mutsuz olalım,ne var!

bugün milliyet gazetesinde can dündar'ın yazısını arkadaşım oku dedi ve okuyunca mutsuzluğu ne çok önemsemişiz onu anladım...
biriyle sevgili olurken bile sonunda ya mutsuz olursam ? üniversitede bölüm seçerken ya sonunda mutsuz olursam?bir işi kabul etmeden mutsuz olursam? vs. vs.. ne çok düşünmüşüz aslında...
incir çekirdeğini doldurmayacak sebeplerle en çok kendi kendimizi mutsuz etmişiz,mutsuz olurum derken.
sevdiğimizin yanına gitmek için bile mutsuz olurum belki sorusuyla kendimizi yemişiz.
aslında bırakabilseydik bazen kendimizi akışına sen gelmiyorsan ben gelirim diyebilseydik korkmadan.mutsuz olabilirim ama ben bunu yapacağım sonuna kadar gideceğim diyebilseydik...
bazen mutsuzluğu bile doya doya yaşabilseydik...
kendimizi niye bu kadar sabitledikki hayatın kemeriyle...
sevdiğimize bile ağız dolusu seni seviyorum diyemedik kimi zaman korktuğumuzdan..
korkacak ne vardı oysa,kazanmadan neyi kaybedebilirdik bunu çözemedik sanırım...
eskiden insanlar kafasına koymuşlar ve umurlarında bile değildi mutsuz olmak çünkü onu yaşarken mutluydular.biz bunu yapamayan bir kuşak olduk mutluluğa diz çöken insanlarız aslında... bir sürü bahanelerimiz var mutsuz olmamak için...
eski aşklarımızdan aldığımız dersler,eski hatalarımızın bize öğrettiği doğrular,büyük şehirler ,küçük kasabalar bizi mutsuzluktan uzaklaştıracak herşey bizim yıkılmaz kurallarımız
aslında mutsuz olsaydık mutluluğun içinde

sevdiğimiz meslekte mutsuz olsaydık

en sevdiğimiz insanın yanında mutsuz olsaydık

bisikletten düşüp dizlerimizi kanatsaydık

yerimizden kalkıp o tatlı acısıyla ovuşturmayacak mıydık yaraları?

dilimizin ucuna sürülen bir parmak tadındaki mutluluk yerine

bal kavanozunun dibini görelim

sonunda dibini gördüğümüzde mutsuz olsak bile

mutsuz olalım,ne var!

!

yaşamana izin vermeyen insanların arasında devinip duracaksak neden yaşamak için çaba harcıyoruz.birileri her zaman her yaptığımızı beğenmeyecek aptal diye nitelendirecek bazen aman o mu bırak muhabbetleri. ama öyle insanlarki yüzünüze bakıp bunu söylemeye cesaret edemeyecek cinsten.bir sürü arkadaşım bir sürü arkadaşımın arkasından atıp öylede güzel konuşuyorki hep bu durumun mide bulandırıcılığını yaşadığımdan insanlarla muhabbetimi sınırlı tutmuşumdur.Günlerce tek bir insanla bile konuşmadığım olmuştur.Yüzlerine söylediğimde ya alındılar ya aptalca buldular ya da gittiler ama birbirlerinin yüzüne söyleme cesaretinde bulunamadılar.Bende o insanlara hiç ilk defa tanırcasına masum gibi bakamadım.keşke okuyarak görerek zihinler açılabilseydi keşke insan olmak öyle kolay olsaydı.matematiği bildiğimiz ya da iyi resim çizdiğimiz için iyi insan hatta sadece insan bile olmak mümkün değildi belkide anlayamadığımız yer buydu.Dünyadaki her insan kötü bi siz iyisiniz herkes entel kuntel giyiniyor bir siz böyle olmadığınız için adamsınız insansınız.yazsamda anlatamıcam konuşsamda bunu yapamıcam.

sadece bazı şeyler çabuk olup bitsin.

ve ben artık kendi yolumda olayım.

birgün

yanmışım sıcaktan.. kontrolsüz adımlarla dolaba ilerliyorum bir soğuk bira bulacak gibiyim... elime aldığımda avucumdan cossss diye ses gelişi içimi o an rahatlatmaya başlıyor...
tezgahın kenarında kapağını bırakırken uzun bir soluk alıyorum...
sonra o yumuşak koltuğa kendimi bırakıp ayaklarımı sehpaya hızlıca atıveriyorum...
televizyondaki michael jackson konseri açıp yüzüme eblek bir ifade yerleştirirken dünyanın en mutlu insanı oluyorum...

bunu istediğimi biliyorsun değil mi?

şizofren değilim geniş düşünüyorum.

An'Lar bizi anlar

bugün pek çok pek eğlendim. Yeni insanlarla tanıştım aynı fikirde olduğumu görünce daha bir mutlu oldum.Uzun zaman olmuştu böyle insanlarla konuşmayalı.Bahsettiğim insan bir cafede çalışan ya da işletmecilerinden.Muhabbeti pek keyifliydi.Hele kendi mesleğime bu kadar
yakın insanlarla tanışmak daha bir sevindirdi gerçi gelecek hayallerimi biraz sarstı ama olsun.
bu arada kitaplardan birinede küçük çocuk gibi not düştüm gizlice kim bulursa artık onu.
hala telefonsuz hayatım devam ediyor.Kontörlü sabit telefonlardan ulaşmaya çalışıyorum.Ulaşamayanlara ise bulunduğum mekanların sabit telefonlarını veriyorum.Bu arada bugün bir altlık daha aşırdım bende yoktu.pek güzel oldu bende pek mutlu oldum.

mutlu An'lar bizi anlar.

pek eğlendim ya ben

telefonum bozulunca uzun zamandır istediğim telefonu hayatımdan çıkarma projemde gerçekleşti.Arkadaşlarla buluşurken beni biraz zorladı akbil büfesinden kontörlü telefonla falan ulaşmam gerekti biraz nostaljide oldu hani.

sonra karaköyde hırdavatçılar olsun cam ustası olsun okul projesi için yine ustalarla görüşmelerimiz oldu.Ustalar bizim için pek önemli.

sonra galatadan yukarı çıkıp takı dükkanından uğur getirsin diye baykuş küpe aldım.yani o kolyeydide ben kolye takmıyorum tek küpe yapabilirmiyiz dedim kırmadılar.uğur getirsinde güzel sanatları kazanıyım dedim bir nevi toteem canıımmm...

müzik dükkanlarınada uğramadan geçmedik. Arkadaşıma keman baktık bende mızıka kitabı sordum.Adamları yaptıkları kemanın sesi pek güzeldi onuda diyim...

