mor günler

mor ayak baş parmağım ve topal adımlarımla milka ineklerine taş çıkarıyorum.
anne kız temizlik yaptıktan sonra annenizin sildiği yerden terliksiz geçmeyin.geçerseniz havaya zıplayıp totonuzun üzerine düşüyorsunuz. anneniz gelip ben sana demedim mi? senfonisiyle karşılıyor sizi. eğer düşme olayını kapının eşik kısmında yaparsanız ayaklarınız düşerken sığacak yer bulamayıp bükülüyor. sonra topallık,morluk,ağrılı zamanlar bekliyor sizi.
tek güzel yanı bilgisayarda oyun oynayıp film izlediğiniz boş zamanlar çoğalıyor!ahh..

bağlantı sıkıntısı

sizin kafanıza erişemiyorum
çabalamıyorumda ne bileyim
değişik bir hal üzerimdeki
bende masum değilim
doğrusu yanlışı haddim değil.
ama siz gereğinden fazla kirlisiniz
oyun oynamayı severim bende
ama sizinki çokta masum gelmiyor artık
soğuyorum iklim iklim
içime daha çok içime gömülüyorum.
hep derim üç beş adam sonrası hikaye
artık üçü beşide seçemiyorum yalan yok
yalnızlığıda seviyorum
en gerçeği o geliyor bana.
kedinin kuyruğuyla oynadığı gibi haller içinde
daha bir bağlanıyorum kendime.
korkuyorumda öte yandan
istemiyorumda birşey yapmak.
işin kötüsü
çok fazla çok herşey.

zaman'sız

olur ya hayatında bir şey
herkes bildiğini zannederde kimse bilmez
konuşmazsın...
bildikleri gibi kalsın yeter diye.
onun adının geçtiği her cümlenin sonunda.
ihtimallerin olur hayatında
bazı geceler kafanı kemirirken
uykuya dalarsın...
kimi sabah aklına gelmezken,
çoğu zaman günaydından önce gelir adı.
utanırsın sanki vazoyu kırmış çocuk gibi.
suç değildirki aslında.
boşluktur içinde sadece
hani çabalamazsında çünkü bilirsin
olmayacak birşeyler listesindedir adı
ama çıkaramazsında cümlelelerinden...
mideni yakan acılık gibi
ağırdan yayılır nefes borunda sızısı.
kafanı kaldırdığın kamerli gecede
aklına gelmemesi mümkün değildir
siyah beyaz zamanların.
ne sen sor ne ben söyleyeyim gizi.
bir ben bilirim içimi,
birde deniz fenerinın med ceziri.

iyi iyi

köşemde durdum kolumu ahşap korkuluklara yaslayıp güç aldım.sustum,ara ara güldüm yalandan... kalkıp gidebilirdim ama yapmadım.belki de yapamadım.
hava güzeldi yerim güzeldi sadece sustum...
sustum... ne kalmış konuşacak,üç beş kişinin önemsiz hayatından,önemsiz ayrıntılar...
nefes aldım nefes verdim...sivriler sarmış etrafı,kanımızı emiyorlar..
çay kaşıklarının sesi herzamankinden fazla rahatsız ediyordu.
nerdeyim ben neden buradayım.sebebini biri bana söylesin dedim içimden... duruma el attı temiz bir el - hadi kalkalım..
kalktık.

ayak günlüğü bizimkisi

onlar ayrı dünyaların insanlarıydı.yinede güneşi kim sevmez

biraz daha alkol gerekti

şimdi üç beş adam içiyoruz
zaman zaman dünyayı
sonra kendimizi kurtarıyoruz
osuruktan teyyare halleri...
bize biraz daha  fazla alkol gerekiyor
para bittiyor
zengin olma hayalleri sarıyor masayı
bakıyorumda zengin olmak istemiyorum
herşeye hemen ulaşmak değilde
hayalini kurmak daha tatlı geliyor
halimdende memnunum...
3 yıl sonra olmayabililrimde.
tabi zamanlı zamansız şikayet ediyorum
ben bunu seviyorum herhalde...
gıcırdayan somya yatağımı
televizyonun altındaki meyve kasasını
paramın yetmeyişini...
tadı damağımda kalan herşeyi.
belki züğürt tesellisi adı.
otobüste,durağa kadar olan
yarım yamalak uyku seanslarıma aşığım...
aşksızlığımla dalga geçen herkese bayılıyorum
bana sevgili arayan arkadaşlarım
asabi  diyen 4. sınıflar
yeşil  bez ayakkabımı  çamaşır suyuyla yıkayan annem
bu ay kotayı aştın diyen babam
sarhoş değilken kendini kasıyorsun,serbest bırak diyen arkadaşlarım
siz olmasanız çekilmezdi  şu dünya
olabilirdim ama o çocuğa hiç aşık olmadım inanmasanızda.
platonik aşkım seni çoktan unuttum,
sadece yeniden aşık olamadım.
birkaç  arkadaşım için iyi dileklerde bulunuyorum bu gece
bazıları için çok geç..
bir dilek tuttum kendime de.
neyse idare edin alkolle eğlendim  bu  gece
yinede biraz daha alkol gerekti bize

