boş köy

siz hiç kendinizi işe yaramaz hissettiniz mi?
öyle kafam karışıkki şu günlerde.gerçi benim kafam hep karışık gibi.endüstriyel tasarım hayatımın mesleği derken birden kendimi grafik bölümünde buldum.arkadaşlarım burda derken hepsi başka yere geçti bölümü taşınmadı falan.yeniden birşeyler kuruyorum hiç bana göre birşey değil.
kendimi çok boş hissediyorum.elimden hiçbirşey gelmiyor beceremiyorum gibi.bugün seramik bölümünden hocanın biri gelip seni çok bekledik bölüme dedi.birkaç kişi listede önlerdesin sen gördük diye konuştular.hiç gururlanmadım birşeyde başamış gibi gelmedim.r.seramik 1.si olmuştum ya ben.hiç hissetmedim sevinmedim.böyle bir garip kaldı.
bazı insanlar hep mutlu hiç sıkılmıyorlar ben öyle değilim.tam alışıyorum oradan ayrılıyorum
istanbulda tam düzenimi kurmuştum 3 yıl geçti.sonra kocaeli bilmiyorum nasıl olacak.
ruhum karmaşık.kafam karmaşık.kafamdakilerden uzaklaşıp hep yeni birşeyler kurmam gerekiyor.bende bundan sıkılıyorum.oturup yalnız başıma zamanlar geçiriyorum.çok yalnızım lan.
bayram gelsede eve gitsem.etli pilav yesem.iki esnafcılık oynasam.birkaç insan sen işe yaramazsın dese.annemle oturup çekirdek çitleyip dizi izlesem.
geri sayım başladı hadi bayram gelsinde dön köy dön köyüme
3 gün sonrada çok mutluyum diye yazarım ben kendimi bilirim.

hayal kutusu açıldı

çok heyecanlıyım çook!
içim kıpır kıpır hayallerimden birini gerçekleştirme fırsatına yaklaştım gibi
tam gerçekleşmeden ne olduğunu söylemeyeceğim sizde merak etmeyeceksiniz ama
çook ama çook garip hisler içindeyim bilin istedim.
rengarenk dünyalara uçurtmamı salıyorum görürseniz selam vermeyi ihmal etmeyin ...

peki ya sen?

 bir çift el görüorum.
aydınlanmayan güne küfür eden bir ifadeyle güne çoktan kavuşmuş gibi,
tüm çizgilerine kadar ortada.karanlığın etkisiyle gözlerimi kamaştırıyorlardı.
bir an sağ gözümden yaş geldiğini hissettim.
hızına yetişmemi istemiyor gibi kaydı gitti yanağımdan.
başta ılık gelen ıslaklığı,çizdiği yol ile sanki yüzümde derin bir çizik bırakmıştı.
pencereden gelen havayla aynı gidişi gibi hızla soğuyordu çizdiği yer.
ne istediğimi bilmeden sanki içimde çok şey isteyen bir his midemde dolaşırken,
söze başlamak istiyor ama ne konuşacağımı bilmeden ağzımı açıp sonra içinden tek bir kelime bile dışarıya sızdırmadan kapatıyordum.
birden o eller durdu ve konuş artık dedi.
konuşmak istiyorum ama..
ama ne?
bilmiyorum.
saçmalama...
derinden biraz daha uzun nefesimi aldıktan sonra
konuşmaya kararlıydım.
canım sıkılıyor ve saçmalayacağım.

gecenin cimri davrandığı bu gece 

oturmuş kendi ellerimle konuşuyorum.

sanki siz hiç konuşmadınız mı ?

bi dur!

durup düşünmek gerek...

bu lavanta mı?

sessizlik...

ot!      

pıt...!

nefes almaya çabaladıkça

gökkuşağı üstüne düşmüş baloncuklar

su yüzüne hızla çıkıp

minik bir ses bırakıyor ardında

pıtt..

parmakların buruşmuş

yinede suya doymamış ruh

ayakların ağırlaşıyor

daha derine iniyor beden

gözlerini kapama

görmelisin...

sıcacık hala

bir nefes uzaklıkta

sonsuzluk

teninde süzülüyor yosunlar

deniz ormanının sahipleri.

selam veriyorlar

birşey söylemek için ağzını açıyor

birkaç baloncuk daha

içine hapsetmiş sözleri

duymak çok zor

pıtt..

son sözlerini bir balığa söylerken

tek bir baloncuk çıkmış

zor dolmuş içi

inerken göz kapakları

ayaklarındaki ağırlık gitmiş

hızla yukarıya doğru

bir yarış başlamış

balonla bedenin arasında,

balon cılız bir sesle

pıt

gökkuşağı rengini sakladı..