Asıl güzel şey ben bugün uzun zamandır gitmeyi istediğim ama kimseyi ikna edemediğim yalnızda bir yolumu düşüremediğim tezgah kitap cafeye gittim. Pek güzel bir yer herkese tavsiye olunur.galatasarayın hemen alt kısmında.

böyle tam kıvamında bir yer.kitaplar falanda var.Atlık çalıcaktım ama istemeye karar verdim.Bana 3 tane daha altlık verdiler farklı farklı daha bi mutlu oldum.Reklamlarını yapmayı borç bildim yahuu.

heee bu arada geçen bahsettiğim balıkları almaktan bir sürelik vazgeçtim. fanusta beslemek istiyordum.İlerde akvaryuma geçerim diyordumki erken ölme sebeplerinden biride buymuş.Evim olunca artık bir akvaryum alırım küçüğünden,o zaman beslerim şimdilik uzaktan uzaktan bakarım.Bencil oluyorumda bazen onları öldürecek kadar da değil.

son birşey daha hidrellez için gül ağacı bulamadık şehirde bende gül ağacı çizdim hepiniz içinde toplu bir dilek diledim.batıl inancım olmasada hidrelleze inanırım küçüklükten.
Şimdilik bu kadar bu aralar böyle de günlük kıvamında yazasım var.

yaz dersen bana

böyle güne yarı uykuyla başlarken bi ağaç altındaki cafeye çağırılırsın.hadi kalk çay falan içelim poğaçada alırız pastahaneden der (ler ) ve uyanıp,terliklerini giyer çıkarsın evden...cafenin girişinden başlarsın günaydınlara bazen tek bir günaydın çıkar ağzından tüm insanları içine alan.sonra hiç konuşmadan oturursunuz uzun uzun...çay kap gel içerdekilerin işi var dersin girip cafeye kendi işini kendin görürsün.. gazeteler okunur sıkılınca tavlaya kucak açılır kalabalıklaşırsan okey kendi gelir masaya...
hadi ya denize gidelim dersin kalkar denize gidersin zaten omzundadır havlun... yüzer dönersin aynı yere...bir fruko içelimde serinleyelim havasındadır herkes.
sağından solundan koz bende ,rıfkı,battın diye sesler yankılanırken adını bile bilmediğin pop müzik sesleri gelir fondan...oturursun bazen kahkaha atmaktan karnına ağrılar girerken bazen susarsın. konuşmak gerekmez her seferinde... eve gidersin üstünü değiştirip yine gelirsin aynı yere ya da yeşillik içendeki japon erikli bir cennete... ordada koca bi iyi akşamlar dersin sırnaşırsın iki. çayını alır oturursun kenara yine konuşmazsın gerekmez çünkü cümleler bazen.. uzun soluklu susarsın birden alakasız bir cümle kurulur ve üstüne tüm gece harmanlanır...
sıkılır bisikletini alır gider sonra yine dönersin... bu sefer alkole gelir sıra.. içer,söyler,koşar arada bulaşık yıkar ya da kendini domates dilimlerken bulursun...
sıcacık yüreklerde ısınırsın ,bazen soğursun... ''mutluluk'' bu dersin
yeşil sandalyede otururken '' şu an burada ölebilirim '' cümlesi geçer içinden bazen dışarıya vurursun.tebessüm gelir bazen hiç bişey söylenmeden üzerine yeni cümleler kurulur...
seversin,kızarsın,özlersin ama hepsinin tek anlamı ''mutluluk'' kelimesindedir.
tadı damağında kalan geceler olur bazen erken sonlandırırsın ama aklın orada kalır...
aşklar yaşarsın aşkları izlersin... uzun gecenin ardında sarhoş olamadıysan hala bakar,güler ve bisiklete binip bırakırsın tüm sırları yol kenarlarına...
ya da geri döner hadi bir çorba ne bilim bi etli pilav yiyelim derken bulursun kendini...
tarifi zor mutluluklardır bunlar benim için...

yaz dersen bana küçük bir kasaba derim sana herkesin bilmediği

mutluluk dersen bana uzun uzun susabildiğin insanlar derim sana

işte biz bunları artık zor yaşadığımızdan yaz gelmiyor ya evimize

bahar nerde?

yahuu bu havalar niye düzelmiyor. bi en sevdiğimiz mevsim baharı yaşamadık.şimdi bunu atlayıp bir de kavurucu yaza giricek..benim mis gibi baharım nerelere gitti?

bunları biliyordunuz

peki bunu biliyor musunuz?

ben pek güzel melemen yaparım.

bende bunalıma girebiliyorum!

evimi özledim
annemi özledim
odamı özledim
yatağımı özledim
bisikletimi özledim
deniz fenerini özledim
balkonu özledim
yalnız kalmayı özledim
eğreti durmamayı özledim
boşa çabalamamayı özledim
bişeyleri anlatmamayı özledim
birilerine bağlı olmamayı özledim
ayaklarımı uzatıp film izlemeyi özledim
sabaha kadar sokakta durmayı özledim