mukadderat

saçı başı dağınık
yararı da zararı da kendine bir insanım
neyin kaygısında olduğunuzu
hiç anlayamayacağım
zaten halim yok çabalayamayacağım.
kırılan tırnağın takıntısında
küsen kaşın hassaslığında
zamanı öldürüyorum
sırf tekrar dirilsin diye ölenler...
sanma şikayetçiyim her zerresinden.
oturmuş bir balkon köşesinde
hayat muhasebesi yapıyorum.
kapının önünden geçen arabaları sayarak
geleceği yorumluyorum.
çok sık içtiğimi söylüyor eş dost
sanma dertten içer insan
keyiften bizimkisi bir de yaşam belirtisi
kapıcıya hergün 2 yumurta kabuğu ile
3 boş bira şişesi bırakıyorum
ölmediğimi anlasın diye...
kendimle konuşup,gülüyormuşum
sessiz kalırsam kendimden giderim diye
ara ara yokluyorum
haberleri yok deliyim sanıyorlar.

işaret

biz zamanı çok abarttık,önemsedik anı yerli yersiz.
siz cümleler kurdunuz biz dinledik.üzerine yenilerini ekledik
bebek misali büyüttük ruhumuzu uzun ve sancılı zamanlarda.
atsak atılmayan satsak satılmayan huylar edindik
yeri zamanı belli olmayan mutluluklar yaşadık
bazılarını yaşayacağımızı bildiğimiziden,adımlarımız götürdü hızlıca
kimilerinde ise yarım adımlarla geciktirmeye çalıştık varışları
çünkü her varış iyi değildi lugatta olduğu gibi.
herşeyden öte anı önemsedik biz
zamanı yeri önemli olmayan anları
içindeki öznesini sarmaladığımız
tenimizde çığlıkların koptuğu huzura yakın zamanlar
o anları önemsedik biz ondan anlaşamadık ya...
ben ayaklarımı uzatmış yarım yamalak denizi görürdüm
sesime aldırmadan işte şu anda ölebilirim derdim
bundan mutlusu yaşanmayacağından değil
mutlu bir günde ölmek isteyişimdendi serzenişim.
sadece hissetmekti bizim dediğimiz
öyle yerli yersiz kitap arası bulunan sinema biletinde
camdan duyulan habersiz kuş sesinde
mutlu oluyorduk biz.
açıklamaya çalıştık aslında sebepsiz mutlu oluşumuzu
ama inandıramadık bizde vazgeçtik sizden
sadece cümlenize cümle katıyoruz şu günlerde.

bahar benim adım

baharrr geldiii baharrrr hhayyydiii kimse mutsuz kalmasın.
hayatımın en güzel mevsimi baharr.. bu bahar daha bi güzel olsun bakalııım herkesin.oturmayın öle çıkın dolaşın olmadı balkonu yıkayın keyfe başlayın hadiii canlarım cigerlerim.
bu arada mutluyum hani öyle sebepsiz.bazılarınızın başına hiç gelmiyor ama ben kapı gıcırtısına mutlu oluyorum bu bahar günlerinde.
bende kalkıp bir kahve daha yapayım.

grafik karikatür

 bu aralar bir grafik karikatür sevdasıdır gidiyor bakalım.yeni yeni bişeyler deniyoruz bakalım.dedimde sizde görün bakın bu yeni oyunlarımı...

tırıvırı

birşey için çabalamayıp ağzınıza düşmesini beklediğiniz hurmalar varya.bence tırmalar.ondan susup oturun.çünkü uğraş vermediyseniz konuşmayada pek hakkınız yok.
ütopyalarınızda boğulup gideceksiniz.yok öyle bir dünya bebeyim.

