biri dokunuyor ya sana

seni düşünüyorumda içim sıcacık oluyor
bakışların geliyor aklıma
bir ağacın en güzel yaprağında
bazen bir suyun en güzel yansımasında
birden ortaya çıkıyorsun
birden ürpermeye başlıyor içim
seni düşünüyorumda biri var
birinin sana dokunma ihtimali
o an donuyor içim
kaskatı kalıyorum
sana hikayeler yazdım ben
birbirinden güzel masallar
sonlarını sana bıraktım sen yaz diye
bilmekse imkansızdı senin hikayeni
baktığımda balkabağından farksızdım
zaman çoktan 12 yi geçmiş
masalın sonu bile gelmişken
yazıyorum...
seni buluyorum
aklıma gelen en güzel cümlelerde.
bulmaksa yetmiyor kabusları dindirmeye

sen gidiyorsun şimdi

en güzel cümlemide yanında götürüp

şimdi sen lanetliyorsun ya beni

başkasında seni göreceğim düşler

ruhumu kanatan derin yaralara gebe günler

sana dokunuyor ya biri o an ölüyorum ben

öldüğümü görende ölümü getirende

bir yudum şarapta saklıyken

sana dokunuyor şimdi biri

benim bedenimde can bulurken sen.

kedimi yan konaktaki ulaşım kargo şirketi almış.karnı tok sırtı pek.boynunada boncuklu yeşil bir tasma almışlar. yinede evlat bu be özlüyorum.konaktan çıkmıyoda prenses göremiyorum.pek buruğum.bi evim olmamasının bedeli bu kadar ağır olmamalıydı yeaa

zaman

hızla bi o kadar yavaş,

hatırlıyorumda seni sonra kendimi

ne uzun zaman olmuş değişeli

belkide değiştirmeye zorladığımız

tadı damağımızda kalan o günleri

küçük su birikintisindeki yansımalar

artık baktığımda göremez olmuştum seni

oldu dimi gül yüzünü görmeyeli

parmak hesabını geçen zamanlar...

yüzünü defalarca çizmiştim aslında

bazen sadece gözlerini...

cümleler kurdurmuştum onlara

çoğunda artık kendimden emindim

bittiğine tüm duyguların.

görünce neden böyle oldu

defalarca parfümünü alıp bitirmiştim oysa,

burnuma geldiğinde kokun

bozuldu işte tüm ezberlerim...

bigün görürsem yüzünü

bakmayacaktım gözlerine bi an bile.

ama kaçırmaya bile uğraşmadım...

ne saklamaya ne saklanmaya
gücü yoktu bendekilerin...

neyse;

anlıktı tekrar gökyüzünün mavi oluşu

dönmek gerek boyama kitabına

cümleler kurmayada mecalsizim

bilirim her gördüğümde ilk gün olur.

ondan bakarım yürürken bağcıklarıma

an olurda gözlerine rastlarım diye.

bilirim değişmez yüzünü gördüğümde

içimde ürperen düşlerim

yinede anlamak güç değil

gelsende olamayız eskisi gibi

bunca beden varken ayaklarımızın altında.

baykuş benide alsana!

mimar sinanda bölümümü soran çocuğa sadece EnD.Tas demem sanki mimar sinanda o bölümü okuyomuşum havası yarattığı gözümden kaçmadı değil.yinede bu duruma engel olmadım.okulda pek güzelmiş içine girince anladım çıkasımda gelmedi.heykel atölyesindeki çamurların paçamı rezil etmesine başta bozulsamda sonradan hoşuma gitti.yav denize karşı bi okul yapıılır mı ya giden var gidemeyen var tarlaya bakan okulumdan iyice nefret edebilirim.ettimde sanırım.

okulun içine girip uzun yıllar mezun olmama isteği olanlarıda anladım artık benimde böyle bi isteğim var.gerekirse çoluğumla çocuğumla giderim.tabi önce bi kazanmak lazım.pek bi zor!rafta kalan istekler kısmında yerini hızla alacak gibi durmakta.

mimvari!

bu mim olayını pek sevmiyorum ben.yinede madem başımıza geldi yerine getirelim. fakat hayatımızda böle ekşınlara gerek yuk gibi.bilinen sorulara bilinen cevaplarımla geliyorum.

lakabın var mı varsa nedir?
- en bilineni poki sonra poko sonra poke bunlar böle derece atlayarak giderler he bide hep cüsseli insan olduğumdan işte ne bilim şişko et yemek falan diyede seslenildiği olmuyo deil.
son zamanlarda dilime dolanan şarkı?
- valla pek bi alakasız bi şarkı olacak ama Tarkandan gel gel acımıcak diye bi tantana var pek bi dilimizde.
en son ,ne zaman ve neye aşık oldun?
- aşk mıdır bilemem ama uzun zaman önce ve uzun yıllar süren bir takıntı halim olmup yeni dönemde son bulmuştur.yıllarca adını saklayıp burda ötecek deilim.üstüne alkol bile almadan.
he bide kaçamak cevap vereyim dersemde mavi bisiklete aşık oldum yıh yıh
-en son okuduğun kitap film ?
valla kitaba yoğun düşkünlüğüm yok ama elimde bi sayfasını okuyup devamını bi türlü getirmeye fırsatım olmayan.pek kadim arkadaşımın hedayesi posta kutusundaki mızıka duruyo.
ama bu soruya keşke dergi deseydiniz daha dün leman penguen uykusuz hatimim vardı.
film dersen seni uzaktan sevmek diye bi filme gitmiş bulunmaktayım.uzaktan sevgi buysa yakından nasıl olacak diye düşündürmedi deil.
son zamanlarda en çok özlediğin?
- annem dersem zayıf yanımı anlayacaksınız. bide ev özledim ulan kendi evim kendi düzenim.halısıyla,yatağıyla,kendi bardağımla tek başıma kullandığım tuvaletimle.benimde artık bi evim olsun odam olsun ne bilim çok doluyum bu konuda daha fazla konuşamıcam.
-bir günlüğüne ünlü biri ?
ımm bu soruyu çok düşüdüğüme göre istediğim biri yok! ii böle ii bi günlük olacak işten hayır gelmez zaten.
-yarın sabahki ilk planın ne?
uyanıp tuvalete gitmek.güne hep böle başlarım genelde.bide planı yabancılar yapar yok böle bişi benim memleketimde.
-en sevdiğin huyun?
kendimle barışık olmam.off bu ne en sevdiğin huy diye bişey mi olur direk yanlı bi cevap vermemi istiyorsunuz.bi kere insan kendini kayırır.lan kendimim işte her halimi severim yok bunu sevmiyorum diyip kendimi rencide edecek halim yok.
şu anki bölümünde /mesleğinde olmasan ne olurdun?
- valla bunun cevabı çok net boş gezerdim. öle onu olurum bunu olurum demekle olunmuyor bu ülkede.ben bu bölümde okuyabilmek için yıllarca boş durdum demekki bunun dışında istediğim bişey yok.olmasa bi bok olmazdım gerçi olduğundada bi bok olmuyorum.demekki benden bi bok olmaz.bokuuum.
okurkan en zevk aldığın blog?
bunun cevapları çok net aslında ama söylemicem.ve ben kimseyi mimlemicem.ne bu böle arkaşının üstüne sümük sürer gibi ıı ıhh hoş deil.

