ağızın parmaklığında cümleler

içimde derin,usul usul ilerleyen sızı...

kaderi sorguladığım anlar...

hayattan alınan uzun güzel keyfler...

canın sürüklendiği anlar...

binlerce soru geçiyor beynimde.

cevaplarını kendiminde veremediği

yardım diye ise gidilecek kapı olmadığı.

uzun uzun anlar...

susuyorum kendime acırcasına...

ağzımın içi cümle dolu ...

onları dışa savurmak oldukça zor.

yeni cümlelerin gelişi dişlerimi dahada zorluyor

gıcır gıcır sesler geliyor...

boğazıma,cümlelerin yırttığı etimden sızan

yoğun bir kan kokusu yayılıyor...

çok uzun zamandır aldığımdan bu tadı

alışıyorum sanıyorum.

ara ara midemin bulantısına engel olamayıp,

kusuyorum...

ağzıma gelen acı suyu yutsamda

engel olmak imkansız oluyor bazen

yinede kontrolü alabildiğim an

yutmaya başlıyorum daha yolda olan tüm cümleleri

anlaşılmak ya da anlatmak değil sıkıntım...

zaten farkında olmasanızda çok geç

cümleler kurulup çoktan imha edildi.

anlam veremeyişinizde bundan

basımdan kalkmış bir kitabı arıyorsunuz feryat figan.

bulamayacaksınız...

zaten içindekiler ilginizi çekmeyecektir

basit bir insanım inandıramasamda

ağlamak yerine gülmektir tercihim

kimse bilemez neye güldüğümü

belki güldüğüm şeyi duysanız

... gülmeyecektiniz

ağlamaksa kaçınılmaz olacaktı.

durdum izledim hepinizi

kendime geldiğimde ağız dolusu sustum

...bildikleriniz inanın bana

bilmedikleriniz..

çok basit sorulardı

bundan çokta çabalamaya gerek yoktu

soruya baktığımızda görüyorduk sonucu

sadece heyecan arayıp

kare sayfalarda rakamları konuşturmak

kendimizi tatminimizden başka bişey değildi.

edip etmediğimiz ayrıda

görünen tek şey;

ayaklarımın dibinde biten otlar

küf tutan demir parçaları

sararmış kağıda baktığımda

ilk sayfadan öte gidemeyiş...

gökkuşağı ölüleri

gökyüzü,
senin vururken gözlerine...
benim yanaklarımdan süzülür yağmuru...
şimşekleri içimde birbir yankılanırken,
kulaklarımı kapatırım...
yinede duymak isterim sesini.
kenardan sızsın,
içimde gökkuşağını çıkarsın
renklerinde kendimi bulayım...
maviye doyup huzurla boğulayım derken
yıldırımlar düşer gökkuşağıma...
renklerini alıp götürür.
ayaklarım öyle ağırlaşırki
kıpırdamak ne mümkün.
çakılırım olduğum yere...
yeniden güneşe kavuşmak için,
tek bi hareketim olmaz
bilirim artık aydınlatmaz içimi
bambaşka yerlerde bambaşka günlere merhaba deriz
vardır benim her cümlemin içinde senden bi parça
boğazımda yumruk olur bazen
zor tutarım kendimi
yinede tutarım,bilirim faydasız cümleler
yağmuru yağdırmaksa bi o kadar gereksiz gelir...
çıkan gökkkuşağı benim değildir artık.
mavisi geçmiştir benden ...
belkide hiç benim mavim değilmiştir
umutların yanılsamasına uğramıştır...

...insan umut ettikçe yaşar

ölsede dirilmeye meyillidir umutlar

bazen yerinden boşa kaldırılan ölüler

anlık gerçek gibi gelsede

nihayetinde ölüdür.

umut güzel şey olsada

elle tutulur umutlar güzelliği getirenleridir...

git lan kış kış tütütü büyü boz

kesinlikle uğursuz bi insanım ya da bi yerlerde bi sorun var çünkü devamlı hata veriyor. ulen bütün şeyler mi bi insanın elinde kalır... kapıyı tutar kapı kolu kalır sifonu çeker sifon kalır. gittiğim evde açlık olur paralar buharlaşır adım attığım dükkanın ilk ve son müşterisi olurum evlenemeyecek insana dokunurum evlenir,evlenecek olan evlenmekten vazgeçer... vs vs... bu ne hayat bu ne yanlıış yön durumu... kaç uzaklaş benden beni bedevi yapıyorsun hep o şimşek dibimde patlıyor.. uğursuzluk sana burdan sağlı sollu hareketler çekiyorumm. bırak len peşimi.

bir bozcaada hayali

arkadaşım balayında bozcaadaya gitti.döndüğünde gösterdiği resimlerden sonra oraya deli gibi gitmek istiyorum.daha önce hiç araştırmamıştım ama netten biraz baktım ve bi şekilde oraya gitmeliyim.zaten bi şehirde deniz varsa orası kötü olamaz hep derim. üstüne mavi ve beyazı öyle güzel kullanmışlarki ben orda olmalıyım mı defalarca söyledim söylüyorumda.

masmavi sandalyeleri olan cafeler,lokantalar... beyaz beyaz evler. elinde çiçek getiren sevgiliye karşıyımdır ama bir evin camında çatısında mucizeler yaratan çiçekler içimi ısıtıyor ne yalan söyliyim... bir evde insan yaşamıyorsa orası duvar yığınından başka şey değildir bence.. bu adada insanlar kapıları açık uyuyabiliyorlarmış... bahçelerinde çiçekleri,kiminin kedisi kiminin köpeği... cıvıl cıvıl insanların ayak izlerini barındırıyor..

deniz feneri,rüzgar güllerii.. küçüğü büyüğü yenisi eskisi delirdiğimi bilenleriniz var zaten... bozcaadadaki deniz feneri yanına parkedilmiş kırmızı vosvos minibüsse sanki hayalim gerçekleşip oraya gitmişimde o anımı ölümsüzleştirmişim hissinide yaratmadı değil.

uzunca kurulmuş bir masa,kulağımdan silinmesin istediğim mızıka sesi ve biraz alkolünde verdiği etkiyle bazen dediğim gibi o anda diyeceğim en bilindik cümle. şuracıkta ölebilirim!