odam odam güzel odam.

evett bu aralar buralara pek uğramadım ama durmadım yaptım birşeyler.en son odamı boyadık ev ahalisiyle.eski haliyle içimi kapatan odam şimdi tam istediğim gibi oldu.ben ise mutlu bir insan olarak hayatıma devam etmekteyim.herkes görsün,dünya görsün küçük odamı =)  ama nazar değdi odama çünkü önce ışık patladı şimdide anahtarında bir sorun var.kaldıramadı odam bunca zaman sonra enerjiyi =)yine benim odam güzel odam beğenmeyenlerde olur ama bana güzel odam.

biraz eksik

saçlarımın beyazlığı yadigar kalmış geçen yıllardan
gözlerimin altındaki çizgilerde saklı gizli geçmiş
puslu bir günün ardından
uzun tartışmaları ardımızda bırakıp
gözlerimin kan çanağı gibi olduğu o gece
sanki birşey olmamış gibi uyumamışmıydık
zor zamanlarda olmuştu iyi günler kadar.
oysa kol kırılıp yen içinde kalmıştı...
en açıkta olan bile saklıydı biraz kendine.
kuş sesleri geliyordu bu sabah
mutlu bir sabah diye düşünmüştüm
hatırladığım birkaç anıyla...
boğazım düğümlenmişti seni ilk gördüğümde
saçların dalgalanıyordu rüzgarda
etrafında birden fazla kadın sen tek başınaydın.
umutsuzlanmıştım yanından geçerken...
ansızın masama oturduğunda
hoşgeldin diyebilmek çok zor olmuştu.
şimdi bakıyorum da yüzüne
saçların dökülmüş
yüzünde kırışıklıklar
ne çok zaman geçmiş üzerinden...
boğazım düğümleniyor o günkü gibi
sana veda etmek belkide hoşgeldin demek kadar zor
zamansız bırakışın diyeceğim ama
hep derdin zamana söylenmeyi bırak diye
bu sefer seni dinleyeceğim zorlanarak...
''gün ışığı görmediği gün ölürmüş'' demiştin geçenlerde
bilirim hep sevdiğin güneşle doğacaksın
hergün pencereme...

valentine babaya mektubum.

sevgili azizim;
taksim kfcde devamlı denk gelen ve hep karşımdaki masaya oturup öpüşen çiftin başka şehire taşınmasını diliyorum.uslu bir insan oldum sayılır.sevgili valentine baba umarım beni mutlu edersin.

sevgilerimle Yasemin.

tenha

istediğin gibi,yalnızlığımı bozmak için uğraşıp
kendimi kaybediyorum hiç olmadığı kadar.
en azından çabalıyorum...
her yeni uğultuda başımın ağırlığını hissediyorum.
bi yudum daha alıyorum,
belki biraz iyi gelecek umuduyla...
izlemeye devam ederken zorlanıyorum.
sesler karışıyor...ifadem değişiyor.
yüzleri mozaikliyorum tanımamak için.
sinirlerime hakim olamıyorum.
bir katilin son gülüşü yüzümde beliriyor sinsice.
kendimden nefret etmeye başladığımda,
herşeyi diriltip kefaretini ödemeye yelteniyorum
oysa çabalarım nihayetsiz.
küçük bir çocuktan farksız,yeri önemli olmayan çığlıklarımla,
kontrolü sağlamak güç...
birkaç görevli kapıya bırakırken
sebepsiz kahkahalarıma engel olamıyorum...
uzun bir yol yürüyorum eve dönüşte
adımlarım birbirinden habersiz.
çitlere tutunarak buluyorum bahçe kapısını.
kapının kolunu kaldırmak hiç bu kadar zor olmamıştı.
girişteki saksıyı devirsemde,
toparlayabilecek mecalim yok bu gece
söyleniyorum her zamanki gibi...
huysuzum bu aralar.
bahçedeki ağaçtan limon kokusu yayılmış etrafa
seni hatırlıyorum...
aslında seni hatırlamaya yer arıyorum şu günlerde.
ağacın dibine oturup,konuşmaya başlıyorum.
anlamazdın bir insanın ağaçla konuşabilmesini
beni suçlardın yalnızlıkla,yıkılmayan duvarlarımla.
oysa senden önce tanımıştım yalnızlığı
alışkanlık olmayı geçmişti bile.
ilk başlarda kendi seçimim olmasada
devamında kabullenmiştim,birazda alışmıştım galiba.
bedenine yerleşen yalnızlıktan kurtulmak zor.
hoşumada gidiyordu başına buyruk tenhalık.
tavırlarım değişmiş,uzaklaşmıştım...
sen ilk yüzüne bakardın ya birini tanımak için,
bense; yalnızlığın bozulmasından korkan tedirginlikle,
bir soluğu ayak sesinden tanıyordum artık.