özledim

özledim

özledim

kendimi bile özledim

en güzel cümlesini kırmızı yazdı insan

hürriyetin reklamları döndükçe evdekileri özlemem iyice artıyor.annem kahvaltıyı hazırlar babam fırından pide alır yada özel yaptırmışta olabilir.sonra trtde kovboy filmini açar.dehşet mutlu bir aile olmasakta birbirimizi seviyoruz.evi özledim bir hafta kaçmak lazım bi ara.
bugün kalktık bizde güzel bi pazar kahvaltısı yaptık.kahvaltı sonrası biraz hırpalandım çünkü günebakan arısı aldım dün ama sanırım bozuldu yapraklarını kıpırdatmıyor.bide artık kedili şişem var arkadaşım almış pek mutlu oldum.
yakında erken ölür demelerine aldırmadan 2 tane balık alıcam.biri turuncu biri ya siyah ya beyaz olacak.adını tam belirlemedim edi büdü koyayım diyorum onlar gay koyma diyenlerde var.hayvanlarla aramdaki husumeti azaltmaya çalışıyorum.vahşilerden hala tırsıyorumda sakin olanlarla aram gayet iyi dün köpek sevdim alışıyorum sanırım yavaştan.
bir arkadaşımın işten kovulmasını diledim.nefes alsın mutlu olsun belki yaşaması gerekenleri güzelce yaşasın istedim.ben istanbulu sevenlerdenim ama sevmeyenler gitsin soluk alsın.nefes almak önemli.. kadıköyde barlar sokağında Lâl diye bir yer var gidin oraya böyle güzel kısa soluk alma yeri.içki içebilir ya da kahvenizi yudumlayabilirsiniz.
bu hafta kursa gitmediğimden pazar gününü evde geçirmenin mutluluğunu uzun zamandır tatmayan biri olarak pek neşeliyim.
şimdi gidip odayı düzene sokucam,sonra biraz karikatür dergilerimi kurcalayıp,mızıkamla uzun zamandır ilgilenmedim bunu dün farkettim ona vakit ayırıcam,her zamanki değişmez durumum son olarak çizim yapıcam.mutlu bir pazar geçirebilirim diye umuyorum.
belkide çıkar dışarı dolanırız şimdi tam kestiremedim.

mutlu pazarınız değil umarım mutlu pazarlarınız olsun.mutluluk sahte yapıldığında eğreti duruyor ondan gerçek mutluluklar yaşayın.

şapkalı deli dansı

ayaklarımı uzatmış,
dinleniyorum bir ağaç gölgesinde...
ağzımdaki küçük çalı parçası,
dilimin üzerinde dünya turuna çıkmış.
saçlarım herzamanki gibi dağılmış...
şapka olmasa gizlemek zor olabilirdi.
ayak uçlarım gölgeden nasibini alamazken
güneş onların içini ısıtmakta pek bi bonkör.
mızıka sesi yankılanıyor uzaktaki evden
annemin kurabiyelerinin kokusuyla
dans ediyor sanki...
dayanamayıp kalkıyorum yerimden
anlamsız hareketlerle mutluluk dansı yapıyorum.

...mutlu olmak için

sebep aramaya niyetsizken

huzura erişmek için

uzak durduğum huzursuzluklar var

bir çocuk düşünde büyüdüğüm

zamanların mutluluğa kurduğu

asma köprüleri var...

bu bir merasim töreni

sen hiç zamanı durdurabilmeyi denedin mi?
ruhunu temizlemek hiç kolay olmayacak...
kirlerinden arınman değildi istek!
kaybetmeyi istiyorum...
temiz ruhu kaybetmeyi istiyorum.
dışım böylesine toprak kaplıyken,
içimdeki o temiz yeri kirletmek istiyorum.
bekle beni o güne kadar...
biraz daha çabalamama izin ver.
kendim yapmak istiyorum bunu...
bu bir merasim töreni!
lanetli ruhun kabul ediliş günü.
kıyametin bile kopamayacağı
cesur şimşeklerin korkularından yerlerine gizlendiği
masumiyetin kendini kadehte sunduğu an.
hep arzulamamış mıydık bunu?
zamanı durdurabilmekti son arzu
anı seçemesekte zaman durmalıydı
bir ağaç altında diz çökerken ben,
acının bedenime merhabası
yüzümün ıslanırkenki mutluluğu
köklerin vedası sana bu...
tüm inandığımız masalların şarkısıydı bu
topraktaki köklerin bedene saplanışı
bu bir ölüm değildi insan
masumiyetin yeniden doğuşuydu
bu bir hoşgeldin töreni...
bambaşka kelime anlamlarında teslim olmak
yaklaş usulca ve sende katıl bana...
unut tüm bildiğin kelimelerin anlamlarını
tüm sözcükler bugün anlamlarını kaybetti.
ağaç kökleri sözlükleri karıştırdı
bedenler yer değiştirdi bugün...
sus ve dinle!
masumiyet teslim oldu.
bu bir merasim töreni insan
diz çöktüğün yerden sakince kalk
ve son yudumunu al şarabından...
bırak kendini toprağın ruhuna
kanına karışan zehir değil inan bana
sen kendini bulurken,
biz kayıpların ölülerini çoktan yakmıştık...
sessizliği dinle sadece...

bu bir merasim töreni insan

masumiyet teslim oldu

bu bir kaybetme şarkısı

en güzel kıyafetimi giyip geldim ağaç

dizlerimin üstünde köklerini beklerken

son bir dilek diliyorum senden

bu merasim töreninin

en güzel şarkısında durdur zamanı.

salıncak

ağacın dalına kurulan salıncak
dev bir araba tekerleği...

tek bir arkadaşın bile olmadığı bu yerde,

sallanırken gökyüzüne kaldırdığım kafam

o zamandan bilirdi yalnızlığın kokusunu...

yüreğine hava doldurarak unutmak isterdi.

bulutların şekilleriyle arkadaşlıklar,

bazen dev kahramanlıklar ülkesi yaratırdı.

yıllar sanki o dev tekerlekte ileri geri geçmişti...

bir an gözlerimi kapamıştım

olanlar olmuştu gibi...

terketti herşey...

bırakmayan tek şey yalnızlıktı o gri günde

yerinde durup yaşlanan bir ağaç gibi

kıpırdamamıştım...

köklerim toprak altında devinirken,

acıların en büyüğünü yaşamıştım.

adım atıp gidememekti en korktuğum.

dizlerimin üstünde yürümeyi denerken

parçalanmıştı kahverengi pantolonum
kırmızımsı lekeleri annem çıkarabilir miydi?