böyle bir şehire bir kerede olsun gitmek fikri bile beni şimdiden heyecanlandırıyor..
evet ben buraya gitmeliyim... birileri gelsin yanımda,bi plan olsun proje olsun hadi gidiyoruz densin ya da benim kafama essin çantamı toplayıp kendimi oracıkta bulayım.. nası gittiğimle değilde oraya ilk adım atacağım anı sabırsızlıkla bekliyorum...

gizde saklı büyü

kara bulutlar sarmış bedenleri.

havuza atlar gibi geriye çekilip

birden hızla koşuyoruz...

ayaklarımız yerden kesilirken,

uçmak fikrine yaklaşmak

anlıkta olsa yaşanası.

birden dünyaya gelip,

kara bulutu delip geçiyor beden...

yükseğin etkisinden olsa gerek.

o yumuşak su bir betondan farksız!

kendime gelip başımı kaldırıyorum...

ne çok beden var

kimi suyun üstünde

kimi çıkmaktan utanırcasına

mosmor kesilmiş yüzle

bakıyor suyun altından...

şeffaflığından olsa gerek.

aralanmış tüm kapılar...

kelimeler kaygan bedenden akmaya başlıyor...

hemde kontrolsüzce

kısa süreli bir panikten olmalı

kimse kendi üstündeki kiri görecek halde değil

sudan çıkanların adımlarının izleri

rahatsız etmekte insanları.

oysa sudan çıkabilseler

adımlarının ardında bıraktıkları

çokta farklı olmayacak...

temizliğinizlede

kirlerinizlede övünmeseniz

aslında ne kolay olacak yaşamak.

...

güzelliği ne temizlik ne lekeler saklayabilir

büyülenmeyi derinden gelen ışıklar kolaylaştırıken

odama düşen deniz feneri aydınlatır yolumu.

ne kiriniz ne temizliğiniz gözükmez gözüme

yüzünüze vurup kaçan bu loş ışıktan başka bişey

inandıramaz güzelliğin büyüsüne ...

iç ses tantanaları

uzun zamandır aklıma gelen düşünceler yumağı.. aslında bunu ecoda yazmak istiyordum oturup köşemde.. biramı yudumlarken dökülecektim.. ama o kadar doluyumki sanırım yerin artık çokta bi önemi olmayacak...

hayat diye bağırıyoruz... ne emekler veriyoruz onca şey için.. kimi anlık kimi belki daha uzun süre,yinede çoğu geçip gidecek.. koca bir toz bulutu gözükürken bize düşen tek şey hayıflanmak olacak sanırım...

onca yılı birlikte geçirdiğim insanlara bakıyorum... ne yıllar ne anılar biriktirmiştik kesemizde..

kimselere anlatılmayan sırlar akıvermiş güvenle dil nehrinden.. sanılır ömrün sonuna kadar devam eder,yaşlanırız yine yanımızda aynı insanlar olur.. ne hayaller akla gelir.

şimdi ise ne az çakıl taşı kalmış elimizde..

üzülüyorum bu duruma zaman zaman söylendiğimde olur zaten...

şimdi kimiyle kafamızı çeviriyoruz,kimiyle sadece gördüğümüzden kaynaklı mecburi kelime kalabalığı... böyle mi olmalıydı acaba? aslında birlikte yaşanacak ne çok mutluluk, omuza yaslanıp sadece susup anlatılacak ne çok şey vardı.

insanlar gider kendi hayatlarını yaşar,kimse kimseye bağlı değildir derler aslında... neticede öyledirde. yinede şu hali görmek hiç hoşuma gitmemekte.

belkide birbirimize en ihtiyacımız olan anlarda koşarak kaçıyoruz...

ne çok insan barındırıyor içinde bu cümleler.. bazılarını tanırsınız bazılarını aklınıza getiremezsiniz... giz içinde giz...

elimde kalan çakıl taşları sizi sıkı sıkı tutmaya çalışıyorum.gerçi bazıları parmaklarımı kanatıp attılar kendilerini.. bikere kan bulaşmıştı zaten ne olsa dönülmezdi geriye... ama siz yerinde şimdilik duranlar... durun gitmeyin bi yere..

bi hikayem olur mu bilmiyorum.torunlarım olsun isterken yeni hikayeler kurmak zor geliyor.. nokta konduğundandır belkide. yine de sizinle yaşlanmak istiyorum.. suratımdaki kırışıklıklarda izleriniz olsun.. gün gelip sallanan sandalyemde hayıflandıklarımdan olmayın istiyorum ...

devren satılık hayaller

yeni sahiplerine
hayallerimi devredip.
yolları usulca gösteriyorum..
bir bir yerlerini hatırlamaya çalışıp
koskoca bir nefesle üflüyorum
kuytuda kalmışlardı
üstlerinden koca bir toz bulutu
saçılıyor odama
göz gözü göremez halde
haritamı uzatırken,
pusulamı sehpaya bırakıyorum...
sessizlik çöküyor ara ara
silüetler geçiyor
çok fazla tanıdık koku.
burnumu kapatıp
uzaklaşıyorum...
sadece hayallerimi geri istememek için.
bir yerlerde içinde benim olmadığım
yinede benim hayallerim gerçekleşirken
mutluyum...

ya da öyleyim sanıyorum
yinede tutmaya çalışmayışım

belki bu sebeptendir diyorum

hayallerimde çok fazla sadık kalmadı,

başka yerlerde hızla can buldu

...

bense masama konan sineğe sövüp,

hayali kanımı emmekse

direk koluma konmasını söylerken.

bacağımdaki küçük sızı

başka bir iğne ucuna

ev sahipliğine çoktan başlamıştı.

an,tebessüme meyille

çokta farklı olmadığımızı

tüm gücüyle bağırıyordu

hayallerini gerçekleştiremiyorsan

bırak birileri yapsın

sen sadece yolu göster.

göz dile geldi

koşarken bir ok
tam sırtımdan vurdu.
alıp götürürken tüm gücümü...
o an aklımda,
neydik nerelerden geçtik.
beni yavaşlatan ok,
senin yayından çıkarken
son kez baktım gözlerine...
çok şey yerinde değil.
olanlarsa çoktan anlamdan çıkmakta.
ne sen yanımda
ne ben yamacında
birimiz yavaşladı
birimiz hızla koşmaya başladı...
ne tutacak ne ölecek hal kaldı
öylece durdum
durdum
ve...