hiç

gökyüzünün hiç görünmeyen yüzü
bulutlarda daha önce görülmemiş bir şekil.
büyüsüne inanıyorum.
toprağa döndüğünde suretim,
yarısı çürümüş bir elma şekeriyle
tozları kaldırıyor yerinden.
birkaç adım daha atıyorum.
sevmeyi anımsatıyor bana
kırık saksıdaki çiçek gibi açıyorum.
yarım yamalak tüm gücüyle...
gökkuşağının en dikkat çekmeyen rengine
tutulup saçmalar ya kelimeler
işte o anın anlamı hükümsüzdür.
tarifi yok çünkü hiçbir kaynakta.
soluklanıyorum yolum uzun...
koltuğun kenarındaki bozuk para misali
uzun bir aranın ardından,zamansız ortaya çıkıp
ezberimle oynuyorsun...
bu hoşuma gitmesede,
tepeye kadar eşlik etmene mutlu oluyorum.
basit,bir o kadar karmaşık kelimelerle.
yol bitiminde son bir adım daha
boşluğun cazibesine hayranlıkla...
saliseden uzun bir an yüzünü görüyorum.
biraz heyecanlıyım kusuruma bakma...
nabzımda ayak uydurmuş rüzgara.
biraz telaşlı...
adsız bir suçluluk duygusunun tutsaklığında
görüyorsun artık beni.
ve şimdi sende biliyorsun
ben o paraşütü hiç açmayacağım.

hazır üretim.

oyuncak bebek gibi
gözlerini kapatması yetiyordu uyuması için.
konuşamıyordu ezber dışı cümleleri,
uzun süreli suskunluk,sebebi.
ve bir umut bile beslemiyordu...
belki bu sebeptendi mutlu oluşu.

deli

ben bir deliyim
üzerinde gömleğiyle ayakları çıplak
koşturuyorum bana birşey olmaz
kanayan ayaklarım alışkın buna
gülüyorum;
vuruyorlar
durdurmuyorum
hoşuma gidiyor akıllarınca cezalandıramaları.
sizin bildikleriniz,
birde kendime sakladıklarım...
betona sürtüyorum avuçlarımı
birazını bırakıyorum bedenime.
parçalara ayırmak istediğim bedenimin
sadık kalışı hayata,dalga geçiyor benimle..
aklını yitirmiş bir deliden
birşey bekleyecek kadar çaresiz insanlar tanıyorum
uzun hikayeleri olan akıllı insanlar...
sadece benim bildiğim hikayeleriyle
gün batarken ya da doğarken,
zamanın önemini yitirdiği anlarda.
zihnimi şenlendiriyorlar.
bazen anlattıklarına güldüğümde mutlu olanlar
kimi zaman bunun için öldüresiye döven insanlar.
yıkanmadığımdan kaşınıyorum ama
rahatsız olmaktan uzun zaman önce vazgeçtim
damağımdaki küf kokusu hep aynı yerinde
yediklerimin hiç taze olmayışından belkide.
aklım çok karışık,ondan anlatıyorum.
birinin olmasına ihtiyaç duymadan anlatıyorum,
gazetede fotoğrafı olan bir yabancıya.
ben bir deliyim...
kış günü soyunabilecek kadar.
sizin önemsediklerinizi önemsemeyecek,
önemsemediklerinize ise tapabilecek kadar.
birgün ölüm haberimi alacaksınız.
bazılarınız sırlarınızı gömerken
kiminin umrumda bile olmayacağım.
karlı birazdan fazla soğuk bir günde
çöplerin arasında yatan çıplak delinin biriydi(m)
beni böyle anacaksınız.
bugün ölüyorum yarın dirileceğim
bunu bugün anlayacaksınız.