ya da bir masal kahramanı olsam

sihirle kaybedebilir miydim sökükleri?

sen söyle bana bir umut olsa

kapıyı araladığımda

yüzüme ışık vurur muydu ?

sanki tüm acıların sonuymuş gibi

ölüm mü yoksa yaşam mı
beni daha çok mutlu ederdi

daha hızlı daha hızlı salla bulut

belki o zaman yanına gelip

bu yalnızlığı unutabilirdim...

domates güzeldir unutma!

durup biraz nefes alıp dinlenmeli.. oturup bir banka düşünüyorumda kaç kişi mutlu bugün diye... annemin keyfi yerindemi acaba... yine uyuyakaldım ya ben otobüste..bizim kedi nerelerdeki bugün gözükmedi.. rıhtım gözüküyormu burdan.. of ne zaman oradan bakıcam buraya sonra bazen alıyorum bazı kareleri hiç bitmesin O anlar diyorum..

sonra insanlar seviyormuş gibi yapıyorlar en çok ona bozuluyorum..bazıları söylüyo nefret edişlerini bunu daha samimi buluyorum.bir evim olsun istiyorum.. birkaç hayal kuruyorum olmayacağını bile bile...çabalıyorumda kuyruğunun peşinde dolanan kedi gibi hissediyorum..gideyim diyorum dur bi nefes al diyo içimdeki kalıyorum olduğum yerde.

gönüllü yalnızlık seçip gönülsüz kalabalıklar yaşıyorum kimse farkında değilken.

bisiklete binen çocukları izliyorum içimdeki uçurtma havalanırken... başım dönüyor gökdelenlere bakarken... bir kahve yudumluyorum eski kokan bir yerde.. garip içkiler deniyorum yeniye ayak uydururken.. ama hala bira ile cila yapıyorum...

konuşurken anlatamıyorum yazarken daha bi güzel.belkide dinlemeyeceğinizi bildiğimden konuşamıyorum... okumanız bazen pekte ilgilendirmediğinden rahat oluyorum...

utanmayı sadece ayıp bişey yaparken değil siz övdüğünüzde de yaşıyorum...

şehirde bahçesinde domates yetiştirebilecek bir insan arıyorum.

kağıttan gemileri yüzdürmekten utanmayın istiyorum

çikolatalar güzeldir ama en güzeli atep fıstıklı olanıdır diyorum

tek güzel şey gitar değil mızıka ve akordeonuda sevin istiyorum...
paranız sizin olsun bana uçurtma yapın ama bulutlara dokunabilsin istiyorum.
domates güzeldir dalından koparınca mis kokar ondan yetiştirin her köşede.
aşkın 11 e 10 kala geleceğine inanmaktayım.
bordo kadife koltukları olan bi evim olsun koridorunda kırmızı ve mavi bisikletlerim olsun diyorum.
bir balık alayım monitör yerine ona alık alık bakayım diyorum.
hayallerimi kuralları olmayan bi kompozisyonda çizebilmeyi isterken,
bigün birinize bozcaadaya gidelim dediğimde tamam diyip gidebilelim istiyorum ya da siz arayın ne bilim gidelim birgün!

he bide yırtık ayakkabılarım parasızlıktan değil çıkarınca bakmayın!

bir klasik tını

meşhur gidiş konuşmalarından birine hoşgeldiniz...evet dönüyorum yine.. alışmak başta zorlasa da sonra alışıp dönmek zor geliyor.insan olduğumuzdan sanırım alışırkende,alışkanlıklardan vazgeçerkende sıkıntıya gebe dönemler geçiyoruz.Yine de hayata tutunmak için onca sebep varken bırakmayın bişeylerin peşini,sonucunda bazı alışkanlıklarınızdan vazgeçmek bile olsa.nasılsa kişiliğiniz sizi bırakmayacağından alışkanlıklarınızın yeri ve mekanı değişecektir sadece.

''eyy fındıklı rıhtım oturmuş,senden kız kulesine bakıyorum...''bunun gerçekleşmesi için çabalamaya gidiyorum...Alışkanlıklarımı çoktan askıya astım bile.

sağında ara

zemin katta bi ev...

penceresinden insan ayakları görünen,

yerin dibine inşa edilmiş bi cennet.

adımları mavi sardunyaların karşıladığı,

köşeden denizi görebilen...

duvarlarına hergün senden,benden

bazen bizden bişeyler yazdığım oluyor...

koltuğu birlikte kaldırıyoruz.

kitaplar için bikaç raf

yerlerdeki teneke kutularda

hayallerin gizli olduğu...

çizgi romanların sayfalarının açık bırakıldığı

dev kahramanları olan bir ev.

şarkılarını dinliyorum uzun zamandır...

sokak lambası benim evime tavandan vuruyor...

ilk önce bakkalın kaldırımını

sonra odamı aydınlatıyor...

o ışık süzmesiyle geliyorsun,

hayaleti oluyorsun evimin.

saatlerin hızına yetişilmeyen ,

zamanın isimsiz oyunlarına şahit oluyoru(m)z...

sağ tarafımda hissediyorum seni

tüm solda olan kalplerin inadına

sağıma geçiyorsun oradan seviyorsun beni.

sen beni bilmezsin

belki bende seni...

tanımak yabancılaşmak gibi.

tanıdıkça uzaklaşıyor insan.

başta kenetlendiğini sanıyorsun,

sımsıkı sarılmaktan öteye gidip

birden boşluğa bırakıyorsun

ya kendini en çok onu...

ondan tanışmadığımıza seviniyorum

mutluluğun duvardaki gölge oyununda

maceranın en heyecanlı sayfasının

kayboluşu gibi bilinmeyen

ama merakla beklenen bir oyun gibi...

işte dünyanın öyle bir yerinde

ışık süzmesiyle hikayeler yazıyorum

cümlenin en basit haliyle

sana,bana en çok bize...

içinden bişeyler bulabilirsin kendine

belki bende bulmuşumdur

sağımda atıyor benim kalbim

cümleler değil şizofren olan bendim

Aşk 'a gider açılan her cümle

neye kime göre aşk

belkide bir vazoya yazdım

bazen bir şeytan'a

ya da sana yazdım

belkide hiç okumayacak olana

gözlerini kapat ve bul

bulutların ardında duran gerçek ben(i)

en çok ta kendini ...