çok okuma fırsatım olmadı yazdıklarımı derse yetişmeliyim.bence zaten geç kaldım bile!

küflü ruhların temizlenişi!

sen hiç görmedin desem
klasik cümlelerle süslesem yazımı...

kendimi değiştirsem...

siyahımdan ayrılıp

kırmızılara akıtsam ruhumu,

yanımda olur muydun?

sen yanımdan geçerken

belli belirsiz kokunu çektiğimde

günahın büyüğüne düştüğüm

sessizce durup hiç ağlamadığım.

o anları geride bırakmak.

evet güzel değildim

kuramadım da güzel cümleler...

alışkın değildim senin gibi

gidişine kurabildim tek cümle.

''ağaç küser mi toprağa'' dedi bi filmde kadın.

bende bi an olsun küsmedim sana.

senin meyvelerinin toprağı olurken

kirlenmedi bile zihnim...

bedenimde can buldu parçaların

senin kokun vardı ya

gözümü kapatıp teslim oldum.

evet! geçti artık tüm cümleler için...

dilimdeki en güzel cümleyi

ağzımda defalarca çiğneyip yutkundum...

boğazımdan süzülen ekmeğin en kıtır yeri gibi

yavaş yavaş yol alırken

hafif kan kokusu damağımda...

ve biraz yaş geldi gözümden,

temizlenmek için...

bilerek kurmadım sana yuttum...

zaman geçti zaten dön demek için

omzumdan son bi kez baktım düne...

belki noktalamamda giz ama

inan yerinde yoksun...

...küflü ruhlarız artık

biraz boya ile yenileniriz...

hiçbirşey olmamış gibi devam ederken

altta saklı artık gizimiz...

gitmekle beraber gitmek.

evet gidiyorum..

ne hissettiğimden tam emin olmamakla birlikte biraz daha dursam iyiydi galiba diyebilirim sanırım.bütün yazımı bi orda bi burda geçirdiğimden olsa gerek nası geçti onca zaman anlayamadım.okul açıldı hani sevdiğin bi yere gitsen o zaman daha bi içten gideceksinde.işte ben bu memleketi sevmiyorum kardeşim.gitmeden 8 kişilik odanın gerginliğimi desek böyle ayaklarım yine geri gitmekte.istemediğin yere niye gidersin diye söyleyebilirsinizde napalım be kardeş katlanıcaz.tam istediğim yere gelmem için uzun uzun zamanlarım var.

şu aralar kafamda olan tek düşünce şu 1 yıl... bu zaman benim için çok önemli.yığınla sınav yığınla yapılması gereken plan var.tabi bide onca zaman hırpalanıp olmama ihtimalleride varki bu hiç aklımdan çıkmayan kısmı.fındıklıda okuma hayali ruhumu alıp götürüyor.(tabi acıbadem gsf hep kalbimizde onun yeri ayrı)da bu fındıklıdada çevre çoğaldı ondan gönül istemede galiba.

o nedenle şu istemediğim kısma biraz daha katlanıp yoluma hızla devam etme niyetindeyim.istemediğim kısım içinde okuduğum bölüm gelmemekte. kesinlikle olmam gereken bölümdeyimde yeri ve sistemi daha parlak olmalı diye düşünmekteyim.

şımarıklıktan değil olmuşken tam kıvamında olsun istiyorum.

hani arada şu bloguma bakıyor ediyorsanız ne bilim bi enerji çekinde voltran oluşturalım bi olduralım şu işi ya..çizdik,kestik,parçaladık olmadı işimiz nelere kaldı.

velhasıl kelam bu insan yine gider çorluya ...

hadi kalabalık yalnızlıklar açın kollarınızı.

[konuşasım gelmiş konuşmuşum.]

böle içip içip ağlayasım var.

içip içip ağlayamayan yapımla bunu nası başarıcaksam oda ayrı.

balkon!

en mahrem anılarımı paylaştım

duymak istediklerimi

seninse duymak istemediklerini

saatlerce haykırdım..

denizin aksine ormana bakıyordu evim

yemyeşil bir gökyüzüne bakar gibi

nefesimi tutup izledim...

seni görmeye çalıştım

belki bir dal kenarından yüzünü görürdüm...

akşamüstleri güneş sırtı dönük batar evime

ama kuşlar yuvasına döner ya

ordan anlamaya başlarım...