şölen

göz altı morlukları gibi
belirdikçe bitkinleştiren
zamanın tükenişinin habercisi
susturun şu çanları
başımdaki ağrıları kontrol etmek güç
sesim güvensiz kelimelere,
ondan yarım yamalak cümlelerim.
affet beni,ellerim titriyor heyecanımdan...
belkide umudun çaresizliğinden,
içimdeki renklerin belirsizliği.
gökkuşağını görmek zor bu mevsimde.
ayak parmaklarım üşüyor...
gücün tükendiği bir nesil gibi
dizlerimin üzerine yığılıyorum.
nefesimi yutarken,son bir ses.

ölümümle karı renklendiriyorum bu gece...

kırmızının şölenine hoşgeldiniz!

yıl 2005'ten 2012'ye geldik.

2005 yılından sonra ilk defa vodkadan kustum.
diyeceksiniz ne var bunda? hayatımın seneleriydi 2005.. tam 18-19 yaş evresi alkolle haşır neşir olmuşuz.
ben kepazede garsonluk yapıyorum.üzerimden çıkarmadığım che guevera tshirt.. gün boyu giyilip gece yıkatılıp sabah tekrar kaldığı yerden devam ediyor.
sabahın 9 unda cafeyi açıyorum.güzel memleketimde barlar yıkılmamıştı o zamanlar.akşam bir gidiyoruz bara saat 4-5 tüm kazandığımı alkole yatırıyorum.üstüne zil zurna sarhoş oluyorum..tüm gün ayakta çalışmışım.adım atamıyorum ama durmak yok.vodka içiyorum sadece vişne-şeftali.eve gelmişim sızmadan önce bir posta kusup her sabah ağzıma bir daha sürersem diyip akşamına aynı olay sabah cafeyi açarken hala sarhoşum.gözlerimin altı mor.
suavi'den yalı çapkını 2005'in şarkısıdır!
gözümde yeri hep farklı olacak insanı tanıyorum.yerine hala kimseyi koyamadığım(hala aşık değilim belirteyim) bir boşlukla 2012 senesinde vişne vodka içip kusarken aklımdan bir bir geçiyorlar.nereden nereye geldik.

ahkam vol 1.

masalın sonu değildi ilgimi çeken.
arasında yaşanılandı.
doğmaktan öte,ilk adımı atmak varya
o misal  kafam güvene yoksun.
konuşuyorsun sen,
zamana yenik düşen kelimelerle.
yanlış öyle büyük birşey diyorlarda
doğrusu kime göre belli bile değil.
babasından dayak yiyen çocuğun
çocuklarını dövmesi nefretini alışı
ardından başka bir nefrete gebe bırakıp,
şikayet ettiklerine benzemek aynada.
utançların içinde boğulup zehir akıtmak
oysa zamanında en çok siz zehirlenmiştiniz.
aşkın ağız dolusu cümlelerinin ömrü
bir kanat çırpışı kadar kısa modern zamanlarda.
yakındıklarına döndüğün an
sağ yanağındaki tokat izine
sol kulağın çekilişini ekleyip iyi halt ettiğimizi sandık.
ölen körler badem gözlü oldularda
yaşayanlarına hala kör diyoruz anlamadım ben
sanırım ölümün tesellisiydi iyi anılmak.
sevişen bedenler yorgun dedi çocuk
sevişmeyenlerse saklanmışlar divanın altına.
ikiside bedeni savunmak değildi orada karıştık biz
ergenin dilindeki sex kelimesinin eğretiliğinde
rolleri değiştik 30 yaş sonrası çocuklukta
ters yatan bebeyin çaresizliği gibi
kalkamadık eğri oturduğumuz yerden
ama doğrularda çıkmadı kara kutudan
izleyelim 3 yaş üstü dramları
komediye döner belki gözümüzden gelen acınası yaşlar.
nasılsa ahkam kesmek iki cümle ötemizde.

An!