belki en güzel cümle sondan bi önceki kimbilir

evet tatildeyim bu zaman süresince çok yazarım ihmal günlerinin acısını çıkarırım demiştim ama yapamadım..kafamdaki düşüncelerden odaklanamayıp şizofren duygulara girememekteyim ne yalan söyliyim gerçekler daha ağır basıyor.

kendime bolca vakit ayırıyorum.günlerdir star wars un serilerini izliyorum.. tekrar tekrar izleyebileceğimi biliyorum.arkadaşa gelen baileysin bana kalması ise;güce odaklandım ve sonunda baileys beni buldu.bugünde bitti.
yaptığım diğer şey ise ; kurt cobain dinlemek arada açıp videodaki hırkalı halinede bakmıyo değilim ne yalan söyliyim hırka kimsede böyle güzel durmamıştı.
en sevmediğim şey yarını düşünmek ve bunu yapıyorum.eskiden yaşadığım şehire dönmek istemediğimi farkettim.burada kendim için yapabileceğim bişeylerin olmaması.okuduğum alanı bile kelimelerle anlatamazken,yapabilmek daha zor sanırım.İstanbul'dan nefret eden insanlarla dolu bi çevredeyim ve nefret etmiyorum.ışıklı dünyasına da erimedim.yapabileceklerimi o şehir bana verecek.hep diyorum içinde deniz olan bi şehir kötü olamaz.bişeyler için çaba harcıyorum sonuca uluşabilmek ise bu kadar belirsizken düşünmemek elde değil sanırım.
buraya geldiğimde hep farkediyorum evet arkadaşlarımın çoğu evlendi evlenmek üzereler.evet yaşlandım.bekarım ve öyle bir hayat sürme niyetindeyim.tabiki çocuklarım olsun istiyorum ama evlilik zor bir olay.muhteşem örneklerlede dolu değiliz.zaten güzel değilse beynini mi ... diye tabirler var..bulaşmamak lazım.
çanta mı toplayıp ispanya ardından amsterdam;köprülerine ve bisikletlerine göz koydum.ordan bisikleti kapıp italya da bi sanatla bütünleşip gelir bozcaada daki yazlıkta çocuklarıma kızartma yaparken muhteşem pilav yapabilen bi eşimin olması da kaderde var mıdır?kimbilir...

yoksa da istanbul da her yer pilavcı gider yerim

hatta önce bi yerde içer öyle giderim

içince daha çok pilav istiyo canım.

tebessüm merasimleri

bu yol biraz tanıdık gelmiş

adımlarıma sızı engel olmuştu

baş parmağımdaki tırnakta hissedelir

aldırmam tüm bedeni sarmadıkça

bilirim başlar bi hastalık

belkide çoktan başlamıştı.

ele geçirirken ruhumu,

serçe kadar sessizce ölmek

dokunsalar yer yerinden sarsılacak

işte ancak bu kadar kolay

kelimeleri tutmak

bu sakinliğimle devam edebilmek...

bakmadın giderken,

bildiğimden olsa gerek bende bakmadım.

kolay olmadı seninki kadar

devam edebilmek.

zaten köşeyi döndükten sonra

yürümeyi bile becerememiştim

kenarına yığıldığım ağacı kesmişler

ama yeri hala işaretli sanki

nefes alma aralığımda

zihnime gelip oturuşların

zamanla azalıyor.

derler ya zaman herşeyin ilacı

aslında morfin kadar etkisi

aniden gelen dayanılmaz acı

yenilemek için kendini

seni değiştirir

sonra alışkanlıkların yerini..

ardından yenilerine devretme merasimleri...

ve beklenen olur

gidiyorsun sanırım ülkemden

uçan bir balon içinde
hayallerimi yanına almış...

bu sefer uzun uzun bakarım sana
belki duyarsın diye seslenirim
tebessümle bakışım mutluluktan değil (-di)

bende sesli söyledim

bisiklete 4 kişi binilir
ara ara değiş tokuş edilirdi
bisikleti öğrenirken
düşüp yaralar dizi
eve gelince anne kızmasın diye

saklanırdı yaralar...
canımız acırdı ama mutlu olurduk
çıplak ayaklarımızla koşardık sahilde
ıslak kumlardan çikolatalı dondurma
kurularından üzerine sos
hayal kurmayı o zamanlar öğrenmiştik
kirlenirdik...
bir şadırvan kadar uzaktaydı bize temizlik.
ulu orta soyunurduk...
bir ağaç kenarında tuvalet bulur...
bir bostanda akşam yemeği yerdik..
camiye kuran öğrenmeye gider
çıkışta denize koşardık
eğlenirdik küçük dünyalarda...
oyuna yeni katılanın
ilk galibiyeti kadar uzaktaydı sevgi
yenilgilere değil zaferlerde eğlenilir
renksiz gazozlar içilip
dondurmanın üzerine cips saplanırdı
casıo saat takardı herkes

org modaydı herkes postayıcı çalabilirdi

yazı kışı sokakta geçirirdikte
yazı ayrı bir beklerdi bizim kasaba
kalabalık olurdu,parmakla sayılmayacak insan..
bi de gurbetçiler vardı...
daha bi başkaydı eskiden..
çok gözlü kalem kutuları gelirdi uzaklardan
her çocuğun yazlıkçı en az bir arkadaşı vardı
LCW en iyi çocuk markasıydı
ışıklı ayakkabılar büyük şehirden alınırdı
onu alamayan bez ayakkabı giyerdi.
oduncu gömlekleri giyerdi herkes
geyikli kazaklar vardı...
bazı çoraplarda da yamalar...
arkadaş seçerken,
parasına değil burnu akıyor mu ona bakılırdı
internet keyfi anne telefon edene kadardı...
evde yalnız kalmak büyümekti...
18 yaş ulaşılmazdı...