çıplak ayaklarımla gezinirim...

güzel bir sese uyanıp koşarım bazen

an olur sepetin içinde hayallerimi yollarım...

ne yıldızlar kaydırdık gökyüzünden

ne dilekler tuttuk seninle birlikte...

bir kuşun kanadında birleştik bazen

yaz olduğunda sere serpe uzandım kollarına

tüm yakıcılığı gideren sığınak gibi

soğuk bi o kadar da içten

ne yaşlar eskittik...

ne insanlar bıraktık ardımızda...

bir kış gününde kar taneleri biriktirdin koynunda

ben severim ya..

duymuş gibi sakladın onları.

annemin çiçekleri bile sana emanetti...

neler biriktirdin kesende...

bazen bir çocuğun anne diye haykırışı,

bazen bir annenin özlemi...

bizden ne çok şey taşırsın sen...

hani taş diyip geçerler ya

bilirler mi acaba taşın hasretini...

duymaya çalışırlar mı seninde kalbini

ben duyarım seni her nefesinde.

başımı yaslar dinlerim yavaştan

ilk başta soğuğun yanağımı ürpertir ya

sonra ılıklaşır kanın kaynar

işte o zaman duyarım ben seni..

evet bir balkondu en yakın arkadaşım...

nefessizliğimi gideren,

mavi brandalı bir balkondu o.

benim ol lütfen!

kesinlikle tamda istediğim sensin bebeyim. allahım allahıım şuna bi bakın ya.. kocaman direksiyonuna mı,sepetine mi öndeki lambasına mı, ziline mi .. neye vurulacağımı şaşırdım o derece etkilendim senden.rengi mavi değil ama bu renkte iidir. mavi olsa candır. ama varya sen benim ol oo yee bebeyimm.hani bunları buluyorum sonra bakıyorum yurtdışında.. lan benim ülkemde niye yok bunlardan olanlarda niye bu kadar pahalı ya.. bi akrabanızın yurt dışında bulunması şart.. ben bunun eksikliğini küçükken şu elli yeri açılan kalem kutularında yaşamıştım.herkese almancı arkrabası getirir bana yoktu.iç çeke çeke kullanırdım kendiminkini.. renkli renkli kalemleri vardı.ders proğramı koyma yeri bile vardı. sonra türkiyedede oldu onlardan ama ben eşek kadar olmuştum.ama hep içimdedir.bi almancı akrabam olacak bigün ve ben ona o kalemliklerden getirticem. yıh yıh.. he bisikleti zor getirtirim.yine payıma düşmiceksin bilirim yinede uzaktan severim seni eyy bisiklet bigün dünyaya açılırsam gidip kendim alırım artık.istanbulda bulduğum bi bisiklet fiyatını diyim.lan 1 milyar olurmuymuş bisiklet.şaşuumuşş bunlarr yıh yıh

k.p.ş tanısı konulmuştur!

off nasıl terlemişim.. bu aralar devamlı aynı kabusu görmeye başladım..leş gibi kokuyorum biri gelmeden gidip duş alayım.fayanslar sanki üzerime üzerime geliyor... arasından bişeyler sızıyor ama ne olduklarını bir türlü çözemiyorum... opss! kayıp düşmek üzereydim..
günün ilk sigarası işte buna bayılıyorum..çay demlenirken biramı açmıştım bile.. bu balkonda yaptığım sabah keyflerini herzaman sevmişimdir..
çocukken annanem buraya çok güzel kahvaltılar kurardı yazın bile kızarmış ekmek kokusuyla uyanmak ayrı bi tat...
özenle sürerdi ekmeğime tereyağını. lezzeti ise sanki o sürdüğünde iki kat daha artardı.. şimdi ise bu evde yalnız yaşayan ben..sabah kahvaltılarında kızarmış ekmek değil normal ekmek bile almaya üşenir bu halim.bikaç bisküvi parçasıyla 3-5 zeytin atıştırıp sonra içmeye devam ettiğim,gün öldürmece oyunları...
üst katımdaki aileye çok fazla özeniyorum.. memur bir adam kendi halinde,gösterişten uzak her sabah işine giderken.. camdan bakan o 2 çocuğu ve uzun saçları savrulan eşi... işte istediğim hayat buydu aslında...

.!.

evlerinden sabahları odama yayılan kızarmış ekmek kokusu... çocukların dünyayı umursamadan yaptıkları yoğun ses kavgası... içkiyi fazla kaçırdığım anlarda..ki ne zaman az kaçırırım orasıda ayrı.
başımın zonklamasını soda limon yanında bide o çocuklar geçiriyor inanırmısınız...
oo gerinirken gördüğüm şeye bak bu dirseğimdeki kesikte nerde oldu anlamadım... bu aralar ne yaptığımı ne yaşadığımı ben bile kestiremiyorum...
senden sonra sanırım bu yalnızlık beni iyice sardı.bekliyordum oysa uzun bir sabırla yanıma gelmeni.. ara ara yaptığımız iki satırlık uzak kokan sohbetler bile gelişine işaret gibi geliyordu bana...hayatımı düzene bile koymaya başlamıştım.. düzenli yaptığım yürüyüşler,sabah kahvaltılarım.. sen seversin diye akşamları yaptığım fırında makarna çeşitleri... hergün sanki geleceksin gibi hazırlık yapıyordum..2 tabak 2 bardak bile masada yerini almaya başlamıştı..
bu ani olmayan ama hızlı gidişin rüzgarıyla herşeyin yerini bi anda değiştirdin

...

kaptan mağara adamını andırdığımı söylüyor yolda karşılaştığım eş dost.. pek bi eğleniyorum.. sona yaklaşmak inan bana çok hoşuma gidiyor

...

ama bi ara saçlarımı eskisi gibi üç numara yapmak istiyorum..

senin sevdiğin gibi...

sınırımı zorladığım anlar yaşamak.. artık seviştiğim kadınların ne adını ne de yüzünü hatırlıyorum.. sanki öfkemi tüm kadınlardan almak istiyor gibi davranıyorum.. hepsine kinle nefretle...

siz yetinmeyi bilmeyen mahluklar..

isteseydin tüm dünya ellerinde olabilirdi...