çirkin küçük bir kedi vardı mahallede
ben severdim uzun uzun.
pencereme gelir hırıltısıyla mutluluğunu anlatırdı.
bugün ayağıma dolandı baktım yine oydu
görüşmeyeli olmuştu baya.
kocaman olmuş ama
hala çirkin..
başını okşadım tanıdım der gibi
oda belli tanıdı hırıltısı geldi mutlu mutlu

sonra devam ettim ben yoluma

o durdu köşesinde

o mutlu ben mutlu.

sus

tıngır mıngır hafiften tekliyorum bu gece
adını tekerleme yapan dilim,
dönmüyor bu aralar...
sandığa kaldırılan uyduruk hikayeler,
kirliye atılan çoraplarıma ne çok benziyor bu gece...
ayakkabımı çözemeyecek kadar zor,
evin yolunu bulabilecek kadar kolay bir gece...

hepsi önemlydiler bu gece

oysa yarın hatırlamayacağım kadar önemsizler.

kaç şeker alırsın?

uyandığımda pijamamın tek paçası dizimdeydi yine.bu hep beni eğlendirirdi,gülümseyip tuvalete doğru ilerledim.
bacaklarımdaki batıklarla mücadele ettikten sonra sifonu çektim.
musluğu soğuk kısmına çevirip ayılmak için iki avucumu doldurup kuru yer bırakmayacak şekilde yüzüme çarptım.tekrar... tekrar...
aynaya baktım kısa bir süre..
saçlarımın kontrolü hiç bende olmadı bende kontrolü ele geçirmeyi sevmedim hiç.gülümsedim yine...
telefonla aram hiç iyi olmamıştı. yinede hızlı mesaj yazabiliyordum ama aramak istedim...
günaydın...ekmek alır mısın?
radyoyu açıp,çatallı sesimle mırıldanmaya başlıyorum...
domatesleri yıkadıktan sonra kettledaki sıcak suyla çayı demledim.. dolaptan kahvaltılıkları çıkardım,ardından yarım kalan işime dönüp domatesleri dilimledim...bıçağı tezgahın köşesine bıraktım..
iki tabak,iki çatal alıp balkona ilerledim..masa örtüsünde kırıntılar görünce,elimdekileri küçük dolabın üstüne bırakıp örtüyü silkeledim... hava güzeldi..rüzgar yüzüme vurduğunda kendime iyice geldim...
tam gökyüzüne dalmışken çayın fokurtusuna koştum..
hala gelmedi... neyse birazdan gelir ben yumurtaları çırpmaya başlıyım...
yağı kızdırırken,kızarmış ekmeklerin kokusuda mutfağa dağılmıştı...
tam yumurtayı tavaya koyduğum anda kapı çaldı... evet geldi sonunda...
ocağı kısıp kapıya sevinçle yöneldim...terliklerim sesi bile daha yüksekti mutluluktan...
gelen bakkalın çırağıydı.. abla ekmeği getirdim...
alıp yumurtaları tabaklara koydum,çayı doldurdum.. ekmeği böldüm...
biliyorum gelmeyeceksin...uzun süren bu halimin sebeplerini ararken,cevaplarda veriyorlar kendilerine.. sorularına susuyorum,seni beklediğimi söylemiyorum...
delirdiğimi konuşuyorlar kendi aralarında...onaylar gibi yüzlerine gülüyorum...

aslında sıradan bir gündü sadece 3 yıl önce bugün hayatımın kontrolünü kaybettim...

bembeyaz bir duvara bakıyordum şimdi...demir divanda ellerimi bileklerimden kavrayan kelepçelerle,kendime zarar vermemden korkuyorlar... ama üç yıl önce bugün ben domates doğrarken kimse elimdeki bıçağı ortalıkta bırakmama karışmamıştı..oysa o gün çekmeceye bıraksaydım,elimdeki bıçakla seni öldürmemiş olabilirdim bebeyim...

çayını doldurdum ama ilaçlardan sanırım kaç şeker attığını unuttum...

kaç şeker alırsın?