...geçip

gidiyoruz

dönüp bakınca

eskiyi arıyoruz

yeni eskiyi aratırsa

vardır orda; iki kollarını açtığından bile fazla sıkıntı

bu bir serzeniş değildi

bazen bildiklerimizi

sesli söylemek gerekir(-miş)

tım tırı tım tırı

teneke trampet çalıyor çocukluğumdan

tım tırı tım tırı tım

sol sağ sol sağ sol .. sol ... sol...

tım tırı tım tırı tım

bir bayram gününde

mutlu çocuklardık

yine bir bayram gününde mutsuz çocuklar olduk..

büyürken daha çok küçüldüğümüzden sanırım

dev bedenli cüce kalpli insanlar olduk...

bu seferde böyle olsun...

kara kutu açılır arada

uzun zaman olmuş iç sesi dışa vurmayalı..zamanın içinde mavi bisikletimi durdurup soluk almak zor oldu... pek bi yoğunum..hayal kutusunun kapağını açtık ya gerçekleşsin diye dönüp dolanıyorum...kendi kuyruğunu takip eden kedi misali,çıkış yine kendime...
bloga bişiler yazmak için sayfayı açtığımdada pinhani-yitirmeden diye bi şarkı yapmış ben geç duymuş olabilirimde pek güzelmiş...onuda dinliyorum inceden...
kaptırmış gidiyorum..şu okulu halledebilsem diyorum bi halledebilsem neler olacak... işte kendime kendimi armağan etmiş olucam ozaman...

sizinde varsa koltuğunuzdan kurduğunuz hayaller.. ee hadi kalkın yapın bişeyler uleyn. resim,müzik,dünya turu,aşk,belki bi bardak votka.. hadi hadiiii vardır elbet bişeyler...
tatilsiz uykusuz günler peşimde...daha da yoğun olabilir kabulümdür...
film izlemeye,özlemeye bile zaman bulmak zor... zaten taşlaşıyor sanırım insan, zor oluyor duyguları bulmak kalabalıkta..saklanıp kaçıyor sanırım bizden...
bi evim olsun sızlanmalarım hala devam ediyor diyim... kedimede bakıyorum..eşeeek nasıda büyüdü görmelisiniz... sahibi gibi dana mübarek yıh yıh

alkolsüz günler zor geçiyor... şaraplada kafa güzel olmuyorki yahuu...

otobüsteki yaşlı amcanın saçları beyazlamış.. bembeyaz tertemiz bir sayfa gibi göründü gözüme... saçlarımız beyazlıyor ya.. acaba ruhu mu temizliyoruz?

beyazladıkça arınıyoruzdur... ya da yılların izi daha çok ortaya çıkıyor... bilmem! bunlar genetik cevapları olan olaylar olsa da vardır bikaç alametide insan zihninde.. benim zihnimin oyunuda bu oldu...

aaa bikaç telim beyazlamış arınıyorum ulan... yolcu ettiğim günahlarım var demekki.. ya da lekelerim iyice belli olsun diye çıktılar... he bu arada ağzımda fena bozuldu yakında toplıcam.. saçlarını taramayan bi bayan olsamda terbiyeli biri olucam... en son ilkokul 2 de vermiştim bu sözü bi tutamadım keh keh

yaşlandık bu da resmileşti... muhabbetten iki satır...

- evlenmem ben

- ben evlenirim çocuğum olsun diye...

bi insan bunu demişse olay bitmiştir... aşk hikaye 3 çocuk şahane!

he bu arada özlemiyorum

sonra sizi aramıyorum

aradığınızda dönmüyor olabilirim

ama sizi sevmiyor deilim

sizde beni sevmekten vazgeçmeyin derim...

öldükten sonra arkadamdan sövecekseniz

durmayın şimdi sövün karşılıklı atışalım.

Bahane !

Sana yazmak istediklerim bitmedi de

Kelimelerim bitiyor sanırım

Bahane olsun sildiklerime...

Zamanla alışıyorum seni düşünmemeye

Ama arada akıl en güzel oyunlarıyla çıkıyor karşıma

Ödüle seni koyuyor...

Zihnimde bir an olsun unuttuğum yüzün

Elmacık kemiklerinden alnındaki damara kadar

En net haliyle gözlerimin önüne geliyor

Bazen bilerek yeniliyorum bu oyunlara

Özlemime bahane arıyorum...

Günahlardan,bedenimi kirleten düşüncelerden

Kurtulmak için boşlukları dolduruyorum

Nefes almaya vakit bulmadan koşuyorum

Ağzıma gelen o hem soğuk hem acımsı su

Artık yorulduğumun habercisi olsa da

Ciğerlerim tükenene kadar koşuyorum

Dizlerim dayanamıyor buna

Bırakıyor bedeni...

Yığılıyorum yere aniden

İşte o an yapıyor yine akıl oyununu

En olmadık yerde karşıma çıkarıp...

Akıl oyalansın istedim

Kendimi büyük evleri olan bir şehre attım

Ortasından mutluluk denizi geçiyor

Kış soğuğunda vapurun dışında

Bi sen bi ben...

Üşüyorum hem de uykum gelircesine

Yine de bi an olsun bırakmak istemiyorum hayalini.

Kulağıma çalınıyor bir kaç söz

Sevmiyorlar şehri...

Küçük kasabamı da sevmiyorlardı

Anlıyorum o zaman..

Sevmemek için bir şehri,

bazen bir insanı...

hep bahaneleri var

Acil bahane kavonozlarında saklanan..

İnsan doğarken bahanesiyle gelmişti zaten.

Kafamı çeviriyorum bakıyorum şehire

Seviyorum,sevmemeye bahane bulamıyorum

Ara ara anıyorum seni

Ara ara sevdiğimi hatırlıyorum

Unutmaya bahane bulamıyorum..

İşte o zaman kavanozun en dibine atıyorum seni

Gelmemene bahane olsun diye...

DRACULA (!)