sana gökkuşağının en sevdiğin rengini tutup getirebilirdim...

sadece beni sevebilseydin..

hergün telefonumdaki resmine saatlerce bakıp bu sözleri söylemek..

ve hala seni düşünebilmek...

sana başka birinin dokunduğunu düşünüyorumda.. ben senin saç teline bile dokunmaya cesaret edememişken.. tanrıım bu düşünce sanırım beni öldürüyor...
telefonuma tanımadığım kişilerden gelen mesajlar...
okumaya üşenip yolda yürümeye başlarken karşılaşıyorum bir çoğuyla... ya da masama oturup hayatımın bu geceki yönünü belirlemelerine izin veriyorum...
ara ara burnuma gelen kan kokusu sanki rüyalarımdaki gibi.. içerisi kanla dolu bir küvette yatıyorum öylece karşımda seni görüyorum ama kalkmaya mecalim yok...

bakıyorsun bana öylece...

ardımdan gelen ses çocukları bırak diye... ne çocuğu diye düşünürken birden ağlamaya başlıyorum korktuğumu hissedebiliyorum...
biri benim bu kabuslarımı dindirmeli!
yalvarırım bana yardım edin...
televizyonu açmalıyım evde en azından ses olmalı yoksa çıldırmak üzereyim...
- dün gece evinde polise yardım çağrısında bulunan orta yaşlrda bir adam...
-''yalvarırım yardım edin bana,neler oluyor anlamıyorum... ''
-''yapma yapmaaa!''

---

olay yerine giden polisler.. 2 çocuk ve bir bayanın sırtlarından kasap kancasıyla duş kabinine asılmış halde ölü bulurken.. içi kan dolu küvette çırılçıplak yatan adamın son sözlerinde ''alt kom-şu kom kom şuu herşey onun suçu.. kıskanıyordu mut mut mutlu-lu...''
alt katlarında kimsenin olmadığı evin yalnızca kendilerine ait olduğu anlaşılan ailenin.. çok mutlu oldukları diğer komşular tarafından söylenirken... çekmecede bir zarfın içinde bulunan bir sağlık raporu tüm olayı açıklıyordu...
-- 18.09.1986 tarihinde yapılan tüm tetkikler sonucunda nevzat K.
isimli hastaya kronik paranoid şizofreni tanısı konulmuştur..--
ailesini bileklerinden kestikten sonra kasap kancasıyla enselerinden asıp ailesinin ve kendi saçlarını 3 numaraya vurduğu kayıtlara geçen ayrıntılardan bazıları...
kendi bileğinide kesen adamın... dirseğinde bulunan derin kesiğin kanda kayıp küvete düşmesi sonucunda olabileceği sorusu,otopsi sonuçlarıyla netliğe kavuşturuldu...

---

... evet bu saç bana kesinlikle yakıştı

beğenmekte haklıymışsın

yanından geçerken

kulağıma fısıldıyorsun

'' ..neden yaptın sanki

belki bizde mutlu olabilirdik..''

iç ses dış ses

kendime az önce damla sakızlı türk kahvesi yaptım pek bi beğeniyorum bu aralar.köpüksüz olması benim beceriksizliğim olsada tadı hoş.deniz feneri mumluğumu yaktım uzun uğraşlar sonucunda.koca evde çakmak bulamadım kimse sigara içmeyince tek tük oluyor. onuda kaybetmişiz.he mum falan dedim ya duygusal kıvama gelmedim. sadece deniz feneri hep ışıklı olmalı pek bi güzel pek bi huzur veriyor bana..

gerçi ruhumun o melankoli havası hep var içten içe onuda inkar edemem...

off şuan neil young çaldı güzel bir mızıka sesiyle geldi... tam da bi fenerde yaşama düşüncesi yine beynimde yayılmışken... bu arada kasabamda bi mavi bisiklet dolaşıyor keşke benim olsa diye hayıflanıyorum devamlı.. he size güzel gelmeyebilir böyle kocaman direksiyonu var hemde küflü,maviside sonradan boyamayla olmuş ama o benim olsa ne güzel olurdu...geçen gün durdurdum nerden aldınız bunu diye.sanki benimde çalmışlar edasındayım.''babama arkadaşı vermiş bende boyadım ''dedi.bunun bide pembesi vardı satmıyomusunuz siz bunları dedim.''YOK'' dedi bunlardan bulursanız banada haber verin dedim.ısrarla satın diye baktım yüzüne sonra hüzünle çektim gittim arkasından bakmakla yetindim. ahh benim olsaydı daha ne hatıralar eklerdik sepetimize.zaten bisiklet dediğinin kocaman direksiyonu olur bikere.

bide az önce bi şarkı dinledim PuCCaa nın günaydın şarkılarından pek bi güzeldi.sevdim MUTLU oldum... yıh yıh

ç.o.r.a.p dediki;

dünyaya gelişim bir sebepti

sebepler doğururdu arzuları...

tüm hatları ortaya çıkaran

bi o kadarda gizleyendim...

kendimlemiydi bu çelişen duygularım!

her ruhta farklı can bulurken

istedikleri hatlara büründüm...

renklerimi soldurup tekrar doğdum.

bazense renklerden arınan beyaz sayfalar açtım

katlanmanın zor olduğu anlardan geçtim...

kirlerle mücadele ederken

farkında olmadan kirlendim.

an geldi çıkarıldığım köşede toz kapladım

ta ki ummadığım bir anda bir el beni bulana dek...

bazen temizliği gösterdim vücudumda

bazense tüm kirlerinizi ortaya serdim.

görünmeyen kusurlarınızı ,

dayanılması güç kokularla yaydım etrafa...

küçük pencerelerden nanikler yaparken

yüzünüzü görmeliydiniz...

bir çorabın intikamımıydı yaptıklarım

sizi utandırmakmıydı istediğim

yaradılış sebebim bile meçhulken

bi yandan alsamda hırsla intikamı

dayanamaz sararken sıkıca

tüm sevgimle ısıtırım ayaklarınızı...

yaşlılık belirtileri bunlar!

gökyüzünün aydınlanmasına sayılı dakikalar kala.yatakta dönüp durmuş televizyona bakıp uykusunun gelmesini bekleyen bir ihtiyardım.daha öncede gördüğüm bir kareyi yine gördüm tepkilerimse birbirinden çok farklıydı.yaşlanıyorum... bu sebeptendir kontrol etmekte güçlük çekiyorum kendimi.yaşlandıkça salarmış ya kendini insan sanırım öyle...

sadece 1 saat.. tüm hayatımızı nasıl değiştiriyor.

bişeyleri yapmak için artık çok geçken siz siz olun yapın bişeyler.belki faydasız olacaktır yine de yapın bişeyler.son dakikayı beklemeyin hayatınız için.