sinek şaplağı

3-4 yaşlarındayım...
annem birgün beni pazara yanında götürmedi.
komşumuza bıraktı.
tabi ben kalmak istemedim ama zorladı çünkü pazarda sorun yaratıyordum.
 ben çırpınırken ,kadın belimden kavradığı gibi içeri çekip kapıyı kapatmıştı bile.
annem ise onun ergen ve sıska kızıyla pazara doğru yol almaya başladı.
kafamda onun annemi çaldığı fikri giderek yaygınlaşıyordu.
ben onun çocuğuydum ben varken onu nasıl alırdı yanına...
bu intikam başlangıcıydı...
pencerenin önüne oturup bir yandan da söylenerek annemi beklerken,
komşumuz bana süt ısıtıp birşeyler veriyorduki oyalanıcaktım
ama öyle küçük şeylere kanacak bir çocuk değildim..
kadın namaz kılmaya diğer odaya gitti.
bende ardından ilerledim... çift kişilik demir divana zar zor çıktım ve izlemeye başladım...
sadece onu değil heryeri süzüyordum.birşey olmalı evet birşey bulmalıyım...
annemi kaptırmamın intikamını almalıydım... ve,
evet!
sinek şaplağı oracıkta duruyor...
divandan inip şaplağı aldım...
ve namazdaki komşu teyzemin poposuna defalarca vurdum.-
o beniim anneem.-
-senin kızın benim annemi alamaz.
-ben onun çocuğuyum. beni alacak tabi yanına size ne oluyor...
evet bunu yaptım.anneme şikayet etti.. birkaç terlik atışından sonra annem sakinleşti ve annem tekrar benim.
annemi kimselere vermem,zaten annemde birdaha kimseye bırakmadı beni.
zafer benimdi!!

HIZ

birkaç insan oturup konuşuyoruz
kirlenmiş bedenler diyorlar
üstüne ağıza alınmayacak sözler
susuyorum uzun bi süre
konuşmanın gidişine üzülüyorum
insanların kafalarına üzülüyorum
bakıp bakıp kendime üzülüyorum
sevmeyecekler hiç
hatta sevemeyecekler
inanıyorlar temiz olduklarına
ya da kirlerin hiç arınmayacağına.
çemberin dışındaki herkes kirliydi
ama aynaya yansıyan insan
kendini hiç tarafsız göremedi
oturmuş konuşuyorlar
onu,bunu,şunu...
masada olmayan herkes dillendi aslında
ardından kötü sözleri örten iyi bir söz
''aslında iyi bir insan''
telafi ediyordu tüm kötü sözleri.
gökyüzü kızarıyor utancından
yutup sözümü.
camdan dışarıya bakıyorum
elimdeki rakı kadehini ağzıma götürüyorum
o sıra şişeye takılıyor gözüm
uzun uzun düşünüyorum...
anlıyorumki faydasız..
rakı bile yarılamışken şişeyi
hızına yetişmek zor
tükeniyor herşey tüm gücüyle.

zeytiin hanımefendi ev arkadaşımın kızı ama benimde kızımdır kendileri...herkes beyaz tavşanları alırken zeytini kimse istememiş köşelerde kalmış.arkadaşım onu o kuytusundan çıkarıp evimizin kara prensesi yaptı ve benimde evcil hayvan serüvenim başlamış oldu. o olmasa benim aklıma gelmezdi davşan beslemek çünkü ben bir apartman çocuğu olarak hayvanlardan uzak yetiştirildim.dokunma,yaklaşma cümleleriyle tırsık bir çocuk oldum.birkaç kuş besleme ve civciv alıp onlarında horoz çıkması sonucunda ise  bu konuyla ilişiğim kesilmişti.kedilerle aramın düzelmesi yeni ancak eve bir kedi almayı deli gibi istesemde birinin daha bunu isteyip zaman zaman bana kol kanat germesi gerekir.gelelim zeytine.o minicik,tefecik bir zeytin ezmesi.başlarda kendisini istemediğim doğrudur çünkü o sıra kedi girişimlerim vardı fakat kendisi o kadar şapsalki sevmemek elde değil,yinede yahni diyorumki arada haddini bilsin. fakat kime diyorum, acaba umrunda değil dünya hopp şşşhhtt bütün seslenme şekillerini denesemde ona ulaşmak imkansız gibi.kafası nereye eserse oraya. sadece arada avucumda uyuşup kalıyo.hatta yazarken kendisi bilgisayarın üzerinde zıplayıp,bi tur dolaşıp bi pıt bıraktı valla.
ayrı bir zaman ayırıp onunla deli gibi eğleniyorum ne yalan söyliyim iyi geldi hayatıma.

zeytin iyiki geldin kız evimize:)

doğdum ben baya yıl önce!

ben 10 aralıkta doğdum.buraya yazmak için anca vaktim oldu ama yazmazsamda olmazdı.kış günü karabüğün devlet hastanesinde anneme gelmeyen sancı yüzünden sezeryanla doğdum ben.aslında yerimde yurdumda pek iyiydim.aynı saatlerde ise annemin babası kalp krizi geçirerek öldü.dedemle tek ortak durumum bu.onun mezarında ölümken benim hayatımda doğum olarak geçiyor bu tarih.