'' Evime hoşgeldiniz! Kendi rıcanızla girin içeri,girin girin,kaygılanmayın ve biraz mutluluk bağışlayın bize,getirdiklerinizden birazını!''

evet evet o benim artık.. uvv beybii

yeni yıl demişler ve sormuşlar

sanırım 2008 yılına belkide 2007 ye ait bir yeni yıl hatırası.böyle bir mime böyle bir resim eklemek istedim.. şimdiden herkese mutlu yıllar...

blogumun son zamanlardaki sıkı takipcisi crazywomenrosemary beni mimlemiş.ben pek mim olayını sevmesemde.bana iletisindede bunu belirtince mime karşılık vermemezlik yapmak istemedim.hadii bakalım başlıyoree(!)
*yeni yıla nasıl ve kimlerle girmek istiyorsun?
bunu bu sene hiç düşünmedim ama yanımda sevdiğim insanlardan bazılarının olması yeterli.Dışarda girmeyi isterim evde girersen evde geçermiş tüm yılın diye bi saçmalığa inansamda sanırım evde girmek kaderim olacak.
*yeni yıldan beklentilerin nelerdir?
- sevdiklerimin mutluluğu falan diye bişey demem bunu sadece yeni yılda beklemiyorum nefes aldığım her an bunu isterim zaten.yeni yıldan farklı tek beklentim.istediğim bölümde ve istediğim okulda devam edebilmek.. o nedenle sabır,şans ve yetenek beni bulsun ve istediğim yere yerleştirsin.
*yeni yıl sence ne demektir?
- sabaha kadar içmek için geçerli bir sebep.

*yeni yılda ne olursa mutlu olursun?
-elimdeki bir şişe baileysle fındıklı rıhtımından üsküdara bakmak ve evet ersinin taktiğini denedim ve oldu diyebilmek.evet mutlu olmak için tam da istediğim bu.
*yeni yıla dair mesajın nedir?
-böyle mesaj falan durumu olunca kendimi birden ulusa sesleniş modunda hissettim ama ben ulusa seslenirsem bir daha toparlanamaz gibime geliyor.

mutlu olun işte ya.. her ne halt yaparken mutlu oluyorsanız onu yapın ve mutlu olun.

benim için dua etmeyi unutmayın 2011 de güzel sanatlara girebileyim.girmezsem göynüklerdeki çobanımı bulup evlenicem.türümü devam ettirmem sadece beni değil,sizide riske sokabilir(!) çoluğunuz çocuğunuz benim evlatlarımla arkadaş olabilir ve bu lanet ebediyete kadar sürüp giden bir çıkmaza dönüşebilir.o nedenle çok içten dua edin..

ben kimseyi mimlemicem..bunu devam ettirmek isteyen her üyeme açıktır!

günahların götürdüğü pişmanlıklar

gökyüzünü çekip içime,saatlerce durabilirim...
burada-orada- senin kokuna sahip heryerde...
bir sessizlik ardından gelen ani sensizlik...
göğe bakıp dilendiğim geceler...
özlemenin yanak kızartıcılığında
dönememenin pişmanlığı...
kulak memesindeki diş izlerinde saklıydı günahlar
rengi karışmış bir çarşaf,
belli üzerinde ilk defa uyunmayacak...
bir erkeğin gözyaşlarını rujuyla imzalayan bir kadın..
penceremdeki sardunyanın kokusu hala burnumda
perdeyi aralasam ulaşabilecek gibi yakın
oysa geçmiş kadar ne kadar uzakta...
ömre değip geçen insanlar gibi.
kiminin pişmanlığıyım ben
kimi pişmanlığım tüm cesaretsizliğimle.
yinede içinde bir sen,
iyiki ordaymışsın
iyiki yanımdaymışsın..
bir mavinin içine saklanmış,
bisikletimin sepetindeki cüce...
severdik
mutlu olurduk...
belki uçurtmaları sayabilirdik
zaman yetmedi bize..
yeni bir çarşaf serdi otel görevlisi tüm hızıyla
gitme vaktinin habercisiydi...
gittik bizde..kimse görmeden!

bir kuzgunun kanadındaki

lacivert tüyde saklı artık

tüm günahlar ve sevaplar

belki günün birinde düşerde boşluğa

tutar onu mavi bir uçurtma

kimbilir...

günahlarda saklıydı tüm pişmanlıklar

sevaplara yaklaşmak için miydi bunca söylediğimiz yalan.

kokuyu duymuştu çocuk

küçük bir oyunun içindeydik aslında

ters çevirdiğinde karların döküldüğü

müzik çalan minik bir küre aslında

içindeki küçük ahşap evde yaşıyordum...

bahçesindeki kuyudan çekiyordum suyumu

mutluydum dünyamda...

sessizliğimi bozmaya çalıştığınız an

değişti aslında tüm gerçekler...

çocuk cam küreyi düşürüp kırdığında

küçük kırık cam parçasının sapladınğı parmağından da

cam küredeki minik kırıktan da

aynı hızda boşalıyordu kan...

durdurmak imkansızdı artık

tüm kar taneleri kırmızıya boyanıyordu

evin bacası tütmüyordu...

parmağındaki kanı durdurmak için

kanını yalamasıyla başladı tüm oyun

büyüdüğünde ise oyun çoktan

sona yaklaşmıştı...

kan kokusunun güzelliğiyle büyülendim

yavaşca tüm bedenimi yedim

ilk önce beynimi yemeye çalıştım..

aynaya bakarak ufak parçalar koparıyordum

başta düşüncelerimide yediğimi

böylece herşeyi unutacağımı düşünmüştüm

öylede oldu aslında...

unuttum herşeyi

insan olduğumu

mutlu olduğumu

sonra bacağımı kesip yemeğe çalıştım

tadının iğrenç olduğunu düşünsenizde

değildi,lezzeti tarif edilemezdi..

vücudumdaki her noktadan bir ısırık alıp

açık yaraların yerlerini zımbaladım...

zor olsada yaralarım kapandı..

bazı uzuvlarım işlevini yitirsene buna razıydım

son ısırığımı kalbimden almak istiyorum

artık dünya zevklerinin anlamı kalmamıştı

son ısırığıydı kaaaaa....lll...b...iiii

kan kokusunun güzelliğine vardığında insan

geri dönüş imkansızdı artık

çocuk küreyi ters çevirdiğinde

kan damlaları sızıyordu ahşap zemine...

kokuyu duy..(ma) sakın.

