yok! ii böle ii bi günlük olacak işten hayır gelmez zaten.
-yarın sabahki ilk planın ne?
uyanıp tuvalete gitmek.güne hep böle başlarım genelde.bide planı yabancılar yapar yok böle bişi benim memleketimde.
-en sevdiğin huyun?
kendimle barışık olmam.off bu ne en sevdiğin huy diye bişey mi olur direk yanlı bi cevap vermemi istiyorsunuz.bi kere insan kendini kayırır.lan kendimim işte her halimi severim yok bunu sevmiyorum diyip kendimi rencide edecek halim yok.
şu anki bölümünde /mesleğinde olmasan ne olurdun?
- valla bunun cevabı çok net boş gezerdim. öle onu olurum bunu olurum demekle olunmuyor bu ülkede.ben bu bölümde okuyabilmek için yıllarca boş durdum demekki bunun dışında istediğim bişey yok.olmasa bi bok olmazdım gerçi olduğundada bi bok olmuyorum.demekki benden bi bok olmaz.bokuuum.
okurkan en zevk aldığın blog?
bunun cevapları çok net aslında ama söylemicem.ve ben kimseyi mimlemicem.ne bu böle arkaşının üstüne sümük sürer gibi ıı ıhh hoş deil.

çok okuma fırsatım olmadı yazdıklarımı derse yetişmeliyim.bence zaten geç kaldım bile!

küflü ruhların temizlenişi!

sen hiç görmedin desem
klasik cümlelerle süslesem yazımı...

kendimi değiştirsem...

siyahımdan ayrılıp

kırmızılara akıtsam ruhumu,

yanımda olur muydun?

sen yanımdan geçerken

belli belirsiz kokunu çektiğimde

günahın büyüğüne düştüğüm

sessizce durup hiç ağlamadığım.

o anları geride bırakmak.

evet güzel değildim

kuramadım da güzel cümleler...

alışkın değildim senin gibi

gidişine kurabildim tek cümle.

''ağaç küser mi toprağa'' dedi bi filmde kadın.

bende bi an olsun küsmedim sana.

senin meyvelerinin toprağı olurken

kirlenmedi bile zihnim...

bedenimde can buldu parçaların

senin kokun vardı ya

gözümü kapatıp teslim oldum.

evet! geçti artık tüm cümleler için...

dilimdeki en güzel cümleyi

ağzımda defalarca çiğneyip yutkundum...

boğazımdan süzülen ekmeğin en kıtır yeri gibi

yavaş yavaş yol alırken

hafif kan kokusu damağımda...

ve biraz yaş geldi gözümden,

temizlenmek için...

bilerek kurmadım sana yuttum...

zaman geçti zaten dön demek için

omzumdan son bi kez baktım düne...

belki noktalamamda giz ama

inan yerinde yoksun...

...küflü ruhlarız artık

biraz boya ile yenileniriz...

hiçbirşey olmamış gibi devam ederken

altta saklı artık gizimiz...

gitmekle beraber gitmek.

evet gidiyorum..

ne hissettiğimden tam emin olmamakla birlikte biraz daha dursam iyiydi galiba diyebilirim sanırım.bütün yazımı bi orda bi burda geçirdiğimden olsa gerek nası geçti onca zaman anlayamadım.okul açıldı hani sevdiğin bi yere gitsen o zaman daha bi içten gideceksinde.işte ben bu memleketi sevmiyorum kardeşim.gitmeden 8 kişilik odanın gerginliğimi desek böyle ayaklarım yine geri gitmekte.istemediğin yere niye gidersin diye söyleyebilirsinizde napalım be kardeş katlanıcaz.tam istediğim yere gelmem için uzun uzun zamanlarım var.

şu aralar kafamda olan tek düşünce şu 1 yıl... bu zaman benim için çok önemli.yığınla sınav yığınla yapılması gereken plan var.tabi bide onca zaman hırpalanıp olmama ihtimalleride varki bu hiç aklımdan çıkmayan kısmı.fındıklıda okuma hayali ruhumu alıp götürüyor.(tabi acıbadem gsf hep kalbimizde onun yeri ayrı)da bu fındıklıdada çevre çoğaldı ondan gönül istemede galiba.

o nedenle şu istemediğim kısma biraz daha katlanıp yoluma hızla devam etme niyetindeyim.istemediğim kısım içinde okuduğum bölüm gelmemekte. kesinlikle olmam gereken bölümdeyimde yeri ve sistemi daha parlak olmalı diye düşünmekteyim.