sanırım ayak diplerimde

bir avuç ot can bulmakta.

bişeyler küflenirken,

bilindik birkaç anı

içilen yudumda

arada ziyarete gelsede

aydınlanırken hava

usulca gitmeyi öğrendi

anlamak güç olsada

katkıda bulunmamıza izin verirken

sen değil olacaklar kendini seçmekte.

oyun duvarları

öyle bir an içinde kalıyorum
nefes almayı bile unutup
mosmor kesiliyorum...
gözlerimi kırpmak bile
kaybolmasına sebep olacak diye
sımsıkı tutuyorum ellerimle.
gündüz değilde
en çok geceleri gelir zihin oyunu.
karanlık odama
sokak lambasının ışığı,
sızar usulca...
engelde olmam göz kamaştırmadıkça
birden hafif bir müzik duyarım
ruhumu dinlendirmeye başlar...
ardından duvara gelen gölgeler
benimle oynamaya başlar.
mutluluğu hissederim...
kendimi kaybedip oynamaya başlarım
gün olur,görmek istemem
sımsıkı kaparım gözlerimi
sonra merakıma yenik düşer
yavaştan kaldırırm göz kapaklarımı...
ara ara bu oyunu izleyen ziyaretcilerim olur.
açık penceremden davetsizce giren rüzgar
perdeyi havalandırırken
canı isterse son verir bu oyuna.
bazen en güzel yerinde yapar bunu
başta sinirlenirim,
sonra bir yanılsamaydı zaten diyip
dönüp küserim duvara...
uzun sürmez
sonraki gece yine alır kollarına...

...derken yıllar geçer

duvarım yıkılır.

bitti derim...

korkmaya başlarım

tekrar göremem diye.

bir süre görünmez

saklar kendini

izler beni öylece

hiç beklemezken;

yeniden başlar...

bilinmedik bir oyunla

farklı renkte,

farklı gecede,

farklı bir duvarda.

yanılsamalar oyunu

tekrar perdede...

!

evet 9 la biten çoğu şeye sinir olduğum gibi 29 da takılıncada el atıp kendimi izleyerek 30 oldum.30. izleyicim hep önemli olacak diyordum kısmet kendimeymiş.insan kendini izleyemez mi kardeşim yıhh yıhh yıhh

öze dönmek gerek!

şu sıralar evde aldığım tek şekil resimde görüldüğü gibi.

hafta sonu plan yapmayıp evde geçirdim.yoğun dönemler bazen beni boğabiliyor.tamam sosyalleşmiş olabilirim ama ben yinede bir asosyal insan yapısındayım.bikaç küçük iş dışında pek dışarıya çıkmadım.akşamları biramı açıp içine limonumu kavuşturdum.mızıkamıda elime alıp bol tükürüklü sahneler içinde çalışmalar yaptım.kendimden tiksinince neil young açıp kulağımın pasını temizledim.nohutlu pilavla bira keyfi yaptım.pekte hoşuma gittiler.aklıma esip 11de kedi beslemeye çıktım.onu birgün yersem şaşırmayın.bir kediyi bu kadar çok sevebilirim.bir apartman çocuğu için hayvan sevmek özel bir durum.ben ve kedimle birlikte hatta birde köpek ekledim kırmızı kamyonetimle bir sürü yolculuk yaptık.gün batımını izledik..denizi az da olsa görebildiğim şehirlerde yaşadık.atölyemde talaşla bütünleşip,mızıkamla küçük gösteriler yaptık... yanıma kimseyi almadım.. bu bi bunalım etkisi ya da sevgisizlik değil.sadece kendime geri dönüş adımları diyelim.. uzun zaman önce kendimi kaybettiğimi farkettim.. sebebi belki anlamlı belki anlamsız yinede kendimden vazgeçişlerim olmuş. bu pek hoşuma gitmedi..

yinede bazı şeyler olmalıki akıl başa gelmeli... akıl başa geldi kendi özüne hızla dönüyor...

''ölüm gibi birşeydi ama kimse ölmedi''

der özdemir.

ölmediysek yaşamaya devam.

değişim de değişti

insanlar değişsin istiyorsunuz.
diğer insanlarda siz değişin istiyor.
hayat bişeyleri değiştirirken,
sizde değişmek istiyorsunuz.
devamlı bişeyler değişiyor...
yüzler,kıyafetler, kalpler.
birini seviyorsunuz
onu öyle sevmişken
yinede değiştiriyorsunuz.
biri sizi seviyor
o da sizi değiştiriyor.
engel olunamayan bir hareket gibi.
insanların sizi sevmesi için bile
toplumda kabul görebilmek için
yalnız kalmamak için
popüler olmak için
pişmanlıklardan arınmak için
kirlenmek güzeldir dedikleri için
belki mutlu ,
belki mutsuz olmak için
devamlı değişiyor
- lar
- uz
- um
- sun ...

bir köşeden hepimiz değişiyoruz

belki daha temiz

belki daha kirli

değişimler artık gerçekleşti

tüm hızlada devam edecek

eski bizler değiliz artık

ve hiçbirşey eskisi gibi olmayacak.

küçük korsan

gökkuşağı altından geçip
yağmurda çıplak ayaklarımızla
koşuşturduğumuz günleri anımsıyorum...
mavi pinokyo bisikletimle
seni evden alıp
dünya keşfine çıktığımız zamanları
anlatıp duruyorum insanlara...
babamın yaptığı dev uçurtma
ikimizinde kanatlarından genişti...
gökyüzünde süzülürken
sen farkında değildin ama
ben ona değil sana bakıyordum.
o gün duymuştum ailemden
senin biraz erken veda edeceğini...
zaten saçlarının dökülürken,
babanın gürleşir diye saçlarını sıfıra vurduruşu
ara ara nefesinin kesilip,
burası güzel bir kara dinlenelim demenden
anlamıştım bir gariplik olduğunu.
sen nasıl sırrını bir hazine gibi sakladıysan
bende bildiğimi saklamıştım.
ama bilirdik sırlar er ya da geç ortaya çıkardı.
sen güçlü bir savaşcıydın!
son ana kadar beni yalnız bırakmadın...
her sabah gibi kapınıza geldiğimde,
geminle uzaklara açıldığını farketmiştim.
sen küçük korsan beni almadan nası ayrıldın bu karadan
doğduğum günden bu yana tek bir anım geçmemişti sensiz
tabutunun üstündeki korsan bayrağını hala saklıyorum.
onu alırken yanına bizi tekrar bulabilmen için ;
''...pusula bıraktım.''