mor,buruşmuş bedeninde

tüm sır balonlardaydı

pıt...

tilkileri kovun biraz

öyle çok koşullarınız var ki hem kendinize hem çevrenize hayatı boktan bir yere çevirmek için çabalayıp duruyorsunuz. bi rahat bırakın bi nefes alın aldırın.sevmeyen sevmesin,seven kaldığı yerden devam zaten.
bunca koşul ...
oturmuş sevilmek için kendinizi taktik yaparken buluyorsanız yanlış yoldasınız demektir.sevmek için kriter koşuyorsanız hayat sizi akışıyla adama çevirecektir.
okumuş,zengin,fakir vs.. bırakın bunları zihninize yerleştiği an hiçbiri işe yaramayacak nasılsa.birini güzel diye,birini zeki diye sevebilir hatta aynı çikolatayı,filmi sevdiği tipsiz birinide sevebilir insan.doğru zamanda bunu engelleyemiyecek zaten hiçbir koşul.
o nedenle bırakın insanı koşulsuz kabul edin biraz
hayatınızda deliler,güzeller yakışıklılar hepsinden olsun.
rengi atmış tshirtler,yırtık kazakların yanında duruyor yenileri
ütopyalarınızı atın kenara,boşverin zihninizdeki binlerce tilkiyi
hayat güzel yinede bazen tüm olumsuzluklar bizi bulup nefrette edebiliriz
düşünmeyin biraz yada yeni maddeler eklemeyin tabularınıza

ben bunları yazdım diye de iyi ya da kötü değilim

sevmek zorunda da değilsiniz zaten pek umrumda değil

sen bunları okudun diye özel değilsin

sadece biraz durun 

çünkü çok fazla şey istiyor,konuşuyor ve yoruyorsunuz.

insan canlısı bir vatandaş değilim

sinirleniyorum

dürtü

dalga sesleri yankılanıyor

boyumu geçen dev dalgalar

soğumuş buralar

ellerimi ovuşturuyorum

ısınacak gibiler.

karga sesinin çirkinliğine

bülbülün kibiri rahatsız ediyor

tam konuşacak gibi oluyorum

susasım tutuyor

hiç anılmayacak gibi

dilimden düşmeyen adın.

ayağımı sıkan ayakkabı misali

rahatsızım geçen zamandan.

kartpostalmış meğersem

evime adım atınca pek mutlu oluyorum hüleyyn ben.. anneme düşkünlüğüm aşikar.. oturup soluklanmayalıda pek çok pek vakit oldu.bu dinlenme iyi geldi.eş dost,üç beş arkadaş gördüm.akşam oturup yarı kafa yarı arkadaş dinledim.güldüm geçtim bazen hiç dinlemediğimde oldu ne yala söyliyim.baktımki herkesin hayatına başkasının tasası düşmüş.tası tarağı toplamak lazım dedim.güldüm bırak tası tarağı başkasının tasası sana mı düştü dedim.

bu bizim dağlar başka yerde yok biliyor musun?

iyidir iyi bizim buralar kartpostal gibi.

olmayınca olmuyor..evet binbir çeşit baykuşlardan biri olamadım.ölsem eşiğinde gözüm açık gitmeyecekti ya giremedim o eşikten içeri.bu sezonda erteledik hayalleri.bazılarını attık artık çöpe.bakalım neler bekleyecek beni.uykusuz gecelerin sabahlarında yine uykusuz günler geçirip hayatıma noktayı koydum.
sende beni sevseydin muhteşem bir ilişkimiz olabilirdi baykuş.
oysa sana tüm kara ellerimle gelmiştim,şişmiş gözlerim,dağılmış saçlarım,sadece senin güzelliğine ruhumu kaptırmıştım.ruhla bedeni ayırdığım zamandır.bedenim gezinecek öylesine ruhunu bıraktığı yere dönmesi imkansızdır artık...
ozaman arka fona alalım '' beni köyümün yağmurlarında yıkasınlar ''...
hazırsak son cümlem geliyor...

beni köyümün yağmurlarında yıkasınlar yıkasınlarr,toprağıma baileys döküp,mezar taşıma baykuş kazısınlarr kazısınlarrr.

fareleri yemeyin hüüüleyyyn!

sabaha karşı zar zor uyudum ama uyanmak istemedim.kalktığımdada gerçekten savaşmış gibiydim.

ruyamda sarı saçlı ,soluk tenli,kötürüm bir kral vardı.yanındaydım.onun için savaşıp gökyüzünde falan uçuyordum.

denizin altından girip suyun altını bıçak gibi keserek geçiyordum.tüm düşmanları şatodan uzak tutuyordum.