-yıprandığımızdan mı başkalarına yaptığımız ?

-sevmek mi bizim zorumuza giden?

-imkansız mı hayallerimiz ?

-isteklerimiz olmadığından mı bu gereksiz öfkemiz?

soruların cevapları kendimizden başkasında değil..

e yaşlanıyorum demiştim..

mızıkpipo ile görgülü dakikalar

evet artık benimde bir pipom var!
benim güzel pipom
seni severim
seni pek çok severim
hemde pek çok pek çok
ama kıyamadım mızıkama
ayıramadım onu köşelere.
daha tütünüm yok ondan paylaşım içindir
bu görgülü davranışlarım.
yıh yıh

-e bilmek... eki bu geceki konuğumdu.

kulağımda yankılanan bir mızıka sesine aşık olabilirim
yıllarca yaşanan bir yalnızlığı seçebilirim
apartman değilde mavi pencereli bir eve hayran olabilirim
arabalar yerine küflenmiş mavi bir bisiklet için ölebilirim
deniz fenerinin hepsi birdir diyip saatlerce orada durabilirim
bir rüzgar gülüne baktığımda kendimi dünyanın hakimi zannedebilirim
uçurtmaları ağzım açık izleyebilirim.
gökkuşağının tüm renklerine değilde bir mavisinde kendimi bulabilirim
biranın limonlusunu,rakının sohbetlisini,votkanınsa shotını içerken zevk alabilirim
basit bir insan olduğumu yılmadan tekrar edebilirim
hatta basit mesaj tonu kullabilirim(aklıma geldide güldüm iki)
bildiklerim bilmediklerimden azdır bunu bildiğimden her saniye bişey öğrenebilirim.
bir insanı öyle bir sevebilirimki gidişini gözümü kırpmadan izlerken tek bir cümle kurmadan durabilirim.
sevmediğimleyse aynı masada oturmaya gerek bile duymayabilirim.
yemekten sonraki türk kahvesine ruhumu teslim edebilirim..
pilavı deli gibi sever ama yapamaz.yapan birilerine hep ihtiyaç duya-(rım)bilirim.
sıkılmadan saatlerce çizim yapabilirim...
asosyalimdir sınırlı sosyal olabilirim,aşırı sosyalliklerimde bi yerde mutlaka hata verebilirim.
sigara içmesemde pipoya özentimi gizlemeyebilirim.
kedileri sevmezken bir kediye deli gibi bağlanabilirim.
kuzgunlara ayrı bir sevgi besleyebilirim.
bir şehirde deniz varsa o şehirde yaşayabilirim.
duygusal değilimdir ama sinirlerim bozulursa bu ülke nereye gidiyor diye hıçkıra hıçkıra ağlayabilirim...
devamlı şikayet eden insan unsurunu gördüğüm yerden kaçabilirim.
hatırlatma duygusunu getirdiğinden en sevdiğim şeylerden soğuyabilirim.
din ya da siyaset sohbetlerine girmeden hayatımı sürdürebilirim.
bir karavanda şehir şehir gezmeyi hayal edebilirim
bir çocuğun gülüşünde tazelenebilirim
bir sallanan sandalyede torunlarıma hikaye okumak için ölebilirim
benden bi halt olmaz diyip bu yazıya son verebilirim.

e bitirebilirim.

bazen bende neden yazdığımı anlamayabilirim.

tarihi geçmiş

hani böyle içiniz dolup taşar...

damağınız kaşınır.

yürek yerinden çıkacak olur

koşarak gelirsiniz yolları

avuç avuç cümleler getirmişsinizdir elinizde...

gözlerine bakarsınız ışıl ışıl

bir an durup derin bir nefes almak gerekir.

soluğunuz hiç kesilmeyecek

nefes alıp vermeniz hiç yavaşlamayacak gibi.

sanki gökkuşağından kayıp

o kova dolusu altını bulup getirmiş gibi

umutla bakarsınız gözlerine...

beklersiniz o da size baksın diye

umutla durursunuz

uzun uzun zamanlar geçer

arada cümleler çıkar ağzından...

dinlersiniz tek biri bile siz olmasanızda

yerinizden bir an bile kıpırdamak aklınızdan geçmez.

yoldan geçenler çarpar hızlıca omuzunuza...

bazen teninizin üzerinde gezinen eller olur

ama ten oyalanırda yürek kabul etmez.

her gecenin sabahında hatırlanmayacak yüzler

kalırken ardınızda...

yaralarınız vardır kanarlar

ılık ılık süzülürken diz kapaklarından,

gözleriniz onun üstündedir...

tek bir an bakması için yalvarırsınız

küçük bir çocuk gibi beklemek

karşınızda duran çikolatalı pastadan

bir dilim bile almadan onu beklemek...

tek bir cümle kurmadan...

nefes alışlarında onun adı geçmeden ,

tek bir an olmayan zamanlar geçer...

kafasını hafif çevirirken size doğru

nefesinizin hızlanışını ifade etmek mümkün değil

buna rağmen derin bir nefes hapseder

ve durursunuz...

ışıl ışıl gözlerine bakarken,

usul usul geçer gider yanınızdan...

kokusunu içinize çekersiniz

evet derin bir rüya gibi

sanki sizinmiş gibi.