artık doğum günlerine verdiğim önem iyice azalıp,unutmaya kadar gitmekte.haftasonu evde yalnızım diye arkadaşlarımı çağırdım ama doğum günüme denk getirdiğimden bilinçli gibi bi durum oldu ama değildi.onlar demese farkında değildim.daha kötüsü doğum günüme 10 dk kala bir arkadaşımı napıyorsun diye aradım.sanki kendi doğum günümü kutlatmak için oldu.hatta baya yaşlandığımı vurguladı herkes.

sonra bu sefer hediye istemeden aldıkları hediyeyi çok net tutturan arkadaşlarıma alkışlar sunuyorum.kukla pinokyo istiyordum nezamandır ama kimseye dememiştim onu bana almışlar.ardından uzun zaman önce verdiğim sipariş ekolinlerinde ilk 5 adeti masamızda yerini aldı.

doğduk,büyüdük onuda geçip yaşlanıyoruz hüleyyyn!

deli gün!

yere yakın çuvallarda duran pirinçlere takıldı gözüm
sarı sayfalı bakkal defteri
tadına doymadığım bir çikolata markası
tek tek anımsattı kendini...
kendime gelip birkaç şey alıyorum.
ardından çıkıp yoluma devam ediyorum
elimdeki poşetlerin ağırlığında mı bilmem
kendimde ağırlaşıyorum
zihnim kayıp gidiyor yine
bir kediyi düşünüyorum
korkmama rağmen ayaklarıma dolandığını
ardında masamdaki kalemlerin üzerinde gezindiğini
hatta düşünmeyi biraz abartıp,
ayaklarını kırmızı boyaya daldırışını hayal ediyorum
zihnim yerine geldiğinde eve çoktan yaklaşmıştım
eminim tüm yolu tebessümle geçirdim
bazı insanlar deli olduğumu düşünmüştür kesin.
aslında sizde öyle düşünüyorsunuz.

hayır, deli demenize kızmıyorum

bugünlerde akıllıyım diyenlerden korkuyorumda ben.

ihmalkar üstüne hafıza sıfır olan kul!

son zamanlarda zamanın eksikliği ile ilgili problemler yaşıyorum.
kimseye vakit ayıramıyorum. aileme,arkadaşlarıma,kendime...
herkes az vakit ayırmamdan şikayet eder durumda.. abanaya gittiğimde bi haftalık zamanımı 42 eş parçaya bölmeye çalışıp dağıtmayı beceremiyorum.. istanbul,çorlu,kocaeli... aynı etkide dağılıyor bu durum. hani şu durumdan popüler falan bi insan etkiside yaratmıyım. 3-5 arkadaş.. gereğinden fazla tanıdık insan var etrafımda ve ben beceriksiz bir insanım,insan ilişkilerinde hiç iyi olamadımki.
 herkesi arayan falan bir insan değilim.zaten telefonla devamlı zıt düştüğümü diyorum.bugün aynı cümleyi telefonda söyledim.
 evet ihmal etmemeye özen gösteriyorum ama kendime bile hayrım yokki benim.
kocaelide devamlı birileriyle tanışıyorum ama sonra hatırlamıyorum.
--biz tanışmıştık dimi?
--ııı ben bu aralar çok fazla insanla tanıştım kusura bakma...
--oooo cool hareketler
--yanlış anladın öyle deil...
ya da
---sonunda telefonuna baktın
-- duymamışım
-- insan bi arar dimi
-- arıyacaktım dalmışım..
--uzun bir küfür yada aynı etkide bi cümle
--şey ben gek gük...
devamlı bu muhabbet döner durumda. bunuda gerçekten unuttuğumdan yaşıyorum.ayrıca okulda bi arkadaşla haftalardır konuşuyoruz.. adımı biliyor.. yasemin diye devamlı sesleniyor bense adının yerine geçebilecek tüm sözcüleri kullanarak o iğrenç durumu soramıyorum... lanet olsun adınıııı hatırlamıyoruuuuuumm!adın neydi? ohhh rahatladım bi anda olsa.
tüm insanlıktan ettiğim ve edeceğim ihmal nedeniyle toplu anlayış bekliyorum.
sizi seviyorum aramıyorum diye sevgim eksilmiyor,sadece bende bağlantı hep kopuk.