böyle geçen günlerin ardından kral birgün özel bir konuşma yaptı bizimle.

artık fareleri yiyeceğiz diye.tipim insan olsada cinsim fareydi.benide yiyecekti.

beyaz et yemek istemiyordu artık soluk kral..

bize akşam yemeğinde bira ve kraker dağıtan kral tüm farelerin kafasını güzel yapıp onları yiyecekti.

birkaç arkadaşıma bundan söz ettim kimi inanmadı.inanan arkadaşımla birlikte plan yapmaya başladık.kraliyetin kaşifi yakın dostumdu gidip bize karşıdaki adanın kordinatlarını bulmasını istedim.bunu kimseye söylemeden yapması içinde uyardım.her fırsatta bu kaçışla ilgili planlar yapıyorduk.krala düzenlenen saldırılardada yine onu korumaya devam ediyorduk.oturup karşıdaki adaya yüzebileceğimiz günü düşünüyorduk çünkü oraya geçtiğimiz an kral üzerimizdeki tüm haklarını yitirecekti.

evet bu gece kesin kaçış gerçekleşecekti.sonkez planlar yapıldı.kral önce günlük işlerini halledip tüm adamlarına emirlerini verdi ve çok yorgun olduğu için odasına çekildi.bende sessizce odama gidip eşyalarımı toplamalıyım. kırmızı ve yeşil bez ayakkabılarımı sadece çantama alabilirim.birde pusulayı unutmamalıyım yön bulmamızda yardımcı olacak.

tam karşıya geçecekken uyandım.... resmen fantastic dünyalarda yaşıyorum aaa dostlarr.

modern zaman insanı

modern zaman insanları olduk
aslında pekte modern doğmamıştık
ayakları sandalyeden yere değse yeten kız çocuğu
erkeğin sarıda olsa çıkan sakalları
yetti anne baba olmaya.
plastik çiçekleri sulayan şehirli teyzeler
duymuşlar mıydı gerçek çiçek kokusunu
organik sebzede ne diyen kasabalı
garipsemişti şekli değişen domatesi
şehirli özendi kasabaya
kazma,kürek biraz toprak kokusu
eli nasırlaşmış kasabalı şehire özendi
renkli ışıklar,gökyüzüne yakın evler
aslında elimizde olmayandı sanırım çekici
sevmeyen sevgiliye duyulan sonsuz aşk
dibimizdekini görmeye yetmedi çoğu zaman
çabalamak sandık ulaşmayı
oysa şanstı doğuştan gelen
kadere inanmamayı seçtik..
saçlarımızın beyazlamasını kadere bağlarken.
değişmemek için çabaladık
değiştirdiklerimizi kirli sepetine bırakınca anladık.
hoşumuza gitmedi bize yapılan
aynısını gidip yapmaktan çekinmedik
güldük eğlendik
ağladığımızda koşarak uzaklaştık
bazen çaktırmadan geri adım attık
gözümüzün yaşını silen olsun yalnızlığımızda diye.
modern zaman kovboyları olduk
texasta hiç yaşamamıştık oysa
oynarken plastik değildi tabancamız
can yakınca farkettik.
salıncaklara koştuk giden çocukluğa özlemle
saflığı çocuklarda ararken
küf kocan büyük ellerimizle dokunarak
önce biz kirlettik
yetmedi,yetemedik...

evet herşey boş geldi bi an

merak etme yarın dolu gelir

modern zaman insanı olduk nasılsa

öyle doğmamıştık ama...

bayan potter

msgsü'nin logosu baykuş olduğundan kayıt yaptıran öğrencilere baykuş dağıtılacağı duyumlarını aldım.hogwartstan ne eksiğimiz var diyen rektör çalışmalarına başladı!öğrenciler çok heyecanlı!
öğrenci: hocam bu baykuş ısırmaz dimi?
hoca: gül evladım gül!

.okulu kazandığımı düşünürsek

bundan farksız bir halde olmayacağım.

evet ben hazırım sende hazır mısın baykuş?