...uzaklaştıkça

dizleriniz çözülür...

yere çökersiniz

evet gitmiştir.

evet gitmiştir.

tek tek düşer yere avucunuzda

anlatılmayı bekleyen cümleler

tarihi geçmiş hikayeler

bir bir karışır okyanusa

sizse çoktan dalgalarla

yürümeye başlamışsınızdır.

yıhh yııhh ölüürüm ölüürüm

hayır yani tekrar tekrar okuyup aynı tepkide gülebiliyor olmam.inanın bana yok böyle bişey.herkeslerin içinin karardığı şu günlerde iyi gider iyi..he anlattığım çoğu kişininde gülmemesi ayrı bi tepki iyice sinirleriniz bozulup hayata küsebilirsiniz.ahh bee yiğitcim senin gibileri gelmez hayatımıza zaten diyede serzenişlerim olmuyor değil. yııh yıhh yav tamda ayağıma oturdu hergele. bu çocuk direkten döner diyim ben sana yıhh yıhh

hata-ta -a !

durur

susar

yalnızlık çeker ruh

sessizlik ister

hadi biraz sakin olun

bu ne çok cümle

nefes almak gerek

yavaş

...

durum;

ruhumda yalnızlık çanları

bir asosyal ne kadar sosyal olabilirki

hata verdik

hata vericez

hata veriyorum

hata

haa ta-ta

ta

.

! durdu(m)

gün güzelliklere gebe...

ruh tazelenirken ,

masmavi bir gökyüzü bakıyor yüzüme...

pamuk gibi yanakları var bulutlardan.

güneşiyle gülümsüyor ...

gözlerim kamaşıyor güzelliğinden.

denize bakıyor o gözleriyle

masmavi oluveriyor koca sular...

birden dalgalanıyor deniz.

o an aklıma geliyorsun,

biraz merakla anıyorum seni...

güneş sanada gülümsüyor

hayatın güzellikleri doğurmakta.

ışığınla aydınlanıyor içim...

yürümeye başlıyorum

bir rüzgar gülünün yakınından geçiyorum

aklıma geliyorsun.

içim ürperiyor...

koşmaya başlıyorum bu sefer.

bir ses duyuyorum...

aklıma geliyorsun.

tınısından...

nefesim kesiliyor

o an bir karga yaklaşıyor,

çıplak ayaklarımın yakınına...

aklıma geliyorsun.

usul usul gelişinden...

birden koşmayı kesiyorum.

derin bir nefes alıp,

öylece ardıma bakmadan duruyorum.

biliyorum ordasın.

bakmasamda görebilirim seni...

yinede kafamı çevirmiyorum

artık kıpırdamam yerimden.

...aklıma geliyorsun

yerli yersiz.

aklımdan gidiyorsun

zamanlı zamansız.

biliyorum bir yerde

bir zamanda

aklıma geleceksin

gelme!

durdum ben

koşmaya mecalim yok.

ağızın parmaklığında cümleler

içimde derin,usul usul ilerleyen sızı...

kaderi sorguladığım anlar...

hayattan alınan uzun güzel keyfler...

canın sürüklendiği anlar...

binlerce soru geçiyor beynimde.

cevaplarını kendiminde veremediği

yardım diye ise gidilecek kapı olmadığı.

uzun uzun anlar...

susuyorum kendime acırcasına...

ağzımın içi cümle dolu ...

onları dışa savurmak oldukça zor.

yeni cümlelerin gelişi dişlerimi dahada zorluyor

gıcır gıcır sesler geliyor...

boğazıma,cümlelerin yırttığı etimden sızan

yoğun bir kan kokusu yayılıyor...

çok uzun zamandır aldığımdan bu tadı

alışıyorum sanıyorum.

ara ara midemin bulantısına engel olamayıp,

kusuyorum...

ağzıma gelen acı suyu yutsamda

engel olmak imkansız oluyor bazen

yinede kontrolü alabildiğim an

yutmaya başlıyorum daha yolda olan tüm cümleleri

anlaşılmak ya da anlatmak değil sıkıntım...

zaten farkında olmasanızda çok geç

cümleler kurulup çoktan imha edildi.

anlam veremeyişinizde bundan

basımdan kalkmış bir kitabı arıyorsunuz feryat figan.

bulamayacaksınız...

zaten içindekiler ilginizi çekmeyecektir

basit bir insanım inandıramasamda

ağlamak yerine gülmektir tercihim

kimse bilemez neye güldüğümü

belki güldüğüm şeyi duysanız

... gülmeyecektiniz

ağlamaksa kaçınılmaz olacaktı.

durdum izledim hepinizi

kendime geldiğimde ağız dolusu sustum

...bildikleriniz inanın bana

bilmedikleriniz..

çok basit sorulardı

bundan çokta çabalamaya gerek yoktu

soruya baktığımızda görüyorduk sonucu

sadece heyecan arayıp

kare sayfalarda rakamları konuşturmak

kendimizi tatminimizden başka bişey değildi.

edip etmediğimiz ayrıda

görünen tek şey;

ayaklarımın dibinde biten otlar

küf tutan demir parçaları

sararmış kağıda baktığımda

ilk sayfadan öte gidemeyiş...

gökkuşağı ölüleri

gökyüzü,
senin vururken gözlerine...
benim yanaklarımdan süzülür yağmuru...
şimşekleri içimde birbir yankılanırken,
kulaklarımı kapatırım...
yinede duymak isterim sesini.
kenardan sızsın,
içimde gökkuşağını çıkarsın
renklerinde kendimi bulayım...
maviye doyup huzurla boğulayım derken
yıldırımlar düşer gökkuşağıma...
renklerini alıp götürür.
ayaklarım öyle ağırlaşırki
kıpırdamak ne mümkün.
çakılırım olduğum yere...
yeniden güneşe kavuşmak için,
tek bi hareketim olmaz
bilirim artık aydınlatmaz içimi
bambaşka yerlerde bambaşka günlere merhaba deriz
vardır benim her cümlemin içinde senden bi parça
boğazımda yumruk olur bazen
zor tutarım kendimi
yinede tutarım,bilirim faydasız cümleler
yağmuru yağdırmaksa bi o kadar gereksiz gelir...
çıkan gökkkuşağı benim değildir artık.
mavisi geçmiştir benden ...
belkide hiç benim mavim değilmiştir
umutların yanılsamasına uğramıştır...