...bazı anlar vardır

zamansız ayrılıklara yelken açar

küçük dostlarınızı

alıp götürebilir...

ilk yardım çantalarına güvenmeden

bir hayat geçirmeyi deneyin

zira her zaman işe yaramayabilir.

günlük misali

burda hayatım pek bi keyfle geçiyor.çoğunuzun aksine ben istanbulda keyfle yaşayanlardanım.deniz tatilde olduğundan yanlız yaşama deneyiminide test ediyorum ve bu pek bi hoşuma gitmekte.bi evim olsun isteklerim arttı denilebilir.bir küçük evim içinde minik bir atölyem olsun.playstation yerine artık dremel seti istiyorum.odamda talaş koksun.
kapının önünde minik bir yavru kedim var.evimde bir kedi olsun istemem hiç ama onu beslemek onunla biraz vakit geçirmek hoşuma gidiyor.evde besleme fikri bahçen yoksa bence onun özgürlüğüne attığın derin bir kesik geliyor.hele sokak kedisiyse.
sabah kapıda bekliyor mama vermemi.akşamsa yokuşun başında ayağıma doğru koşmaya başlıyor.onunla konuşmaya başlıyorum geçen insanlar gülüyor.kediler etrafıma falan toplanıyorlar.bu kadar korkup sevmemse daha komik.
bu arada cihangiride fazla sevmekteyim.çok bi muhabbetimiz yoktu ama gelip gittikçe kanım kaynıyor.mahalle bakkalı.kasabı artık tanıdık insanlar bile olmaya başladılar.bozulmamış binaları.antikacıları benim içimi huzurla dolduruyor.birinci kattaki ahşap döşemeli kiralık daire ise gönlümde taht sahibi.benim olmasada bari bi tanıdığım kiralasa lan giderim arada.
içmeyi pek severim ama istanbulun gece hayatı bana göre değil.hani yaşlanmışız artık öle zap zup yapamıyorum.yinede arkadaşlarla toplaşıp sakin içmek pek bi keyfli.
evet yinede abanada olmayı isterdim.gerçi şu dönemde isteyip istememek arası kararsızlardayım.iliklerime kadar çok sevdiğim insanlar var onların yanında olmak.bisikletimle gezmek.deniz feneri ziyaretlerim.annemin kokusu çok fazla özledim.
yinede gitmemek içinde bahaneler bulmaya çalıştığım anlarım olmakta şu sıralar.düşünmek düşündürmek..tuzu alıp dökmek hiç istediğim bişey değil.
bide terleme sorunum varki dillere destan bi halde.suratıma atılan bardak bardak sular gibi.menopozamı gircem anlamadım ama bi ateşlerdeyim.
neyse diyeceğim son şeyide dediğime göre burda biter bu yazı.işte öyle içses dediki yaz buraya.bende dinledim onu.konuşmaktansa yazmak daha eğlenceli.
yazı bitti benim yüzümde koca tebessüm.buyum ben cıvık insan şekli.

3 harflinin uzağından geçen ''mutluluk''

nasılda sinsi birşeysin...
öyle başı boş dolanıyorsun
benim bedenime hakim olmak için,
bana sorman gerekirdi
ama başına buyrukluğun
seni izinlerden uzaklara savurur...
söylenenler önemsizken
duvarların geçirmezliğide
sana bir o kadar yalan gelir.
tabuların varlığını savurup atışın
belkide seni cazip kılan.
ateşin içindeyken
dilime düşen buz parçasısın..
güzelliğini inkar etmek ne mümkün!
ılık ılık akan bencilliğin
içten içe kızdırırda susarım...
adım attığın an alışmışım sana
an olur gitmeni dilesemde
kapıları kapatırım uçup gitme diye
adını bile kendin koymuşken
sana sahip olmak imkansızdanda öte
akreple yelkovan senin emrindeler
durdurup kaçarsın canın çektiğinde
bir sen bilirsin tüm cevapları
bense bildiğimi sanıp avunurken
gün olur ardıma dönüp bakarım
sen tüm doğrularımı götüren yanlışmışsın meğer...

...hani teoman demiş bi şarkısında;

''aşk olmasa belki mutluluk olurmuş

ya da yokmuş

sadece bir rüyaymış

aşk ateşmiş bir yanlış anlamaymış''

insanları kendine esir eden 3 harfli

uzağımdan geç dokunma kıyılarıma

mutluluğun eşiğine sensiz adımlar atayım

nefes almak böyle daha kolay olacaktır.

her zaman dediğim gibi sevin birilerini

içinde 3 harfli duygular olmasada sevin

inanın elinizde daha fazla mutluluk kalacaktır.

nerden nereye gider cümlelerim

otobüsten bakarken dikkatimi yan taraftaki arabanın arka koltuğundaki bisiklet çekti.hediye olsa gerek.4-5 yaş civarındaki bi çocuğa olduğu belli.sanırım bu bi süpriz..
böyle küçük şeyler beni eskiye döndürüyor.
4-5 yaşındayım bi oyuncak mağazasının vitrininde duran orta boy panda.. geliyorum gidiyorum devamlı istiyorum.bi süre böyle devam etti artık umudum kesildi..
bigün oyun oynayıp eve geldim. bizimkilerin yüzünde böyle bi süpriz çanı ifadesi.gözlerim etrafı süzüyor hızla.sonra sehpanın arkasında böyle hediye olduğunu anlatan bir parıltı.bi baktım benim panda orda. çıldırmıştım sevinçten.
benim isteklerim öyle bir çırpıda olmazdı pek.tabi bazıları hariç.şimdi düşünüyorumda iyikide olmamış.zamanla olduğunda daha iyi benimsemişim.kolay kolay atmamışım kenara.
bunun için aileme teşekkür etmeliyim bence.kolay elde etmek gibi basit oyunlara sürüklememişler.kolay elde ettiklerinizi bir çırpıda tüketirken üzülerek bakıyorum.anlamaya çalışmıyorum anlamınızı yitirdiğinizden.anlatmaya çalışmıyorum anlatamayacağımdan.sadece kendi kendime söyleniyorum.