şımarıklıktan değil olmuşken tam kıvamında olsun istiyorum.

hani arada şu bloguma bakıyor ediyorsanız ne bilim bi enerji çekinde voltran oluşturalım bi olduralım şu işi ya..çizdik,kestik,parçaladık olmadı işimiz nelere kaldı.

velhasıl kelam bu insan yine gider çorluya ...

hadi kalabalık yalnızlıklar açın kollarınızı.

[konuşasım gelmiş konuşmuşum.]

böle içip içip ağlayasım var.

içip içip ağlayamayan yapımla bunu nası başarıcaksam oda ayrı.

balkon!

en mahrem anılarımı paylaştım

duymak istediklerimi

seninse duymak istemediklerini

saatlerce haykırdım..

denizin aksine ormana bakıyordu evim

yemyeşil bir gökyüzüne bakar gibi

nefesimi tutup izledim...

seni görmeye çalıştım

belki bir dal kenarından yüzünü görürdüm...

akşamüstleri güneş sırtı dönük batar evime

ama kuşlar yuvasına döner ya

ordan anlamaya başlarım...

çıplak ayaklarımla gezinirim...

güzel bir sese uyanıp koşarım bazen

an olur sepetin içinde hayallerimi yollarım...

ne yıldızlar kaydırdık gökyüzünden

ne dilekler tuttuk seninle birlikte...

bir kuşun kanadında birleştik bazen

yaz olduğunda sere serpe uzandım kollarına

tüm yakıcılığı gideren sığınak gibi

soğuk bi o kadar da içten

ne yaşlar eskittik...

ne insanlar bıraktık ardımızda...

bir kış gününde kar taneleri biriktirdin koynunda

ben severim ya..

duymuş gibi sakladın onları.

annemin çiçekleri bile sana emanetti...

neler biriktirdin kesende...

bazen bir çocuğun anne diye haykırışı,

bazen bir annenin özlemi...

bizden ne çok şey taşırsın sen...

hani taş diyip geçerler ya

bilirler mi acaba taşın hasretini...

duymaya çalışırlar mı seninde kalbini

ben duyarım seni her nefesinde.

başımı yaslar dinlerim yavaştan

ilk başta soğuğun yanağımı ürpertir ya

sonra ılıklaşır kanın kaynar

işte o zaman duyarım ben seni..

evet bir balkondu en yakın arkadaşım...

nefessizliğimi gideren,

mavi brandalı bir balkondu o.

benim ol lütfen!

kesinlikle tamda istediğim sensin bebeyim. allahım allahıım şuna bi bakın ya.. kocaman direksiyonuna mı,sepetine mi öndeki lambasına mı, ziline mi .. neye vurulacağımı şaşırdım o derece etkilendim senden.rengi mavi değil ama bu renkte iidir. mavi olsa candır. ama varya sen benim ol oo yee bebeyimm.hani bunları buluyorum sonra bakıyorum yurtdışında.. lan benim ülkemde niye yok bunlardan olanlarda niye bu kadar pahalı ya.. bi akrabanızın yurt dışında bulunması şart.. ben bunun eksikliğini küçükken şu elli yeri açılan kalem kutularında yaşamıştım.herkese almancı arkrabası getirir bana yoktu.iç çeke çeke kullanırdım kendiminkini.. renkli renkli kalemleri vardı.ders proğramı koyma yeri bile vardı. sonra türkiyedede oldu onlardan ama ben eşek kadar olmuştum.ama hep içimdedir.bi almancı akrabam olacak bigün ve ben ona o kalemliklerden getirticem. yıh yıh.. he bisikleti zor getirtirim.yine payıma düşmiceksin bilirim yinede uzaktan severim seni eyy bisiklet bigün dünyaya açılırsam gidip kendim alırım artık.istanbulda bulduğum bi bisiklet fiyatını diyim.lan 1 milyar olurmuymuş bisiklet.şaşuumuşş bunlarr yıh yıh