...insan umut ettikçe yaşar

ölsede dirilmeye meyillidir umutlar

bazen yerinden boşa kaldırılan ölüler

anlık gerçek gibi gelsede

nihayetinde ölüdür.

umut güzel şey olsada

elle tutulur umutlar güzelliği getirenleridir...

git lan kış kış tütütü büyü boz

kesinlikle uğursuz bi insanım ya da bi yerlerde bi sorun var çünkü devamlı hata veriyor. ulen bütün şeyler mi bi insanın elinde kalır... kapıyı tutar kapı kolu kalır sifonu çeker sifon kalır. gittiğim evde açlık olur paralar buharlaşır adım attığım dükkanın ilk ve son müşterisi olurum evlenemeyecek insana dokunurum evlenir,evlenecek olan evlenmekten vazgeçer... vs vs... bu ne hayat bu ne yanlıış yön durumu... kaç uzaklaş benden beni bedevi yapıyorsun hep o şimşek dibimde patlıyor.. uğursuzluk sana burdan sağlı sollu hareketler çekiyorumm. bırak len peşimi.

bir bozcaada hayali

arkadaşım balayında bozcaadaya gitti.döndüğünde gösterdiği resimlerden sonra oraya deli gibi gitmek istiyorum.daha önce hiç araştırmamıştım ama netten biraz baktım ve bi şekilde oraya gitmeliyim.zaten bi şehirde deniz varsa orası kötü olamaz hep derim. üstüne mavi ve beyazı öyle güzel kullanmışlarki ben orda olmalıyım mı defalarca söyledim söylüyorumda.

masmavi sandalyeleri olan cafeler,lokantalar... beyaz beyaz evler. elinde çiçek getiren sevgiliye karşıyımdır ama bir evin camında çatısında mucizeler yaratan çiçekler içimi ısıtıyor ne yalan söyliyim... bir evde insan yaşamıyorsa orası duvar yığınından başka şey değildir bence.. bu adada insanlar kapıları açık uyuyabiliyorlarmış... bahçelerinde çiçekleri,kiminin kedisi kiminin köpeği... cıvıl cıvıl insanların ayak izlerini barındırıyor..

deniz feneri,rüzgar güllerii.. küçüğü büyüğü yenisi eskisi delirdiğimi bilenleriniz var zaten... bozcaadadaki deniz feneri yanına parkedilmiş kırmızı vosvos minibüsse sanki hayalim gerçekleşip oraya gitmişimde o anımı ölümsüzleştirmişim hissinide yaratmadı değil.

uzunca kurulmuş bir masa,kulağımdan silinmesin istediğim mızıka sesi ve biraz alkolünde verdiği etkiyle bazen dediğim gibi o anda diyeceğim en bilindik cümle. şuracıkta ölebilirim!

böyle bir şehire bir kerede olsun gitmek fikri bile beni şimdiden heyecanlandırıyor..
evet ben buraya gitmeliyim... birileri gelsin yanımda,bi plan olsun proje olsun hadi gidiyoruz densin ya da benim kafama essin çantamı toplayıp kendimi oracıkta bulayım.. nası gittiğimle değilde oraya ilk adım atacağım anı sabırsızlıkla bekliyorum...

gizde saklı büyü

kara bulutlar sarmış bedenleri.

havuza atlar gibi geriye çekilip

birden hızla koşuyoruz...

ayaklarımız yerden kesilirken,

uçmak fikrine yaklaşmak

anlıkta olsa yaşanası.

birden dünyaya gelip,

kara bulutu delip geçiyor beden...

yükseğin etkisinden olsa gerek.

o yumuşak su bir betondan farksız!

kendime gelip başımı kaldırıyorum...

ne çok beden var

kimi suyun üstünde

kimi çıkmaktan utanırcasına

mosmor kesilmiş yüzle

bakıyor suyun altından...

şeffaflığından olsa gerek.

aralanmış tüm kapılar...

kelimeler kaygan bedenden akmaya başlıyor...

hemde kontrolsüzce

kısa süreli bir panikten olmalı

kimse kendi üstündeki kiri görecek halde değil

sudan çıkanların adımlarının izleri

rahatsız etmekte insanları.

oysa sudan çıkabilseler

adımlarının ardında bıraktıkları

çokta farklı olmayacak...

temizliğinizlede

kirlerinizlede övünmeseniz

aslında ne kolay olacak yaşamak.

...

güzelliği ne temizlik ne lekeler saklayabilir

büyülenmeyi derinden gelen ışıklar kolaylaştırıken

odama düşen deniz feneri aydınlatır yolumu.

ne kiriniz ne temizliğiniz gözükmez gözüme

yüzünüze vurup kaçan bu loş ışıktan başka bişey

inandıramaz güzelliğin büyüsüne ...

iç ses tantanaları

uzun zamandır aklıma gelen düşünceler yumağı.. aslında bunu ecoda yazmak istiyordum oturup köşemde.. biramı yudumlarken dökülecektim.. ama o kadar doluyumki sanırım yerin artık çokta bi önemi olmayacak...

hayat diye bağırıyoruz... ne emekler veriyoruz onca şey için.. kimi anlık kimi belki daha uzun süre,yinede çoğu geçip gidecek.. koca bir toz bulutu gözükürken bize düşen tek şey hayıflanmak olacak sanırım...

onca yılı birlikte geçirdiğim insanlara bakıyorum... ne yıllar ne anılar biriktirmiştik kesemizde..

kimselere anlatılmayan sırlar akıvermiş güvenle dil nehrinden.. sanılır ömrün sonuna kadar devam eder,yaşlanırız yine yanımızda aynı insanlar olur.. ne hayaller akla gelir.