...bi durun

bi nefes alın.

hey kalk durağa geldin der iç ses

kalem tutmaya mecalsizken
belli belirsiz cümleler kuruyorum
çokta anlamlı değiller
düşünmeye vakit bulamamak
pek bi dinlendirdi ruhumu
rafa kalkan duygular kitabı
cümleye koymaya unuttuğum özneler
iki koltuk arasından yarım yamalak gördüğüm deniz
şaka gibi gelsede
ilaç etkisinde.
sabah aldığım simitin kalanı
onu sardığım kese kağıdına
üşenmeden yazdırdı bunları
pekte saçmaladım
zaten hep saçmalarım
bakmayın siz
hayat iyidir iyi!

diye sonlandırıp yazımı

otobüste uyuyakaldım.

insan yağmuru dinledi

göğün hıçkırıklarını tutamadığı bir anda,
ara ara tebessüme meyille açsada güneş
hızla kapanır tüm perdeler.
bir giz var gibi...
merakla kaldırırım başımı
sırılsıklam olurum.
yüzümün tüm hatlarını gezer.
bazısı öyle bir kalırki
gözeneklerimden ruhuma sızarken
içimde hissederim tüm acısını...
saklanmak isterim bir çatı altına,
an olur yaparımda...
ama bırakmak istemem.
belliki bu bir veda...
belki gökyüzünden intihar kanları
yinede dururum oracıkta kıpırdamadan.
kıpkırmızı olur her yerim...
siz göremezsiniz
çünkü görmek istemezsiniz.
damağınızda hep hoşunuza giden tat olsun diye
bi yudum su bile içmeye çekinip uzaklaşırken
bir yağmurun çığlıklarını duymak
onca duygu içinde size göre olmasa gerek.
kulağı sağır eden bu sese rağmen
ben orda bekliyor olacağım...

...yağmur dindi

ve gizem perdesi aralandı.

ve insan dediki

gördüklerim göremediklerinizden ibaret.

güzel bir gün

yine iç sesin konuşmak istediği anlardan biri.
ilk önce vapurda günün güzelliği başladı.bir bebek inerken bana el salladı yüzüne tebessüm ettiğimden olabilir ama bu beni çok mutlu etti.
beşiktaştan ortaköye yürünür ve hayat gülmeye devam eder.
bunları yazmazsam olmaz kesinlikle olmaz..
yıllardır aradığım özdemir asaf yalnızlık paylaşılmaz ooo yee bebeyiiim sonunda seni buldum.
hemde hiç ummadığım bir anda ve yeride önemli ortaköy'de!
ve elinde kalan son kitaptı oracıkta beni beklediğini biliyordum.
üstüne ikinci el olmasıda keyfimi iyice yerine getirdi ne çok sır var sayfalarında
ve benimle birlikte yenileride eklenecek ona.
mutluluk damarlarımda gezinmeye başladı son hızla...
tek mutlu olan ben değildim deniz'de bayıldığı bir yazardan kitap imzalattı beni baya sarstı ama ben adamın adını bile hatırlamakta güçlük çektiğimden biraz kayıtsız bir rol oynasamda,onun mutluluğu görülmeye değerdi.tabi ben ortaköy'e giderimde kumpir yemezmiyim bitiremedim ama olsun pek bi lezizdi ımmm..yemekten çatlıcam zaten bigün ama artık sağlıklı beslenicem inanın.(kendim bile inanmaya zorlanırken siz inanın)
beşiktaşta ilerlerken küçük kız çocuğu taxiye doğru söyleniyordu anlamadığımız bir dille kendince,ona karşılık olarak dil çıkaran taxiciye gülerken.babasının yanında bana bakan küçük çocuğa yaptığım nanik ve üstüne büyük bir zevk alarak verilen nanik karşılığı.
güzel anlar...bu çocuklar muhteşem yaratıklar.anaç ruhum tavan yapmakta yine.
kocaman bir ağaç altında taburelerde oturduk çay o kadar güzeldiki birer tane daha istedik bi yandan özdemirden bi iki bişiler...

Uzağa değil,usta

öteye hep öteye gitti;

yalnızlığı ondandır.

mini arabalardan wolkswagen minübüs gördüm koyu yeşil böle onu aldım kendime.

kendi kendimi pek bi mutlu ettim.bayılıyorum böyle eski arabaların oyuncaklarına...

ekmek almaya giden denizimi beklerken..kaldırımda,müzik eşliğinde bişiler geçiyordu aklımdan kafamı yana çevirdiğimde küçük bir kız çocuğu bana öpücük yolluyordu.. aileside şaşırmıştı bu duruma ben gibi...tanımıyorduk birbirimizi ama o dönüp dönüp öpücük yolladı tabi o yaparda ben dururmuyum bendende koca koca öpücükler...

korktuğum gibi değildi Abana dan sonra İstanbuldaki dakikalar aksine özellikle seçilmiş bigün gibi küçük mucizeler barındırıyordu..

üstüne kulağıma ara ara gelen neil young ve mızıkası beni benden alırken gün bitti...

...hayat sandığınız kadar kötü değil

mutluluklarınızı ve mutsuzluklarınızı

siz çağırıyorsunuz...

mutlu olmak için onca şey varken

o gözlerinizi hala yummanıza ne demeli!

Bir Şehir efsanesi

Güneş utanır ya sevdiğine kavuşurken
al al olur yanakları...
Kavuşurlarken karanlık çöker şehre
kusurları kapatır.
işte o şehirde ayri bir dünya,
iyilik ya da kötülük gibi bişey değil.
Böyle yürekten gelen ılık ılık birşeyler,
karnınızda geçmesini istemediginiz heyecan...
Ruhun huzura doydugu anlar.
Biradan alınan yudumlarin tadı,
damağınızdan silinmesin istersiniz.
Bu şehirde bir adamı sevdim ben
yıllar önceydi...
Zamansız gidişleri olurdu
birgün gitti bir daha gelmedi.
Giderken lanetledi yalnızlığıyla...
Tadı damağımda anlarda gidişlerim oluyor artık.
Mutsuzluk degil benimkisi...
Yinede bi yerlerde,
benim kuramadığım cümleler kurulsun istiyorum...
Birileri artik mutlu olmalı şehrimde.
Tadı damağından silinmeyecek anlarınız olsun.
Güneş al al olmus sevdiğine kavuşurken,
yavaştan karanlık çökmeye başlar şehrime...
Pek bi severim şu saatlerini ..