ışın kılıcımı getirin uleyn

delirmemek elde deil... ayakkabılarım su alıyo normaldir yazlıklar çünkü.. ayaklarım uyuşmuş durumda normaldir kış ortasında yazlık ayakkabıyla dolaşıyorum.culup culup diye bi müzik var...ayakkabıcıya sövüyorum normaldir ayakkabımı bitirmedi gebericem...

hayat garipleşti normaldir kendimi bulacak bile vakit yok.

ödevler birikti normaldir deli gibi ödev var

saatlerdir slayt yapıyorum çıldırdım normaldir... zaman etüdü,standart veriler,önceden saptanmış standart zaman,iş ölçümü,iş analizi hepsi karıştı heryerde farklı sıralamada...

slayt bitti bişe anlamadım normaldir sadece bitirmeye çalıştım..

çizim ödevlerinin yarısı duruyor normaldir okul ödevleriyle ilgilendim

maket duruyor bi halt yapmadım normaldir çizimle ilgilendim...

sadece bikaç gün boş durmayı özledim normaldir hiç boş anım yok...

çıldırdım arada kalan 3-5 dakikamı rubik küpe harcadım onuda çözemedim

eksik bişeyler var normaldir daha pazarlama hocasının özenle seçip bana verdiği nakit ineklerini yapmadım...

herşey bu kadar normalken benim bu kafamdaki anormallik niye bilemedim

ama normaldir devreler yandı sanırım...

doğduk e doğdum

bugün doğurdu ya annem beni

kutlarım kendimi eşek kadar oldum

bilyelerin bayramı bugün anne

bir derin çığlık atıyorum

bir an olsun kendime gelebilmek için.

o küçük erkek çocuğu geliyor gözümün önüne

tek derdi yalnızca bilyeleriydi.

günlerce durmadan oynayabilirdi

renkler izlerdi parlak daireyi

ışıldardı içinde bilinmedik hayatlar

durdu çocuk.. tek söz söylemeden

tüm bilyeleri dağıldı odaya

ahşapta tıkırtılara neden olmuştu

o an değişti herşey...

bir çöp poşetinde hayatlar

kanlı ellerinde artık bedenler

paramparça olmuş ruhların

cam kırıkları kesmiş ellerini çocuğun

bir neşteri saplayıp mutluluğu arıyor

hangi bedenin içine saklanmış

bir bir çabalıyor...

bedenine uygun kalbi bulmaya çalışırken

ardında bıraktıkları, savruluyor ahşap zemine

ayakları kayıyor her seferinde

bir parça neşter izi de kendi bedeninde

akan kanın kokusu sarıyor etrafı

sineklerin bayram günü bugün anne

yalnızlığın çanlarını duyuyor musun

dinle anne gülen akbabaları

bedenimden dışarı çıkan kurtları gördüğünde

korkma anne iyiyim ben

sevmeye çabalıyorum sadece

elimde kalmış sarı bir saç topağında

gördüğüm kırmızılıktan korkuyorum

birini arıyorum anne sana benzeyen

senin gibi tenime usul usul değen

benimle birlikte kolunu göğe kaldırmış

bilyelerimdeki hayatları görebilen biri

özür dilerim anne

çook beden parçaladım

ellerimde kan lekeleriyle büyüyorum

sevmeyi öğretmek isterken

nefretle dolduğumu hissediyorum

üzerinde kanı tutmayan bilyelerde

kırmızı lekeler var artık.

bulaştım bir kere zehire

ne ben sevebilirim,

ne de neşterimi sapladıklarım

yeni bir ben olmalıyım şimdi anne

mezarının içinde doğmalıyım

sarı saçlarına dokunamıyorum anne

ellerimdeki kanları toprakla yıkamalıyım..

biraz sonra geliyorum anne yanına

önce neşteri kalbimde saklamalıyım

kimse bulamasın bilyelerimi...

televizyonda zırt pırt banu alkanın kaldıramazsan kaldırırlar gülüm şarkısı çalıp.beynimde uğultulara sebep olmasından mıdır nedir dünyayı kurtaran mal edasında ıvır zıvır cümle topluluğunda benimde payım olsun istedim.

ama hevesim kaçtı yazmıcam!

penceredeydi giz

fenere bakardı evimin penceresi

sardunyalarım vardı...

her akşam bir adam orada dururdu

saatler birbirini kovalar o yinede orada

izlerdim sesimi çıkarmadan

başta perdenin ardından

sonra kendimi göstermek istercesine

pencerenin tam kenarından

farketmezdi benim varlığımı

düşünceliydi adam

vardı zihninde dibe itmek istedikleri

dalgalanırdı deniz o gelince

hayatındaki mutsuzluğunu

deniz alıp götürmek isterdi sanki

dalgaların sesleri bile değişirdi o gelince

adam yalnızlığa yıllarca devam etti

hergün aynı saatte aynı yere gelip

aynı şeyleri düşündü...

bense farkına varmadan alışmıştım varlığına

onun yüzünü bile görmemiştim

sadece fenerin ordaki duruşuydu

zihnime yer eden.

bazen kokusu gelirdi burnuma

okyanus gibi kokardı adam..

rüzgar gülünün kırılganlığıydı üstündeki

fenere sığınırdı benim gibi...

ağlardı bazen kimsenin görmediği fenerde

yüzünü görmesemde bilirdim ağladığını

düşerdi omuzları yavaştan...

düğümlenirdi boğazım o an

yanına gitmek istesemde

adımlarımı tutardım...

adam;

severdi bi kadını tüm pişmanlığıyla

başka bir kadın;

severdi onu uzaktan tüm utangaçlığıyla

bambaşka bir kader vardı masalda

çoktan yazılmıştı sonu...

adam bir daha deniz fenerine gelmedi.

bırakmıştı ardında tüm duygularını

kadın sardunyasını kokladı hergün

bir serçe gibi baktı fenere

ürkütmeden sessizce...

yıllara yenik düştü kadın...

bir mezar kaldı ondan geriye

kimsenin bilmediği fenere bakan.