şimdi ise ne az çakıl taşı kalmış elimizde..

üzülüyorum bu duruma zaman zaman söylendiğimde olur zaten...

şimdi kimiyle kafamızı çeviriyoruz,kimiyle sadece gördüğümüzden kaynaklı mecburi kelime kalabalığı... böyle mi olmalıydı acaba? aslında birlikte yaşanacak ne çok mutluluk, omuza yaslanıp sadece susup anlatılacak ne çok şey vardı.

insanlar gider kendi hayatlarını yaşar,kimse kimseye bağlı değildir derler aslında... neticede öyledirde. yinede şu hali görmek hiç hoşuma gitmemekte.

belkide birbirimize en ihtiyacımız olan anlarda koşarak kaçıyoruz...

ne çok insan barındırıyor içinde bu cümleler.. bazılarını tanırsınız bazılarını aklınıza getiremezsiniz... giz içinde giz...

elimde kalan çakıl taşları sizi sıkı sıkı tutmaya çalışıyorum.gerçi bazıları parmaklarımı kanatıp attılar kendilerini.. bikere kan bulaşmıştı zaten ne olsa dönülmezdi geriye... ama siz yerinde şimdilik duranlar... durun gitmeyin bi yere..

bi hikayem olur mu bilmiyorum.torunlarım olsun isterken yeni hikayeler kurmak zor geliyor.. nokta konduğundandır belkide. yine de sizinle yaşlanmak istiyorum.. suratımdaki kırışıklıklarda izleriniz olsun.. gün gelip sallanan sandalyemde hayıflandıklarımdan olmayın istiyorum ...

devren satılık hayaller

yeni sahiplerine
hayallerimi devredip.
yolları usulca gösteriyorum..
bir bir yerlerini hatırlamaya çalışıp
koskoca bir nefesle üflüyorum
kuytuda kalmışlardı
üstlerinden koca bir toz bulutu
saçılıyor odama
göz gözü göremez halde
haritamı uzatırken,
pusulamı sehpaya bırakıyorum...
sessizlik çöküyor ara ara
silüetler geçiyor
çok fazla tanıdık koku.
burnumu kapatıp
uzaklaşıyorum...
sadece hayallerimi geri istememek için.
bir yerlerde içinde benim olmadığım
yinede benim hayallerim gerçekleşirken
mutluyum...

ya da öyleyim sanıyorum
yinede tutmaya çalışmayışım

belki bu sebeptendir diyorum

hayallerimde çok fazla sadık kalmadı,

başka yerlerde hızla can buldu

...

bense masama konan sineğe sövüp,

hayali kanımı emmekse

direk koluma konmasını söylerken.

bacağımdaki küçük sızı

başka bir iğne ucuna

ev sahipliğine çoktan başlamıştı.

an,tebessüme meyille

çokta farklı olmadığımızı

tüm gücüyle bağırıyordu

hayallerini gerçekleştiremiyorsan

bırak birileri yapsın

sen sadece yolu göster.

göz dile geldi

koşarken bir ok
tam sırtımdan vurdu.
alıp götürürken tüm gücümü...
o an aklımda,
neydik nerelerden geçtik.
beni yavaşlatan ok,
senin yayından çıkarken
son kez baktım gözlerine...
çok şey yerinde değil.
olanlarsa çoktan anlamdan çıkmakta.
ne sen yanımda
ne ben yamacında
birimiz yavaşladı
birimiz hızla koşmaya başladı...
ne tutacak ne ölecek hal kaldı
öylece durdum
durdum
ve...

sanırım ayak diplerimde

bir avuç ot can bulmakta.

bişeyler küflenirken,

bilindik birkaç anı

içilen yudumda

arada ziyarete gelsede

aydınlanırken hava

usulca gitmeyi öğrendi

anlamak güç olsada

katkıda bulunmamıza izin verirken

sen değil olacaklar kendini seçmekte.

oyun duvarları

öyle bir an içinde kalıyorum
nefes almayı bile unutup
mosmor kesiliyorum...
gözlerimi kırpmak bile
kaybolmasına sebep olacak diye
sımsıkı tutuyorum ellerimle.
gündüz değilde
en çok geceleri gelir zihin oyunu.
karanlık odama
sokak lambasının ışığı,
sızar usulca...
engelde olmam göz kamaştırmadıkça
birden hafif bir müzik duyarım
ruhumu dinlendirmeye başlar...
ardından duvara gelen gölgeler
benimle oynamaya başlar.
mutluluğu hissederim...
kendimi kaybedip oynamaya başlarım
gün olur,görmek istemem
sımsıkı kaparım gözlerimi
sonra merakıma yenik düşer
yavaştan kaldırırm göz kapaklarımı...
ara ara bu oyunu izleyen ziyaretcilerim olur.
açık penceremden davetsizce giren rüzgar
perdeyi havalandırırken
canı isterse son verir bu oyuna.
bazen en güzel yerinde yapar bunu
başta sinirlenirim,
sonra bir yanılsamaydı zaten diyip
dönüp küserim duvara...
uzun sürmez
sonraki gece yine alır kollarına...

...derken yıllar geçer

duvarım yıkılır.

bitti derim...

korkmaya başlarım

tekrar göremem diye.

bir süre görünmez

saklar kendini

izler beni öylece

hiç beklemezken;

yeniden başlar...

bilinmedik bir oyunla

farklı renkte,

farklı gecede,

farklı bir duvarda.

yanılsamalar oyunu

tekrar perdede...

!

evet 9 la biten çoğu şeye sinir olduğum gibi 29 da takılıncada el atıp kendimi izleyerek 30 oldum.30. izleyicim hep önemli olacak diyordum kısmet kendimeymiş.insan kendini izleyemez mi kardeşim yıhh yıhh yıhh