...kulağıma çalınan mızıka sesiyle giderken
kadehimi kaldırırım laneti kıran güneşe...

yo hayır yo hayır bunu istemiyorum!

evet yarın akşam gidiyore
cennete elveda!
trafik,gürültü,garip insanlar..
he istanbulu sevmiyo değilim
ama şu dönemde pek çekesim yok.
çoğunuz problem çocuğu izlemiştir
ardımdan onun yetimhaneden gidiş sahnesi yaşanacak!!
ağlayan yüzler ben uzağa karışınca kahkaya dönüşürken
balonlar,havai fişekler,baileysler,biralar vs...
hepsi ama hepsi ortaya çıkacak bunu bilmek acı veriyoree
ulan hepinize tükürcem bensiz yapacağınız şeyler için.
yinede içimde birileri için mutlu olduğum duygular var
sevin ulen sevin birilerini kim oldukları önemli değil
sadece sevin düşünmeyin çok fazla.

....ben giderim adım kalır,

dostlar beni hatırlasın!

LSD ile küçük adımlarda SON

her eve geldiğimde annemi dahada kötü buluyordum. geçirdiği nöbetlerin sıklığı artmıştı. zaman zaman beni ve kardeşimi bile tanımama hali. defolun diye atılan çığlıklar. hayat tam anlamıyla berbat bi yere doğru sürükleniyordu. intihar girişimleri,onun ölmüş olma fikri beynimi kemiriyorken hayatla bağdaşma ihtimalim giderek azalıyordu.

insanların hastalandıklarında çevrelerindeki insanlar dahada azalıyor. annem delirmiş diye bütün sevdikleri ondan elini çekmişti zaman geliyordu ben bile ondan nefret ediyordum. hayatımın içine ettiği koca bir dönem. yinede onsuz bir hayatı düşünmek bile anlamsız geliyordu.

devamlı yeni yöntemler deniyorduk.ilk önce ilaç tedavisi onun işlevini kaybettiği bi dönemde şok tedavisi ardından hayatımızın odak noktası haline gelecek LSD.

sabahlara kadar internette tedavi yöntemlerini araştırdığım bigün karşıma gelmişti.Albert hofmann tarafından denenmeye başlanmış bir yöntemdi bu.hayal dünyasının tamamını bitirip yeniden yaşama ilk adım gibi bişey.

uzun bir dönem bunu araştırdıktan sonra annemden önce kendim deneme fikri daha baskın geldi.çünkü hastanın tam anlamıyla hayattan kopma ihtimalinide küçük yazılarla,minik bir parantezin içinde belirtmişlerdi.

yaşadığım yerde bulunması zor değildi. bikaç arkadaşıma sorduktan kısa bir süre sonra elime geçti.anlaşılmasın diye pula emdirip taşıyormuş.bikaç gün boyunca yanımda taşıdım çünkü kararsızdım. okuldan eve geldiğimde annemin çığlıkları her zamanki gibi evde yankılanıyordu.küçük kardeşimi tanımıyordu.kardeşimin çığlıkları anneminkini zaman zaman bastırsada beynimde derin yaralar açmalarına engel değildi.

kardeşimi koşar adımlarla oradan uzaklaştırıp bahçedeki oyun havuzuna bıraktım.nefes almakta o kadar zorlanıyordumki eve koşarken bi an dizlerimin boşaldığını hatırlıyorum.

kapıyı açtığımda babamın anneme vurduğunu gördüm. o kadar kötü bi durumdaydımki babama vurmaya başladım.annem köşede hala çığlık atıyordu.babamda ve bende bikaç küçük sıyrık ama hayata damgasını vuran derin yaralar açılmıştı.şeker kasesi yere düştü tiz bir sesle kırılışına yöneldik.annemi tutmak mümkün olmadı eline geçirdiği küçük parçayla boğazında derin bir sıyrık,etrafa saçılan kırmızı renk bunu en son kurban bayramında dedemin kestiği koyunda görmüştüm çok acı çekti demişlerdi.

LSD. odamda denediğim o gün ilk önce camları kapadığımı hatırlıyorum.satıcı dikkat et evlat demişti.hatta yanında insanların olmasıda önemliymiş. dilimin üstüne yerleştirdikten sonra zamanın kaymasını beklemeye başladım.20-25 dakika sonra beynimde hafif bulanmaların olduğunu hatırlıyorum.bunların hepsini senin için yapıyordum anne!
bilgisayarımda sadece listeye pink floyd mother şarkısını attım.seni ruhumda hep hissetmek istiyordum.

anne bu kurabiyeleri en son ben küçükken yapmıştık.bu sefer kurabiyelerimiz kakaolu ama ben üzümlüyü severim.yinede seninle hala bişeyler yapabilmek çok hoşuma gidiyor.anılarımızı unutmaya başlamıştım ve senin üzerimden ellerini usul usul çekişin benim sinirimi bozuyordu
kontrolü kaybetmeye başladığımın farkındayım.kahkalar atıp eğlenirken kafamı çevirdiğimde tüm duvarın karıncalarla kaplı olduğunu görmem herşeyin kopmasına sebep oldu.

herşey başa dönüyor sanırım...

kırılan şeker kasesinin tiz sesi

etrafa saçılan koyu kırmızı

koyunun son bakışları

...

görebildiğim parçalanmış bir geçmiş. camı açıp 4. kattan bahçedeki mavi ortancaya son kez bakışım.pink floyd şarkının sonuna gel-lll-mmişş-keen....

anne,bu kadar yüksek olması gereklimiydi duvarın?

''bahçede oğlumu oyun havuzunda oyalarken birden yanımıza doğru düştü.kim olduğunu tanımıyorum.ama anne diye seslendiğini duydum.birileri annesine haber vermeli lütfen yardımcı olabilir misiniz? ben elimdeki mavi ortancaları vazoya koymalıyım.''

daha henüz bedenim yanından uzaklaşmamışken

annemden duyabildiğim son sözler bunlardı.

şizofren dünyanda ölmene izin veremezdim

hiçbir zaman beni hatırlamayacak olsanda

herşey senin içindi anne.

seninleyken O burda

geldiğini hissedebiliyordum...
gözükmesende yakınlarda bir yerden
sesin gelirdi hep kulağıma.
koşa koşa geldiğin nefes alışından belli
hiç dinlenmemişsin bi söğüt gölgesinde
durmak sana göre değil.
zaman kaybı dersin sen hep
bişeyler hemen olsun bitsin.
bende sen kadar koşmayı sevsemde,
adımlarımı yavaş atarım bazen
saniyeleri bile kaçırmamak için.
ondan hep geride kaldım ya
geçip giden insan silüetleri var etrafımda
kiminin kokusu,kiminin sesi
fazlasıyla tanıdık.
ama seni daha önce hiç görmedim
fakat tanıyorum gibi...
korkuyorumda aslında yetişememekten.
tenine usul usul dokunuyorum
sense olsun bitsin istiyorsun herşey
yüzünden anlıyorum öfkeni
aslında geçtiğin istasyonlardan biriyim.
bunu bilmem sana olan duygularımı değiştirmiyor
usul usul teslim oluyorum sana.
gözlerimi kapatıp ,
suratını karanlıkta çizmeye başlıyorum
saatlerimi alıyor tüm hatlarını işlemek.
mutluluk mu bilmem ama çok değişik...
tüm bedenimdeki karıncalanmalar
hareketlerimi istemsiz yapmama sebep olurken,
sen kendinden o kadar emin ilerliyorsun.
sanki daha önce hepsini ezberlemiş gibi...
bi süre devam ettikten sonra
kiminle kavga ettiğini sır gibi saklayan
bedenlerin savaşı sona eriyor...
ilk önce ikimizde yatağın en uç kısımlarına
birbirimize farkettirmeden çekiliyoruz
sanki ikimizde aynı şeyleri düşünmüyormuşuz gibi
bu anlık sarhoşluk geçti ve kendimize geldik
çizdiğimiz resimlerden çok farklı yüzlere sahip
yatakta öylesine duran et parçaları
birbirimizi aynı kaldırımda görsek dahi
tanıyamıyacak olmamız güzel
çünkü hiç bakmadık gerçek yüzlerimize
önden sen git ben yavaş yavaş toparlanayım
kapının kapanış tıkırtısı kulağıma geldiği an
gözümden düşen tek bir damla
ikimizde biliyoruz
sen sokakta yürüken öfken geçip gittiğinde hatırlıyorsun
ben daha henüz herşey tazeyken
bir parçamızı daha bu savaşa kurban verdik...

...öfkeliyiz aslında hepimiz

bin çeşit yolu var savaşlarımızın

hiç tanımadık bi bedenle sevişmek

bazen küçük bir çocuğa sebepsiz atılan tokat

hayat öyle bir karmaşa,yanılsamaki

gerçek olan duyguları ayırt etmek güç.

yanılsamalar ses verirken

esen rüzgar mı içimi ürperten
yoksa korktuğum duygular mı
titrememe engel olamıyorum...
aslında çok sıcak olduğunu biliyorum
yinede bu sıcakta üşüyorum
sizler kalplerinize gökdelenler dikerken
ben sessizce izliyorum.
benim minik deniz fenerim
ışıkların nasılda söndü
karanlıklar çöktü kayaların üstüne...
bense çıplak ayaklarımla geliyorum.
biraz yaralandım haklısın
hafif bi kanamam var ama ağır değil
belkide hissizleşmenin verdiği sakinliktir bu.
kırmızı ayak izlerimi beni bul diye bırakıyorum...
elimdeki bira ısınmaya başlıyor
sinirleniyorum bu geç kalışıma.
söylenerek yürümeye devam ediyorum
ama artık başım dönmeye başladı
içimdeki sesler dalgaları duymamı engellerken
kayaları biri devamlı itiyor sanki
lanet olası artık bi son ver şuna.
birden ayaklarıma gözlerim kayıyor
üzerinde yosunlar var
hemde uzun zamandır orda oldukları açık.
-ama ben yürüyordum
-burda beklememiştimki
-nasıl oldu böyle bişey
-yoksa yürüdüğüm her an
''hepsi bir yalan'' olamaz deil mi?
evet itiraf et artık yalan olduğunu,
hayal dünyasının güzelliğinden çıkmak istemediğini.
belkide kırılmaktan korktun
sığındığın tek palavra.
sanki sonuç çok farklı oldu!
ayaklarının haline bak
hatta kollarına
üzerinde yılların yorgun yeşillikleri
nasıl yerleşmişler bedenine.
zamana ve hayata geç kalınmışlık
pişmanlık deilde
arada kimsenin duyamayacağı keşkeler...

bir yandan hala söylenirken,

üstündeki çimleri temizlemeye çalıştı.

farkedemediği bişey vardı insanın

yok olan çimler değil de kendisiydi.

ondan hatıra kalan tek şey

deniz fenerindeki bir avuç yeşillikti.

onlarıda kayalara vuran dalgalar alıp götürdü

yaşadığı farkedilmeden,

uzaklaşırken hayaleti bu dünyadan

size son kez gülümsedi

...ve sevin vaktiniz varken.

şehrin sesi

bir şehir tanık olurken bunca olanlara.
kimi zaman fırtınaları çağırıyor tepki olarak,
bazende tutup güneşi kolundan
sevilenin tam üstüne sürüklüyor
onu görmesi için çabalarcasına.
bizde görmemek için ne kadar çok çabalarız
aslında görsek ne olacak?
öyle bir tabiatamız varki
anlam yüklemek çok zor içine.
yanlış anlamlar yüklenmiş kelimelerimiz varken
cümlelerimiz çokta sağlıklı olmayacaktır
zaten kendimizi görmek istiyoruz karşımızda
ya da bizi alıp duvarlara çarpan insanlar
aşk mazoşist duyguların bütünü.
gurur diye bağıran hepimiz
dönüp arkamıza bi baksak iyi olacak
nası gurursuzlaştığımızı aşk uğruna.
birileri bişeyleri feda ederken
sigarayı yakıp tavana baktırır sadece diğerini
birileri öyle güzel dokunurki hayatına
uyurken bile dokunmaya kıyamadığın olduran
ince bir çizgidir AŞK!

...ve küçük bir hayat tecrübesi

hayatınızda ben bunu asla yapmam demeyin

öyle bir an olur ki tüm gerçekler yalan olur

öyle bir an gelirki asla dediğiniz duygular

gitmesin diye kendinizi yalvarırken bulursunuz.

gecenin sesi

bana herşey komik

gülüyorum sadece

herkes çoban yıldızına aşık

pek bi parlıyor

!

bir ninjanın kucak dolusu anılarından

bu nası güzel bir duygudur bazıları iğrenebilir ama bi yerden geçerken küçüklüğünden bu yana duyduğum tezek kokusu bile beni mutlu edebiliyor....
çocukluğumdan bu yana bisikletimle o hacıvelideki evin önünden geçiyorum.hep aynı koku. hayatım değişti,ben,çevremdeki insanlar hatta o damdaki inekler bile... çoğu şey değişirken onun inatla bu kafa tutan kokusu beni pek bi mutlu etmekte.
az ilerisinde kayalıklarda oturuyorum. tam bizim büfenin orda tabi artık bizim değil.elimdeki çakıyla güya ninja işte karate kit falan etkilenip böle ordaki sopalardan yapmaya çalışırdım üzerine japonca adı altında bişiler kazırdım.tabi bu iş özenle ve gizlice yapılırdı...
sopamla dağa çıkıp garip haraketler yapardım.
ormanın içindeki tuvalette bekleyip para kazanırdım.
bizimkilerden gizli büfeden dondurma kola birde meşhur krispy cipslerinden aşırıp ormandaki çalılıklarda bazende tam şu an oturduğum yerde götürürdüm keyfle.
ormanın içinde tahta evde yaşayan yaşlı çiftin evine giderdim dedem falan yok diye onlara çok bağlanmıştım.oraya giderken yolda sopamla birlikte savaşırdım.ısırganlar hep dalardı bacağımı.
annemden gizli denize girerdim ardından yakalanırdım.
dizlerim paramparçaydı ve bundan gurur duyardım çünkü ben bir ninjaydım ve elbette yaralanabilirdik savaşımızda!!!
babamın 3 tekerlekli bisikletiyle eve dönerdik. onun önünde kocaman bir sepette denmez ama sepet görünümlü koca bir alanı vardı.babam yaptırmıştı.genelde orda uyuyakalırdım bazende bi ağaç altında sızardım.
satılmayan dondurmalar kışın eve kalırdı ve bu nedenle satılsın istemezdim...
daha yazsam sayfalar yetmez. eminim herkesin bi kucak dolusu mutlu olduğu an vardır. umarım hala devam ediyordur mutluluğunuz. ben hala mutluyum tabi ninja bir çocuğun mutluluğu bi ayrı ona paha biçmek imkansız...
bu arada o zamanlar kırmızı beyaz bmx 2000 bisikletim vardı bi sürahi para verdik biz ona hee bunu yazmasam olmazdı.
bunlardan size ne tabii ama burası benim blogum ve ben sizinle bazen en kucak dolusu şeylerimi paylaşmayı seviyorum.

sarı sayfalar

bir vagon düşünün... içi öylesine kokuyorki
nefes almak ne mümkün
küflenmiş kilit kısmı,
belliki uzun zamandır dokunulmamış.
üstünde fazlaca gözyaşı...
yinede bunca yıla rağmen çok sağlam
vagonun sol köşesinde tırtıklı bir delik
zamana dayanmak,
bedenin her yerinde bir değil.
o boşluktan sızan ışık süzmesi
toz zerreciklerinin hızla hareket edişleri
keşfettikçe içimde garip bir his uyandırıyor
heyecanlanıyorum sanırım...
aslında buna mutlulukta denilebilir.
koskoca bir yalnızlık diye düşünmüştüm
üzülmüştüm hatta içten içe
ta ki görene dek.
içinde yaşam bulmuş papatya
evet imkansız gibi
bu bir mucize olmalı
anne karnındaki bebek gibi
ruhu derinden etkileyen.
diğer bir ışık süzmesinin rehberliğiyle
gözlerim diğer yöne kayıyor
orda kıvrılmış yatan kedi yavruları
boncuk boncuk gözleri bana yöneliyor...
birden artık o berbat kokuyu duymamaya başlıyorum
uzaktan o kadar kötü görünen vagon
içindeki harikalar diyarının kapılarını aralarken
aklımdan geçen o düşünce...

birileri hikaye değilde hikayelerin yazıldığı

sarı sayfalar olmalı...

yep yep

ve günlerdir kötü olan denizz bugün şahanee.. kafam tam düzelmediğinden oda şahane ozaman şahaneleri kavuşturayım ben denize gideyiiim... böyle güzel deniz herzaman olmaz dimi deniz?

ooo yee bebeyiiiim çook mutlu olduuum çoook

deniz güzeldir

deniz hoştur

böyle zamanlarda hayat pek bi güzeldir.

zihin kaçarken

şeffaf olsada,ardını görebilsemde
önümde duran duvarın varlığı hissedilir tatta
ruhumu karıştırmaya yetiyor
kaçıp saklanmak fenere
aslında kaçmak istemem
mutluyum çünkü tahmin edemiyeceğiniz kadar
ama etrafta duran duvarlardan diğer tarafı görmem
fanusa düşen turuncu balığın kaderinden
''çokta farklı '' değil diye fısıldar ardımdan
sonunu göremediğim denizlere bakmak isterim
ardını senin değilde benim hayalimle süslediğim
zaman zaman gelen bu hırçın hal
bunalımdan değil
sizi sevmediğimdende.
ama bazen kaçıp gitmek istiyor insan
birine böyle ağız dolusu seni seviyorum demek
deniz fenerinin büyüsü,dalgaların dansı
bağlasada beni bu yalnızlığa
tanımadığım belki dilini bile bilmediğim,
aynı kasabamın tadında
ama kuytusunda yaralarımı saklamayan
yeni bir başlangıca sürüklenme fikri
pek bi geziniyor zihinde...

...biri gelse tutsa kolumdan,

koşar adımlarla uzaklaştırsa

deniz feneri olan bi kasabada

aydınlanırken lacivert gökyüzü

izlesek dalgaların güneşle yaptığı müzikali

damağımızdaki o muhteşem tatla...