süt kokusuna kan bulaşmış

doğumdan sonra değişti herşey
bir bebeğin tüm vücudu sarılıydı kanla
ama bu süt gibi kokmasını engelleyemezdi
masumiyet oldukça kötülük yayılamazdı
çocukken söylenen ilk yalan
sonunu kimsenin tahmin edemeyeceği
bir oyuna büründü
hırsız polisin yavan kaldığı
kirlenmenin temizlenemediği
yeni bir bakış belirledi kendine
durmak nefesimi kesiyor
her adımda yeniden doğuyorum
sanki o süt kokusu hiç kaybolmamış gibi
durduğum an yok olup gidiyor
ondan fazla duramıyorum yerimde
nefes almak zor geldiğinde
kazağımın yakasını çekiştirirken
adımlarımın hızını arttırıyorum
durdur artık beni...
cehennemde süt kokuyor
ölüm temizlenmek,
yaşamak ise doğum sanki
durdur beni olduğum yerde
ellerimin kirine bakmadan
kaldır beni

yoksa mezarlığın üstüne kapatılan

son tahta parçası olacağım

adını kimsenin bilmediği

bir mezarın son noktası ben

doğum tarihimden emin olmasamda

adımın geçtiği mermerde

son gün olarak yazılacağım.

mutlu bir gün ölmek için!

dün tesadüfen öyle güzel bir güne kendimizi bıraktıkki tadı,huzuru,mutluluğu aslında tarif etsemde edilemeyecek cinsten...

Abana'da gibi hissettim kendimi..gün batımı sanki İstanbula taşınmış gibiydi.etrafımdaki herkes aynı,uzun zaman görüşmesende muhabbet bile kaldığın yerinden devam ediyorsa gerçek yakınlık bu.oturup uzun uzun konuştuktan sonra susup sanki hep aynı yerdeymişiz gibi başka işlerle uğraşmamız.ardından toplanıp rakı muhabbetiyle gecenin vuruşunu yapmamız herşey kaldığı yerden devam.istanbul sıcağının yüzüne çarptığımız buzdan bir el gibi.ferahlatıcı!

bir kadın ve bir adam öylesine güzellerki onlara bakmaya doyamadığım anlar var.

hayatımıza öylesine çok insan giriyorki ama bazıları var yerlerine öyle sabitlemişizki onları hissedemediğimizde asıl yalnızlık çekiyoruz onca kalabalığın içinde yalnız kalınan anlar işte sabitlediğimiz insanların yokluğu aslında.bu insanlarla yanyana geldiğinde öyle bir kalabalık hissediyorsunki o hayatındaki boşluklar onlara aitmiş.işte dünde aynen böyle bir gündü eksiklik giderilip mutluluk kaldığı yerden oturdu masanın baş köşesine!ben sevdiğini ağız dolusu söyleyebilen insanlardan değilim.genellikle soğuk olarak nitelendirilirimde ama burdan duymasalarda sesleniyorum arada.herkese soğuk değilim siz izleyicilerim şahitsiniz:)

ayaklarım yerinden kesiliyor ruhuma iyi gelen insanları gördüğümde!



derken.!.

rüzgara hasret günlerde,dondurma misali küçük serinlikler yaşamak...ninni edasında anne sesiyle,kontrolü sağlayan baba ile herşey yolunda diyesim geliyor.kalabalık yalnızlıklar içinde yalnızlıkları kalabalıklaştırma oyunları oynuyoruz.herkesin derdi kendine büyük geliyor da selpak satan küçük çocuğun derdi oyun parkını görene kadar.duştaki serinliğin üstüne musluktan başımın tam ortasına isabet eden o soğuk damla kendime getiriyor.ürperiyor içim karnımda bir heyecan,inanıyorum buna işte bu mutluluk diyorum.
hayallerime inanıp mutlu oluyorum bu aralar elim ayağım dolanıyor,adımımı hangi köşeye atacağımı şaşırıyorum.cebimdeki son kuruşu ıvız zıvır bişeye veriyorum.birden aklıma geliyor.inanıyorum cenneti gördüğüme.

aslında o bu değilde bu yaz günü buzlu bir limonata iyi gider değil mi?

gecenin son sesi

karanlık ormanın içinden kanatlarını savurarak,yüksek sesiyle gelen bir baykuştu sevdiğim,aydınlığım,en mavim!

daraldım bunaldım

delirebiliriiiim delirrrdim belkiiideeeee
yahu kaç gündür evde duruyorum.okuldur sınavlardır falan eve bir hafta gidip geldim ardından hastalanıp yataklara düştüm.laaan deliriiiceeem kardeşim.yaz vakti evde mi oturulurmuş.sokağa çıkılır oturulur akşam evde durulmaz.televizyon falan kültürüm arttı iyice.yazın televizyonu şehirliler izler modern olduk böyle mi oldu.metropollerrr yazları kan ağlarmış.yahuu artık bitsin kurstur okuldur falan ne bok olacaksa bende tatilllll yapayıııııım yahuu denize gireyim yatayım temiz hava alayım laaan ne işim var yaz vakti burda.sınavlarrr hemen kazanılıın ve ben evime falan gidip biraz tatil yapayım.kazanamazsamda boşa harcadığım yazımının yasını tutarııım.kaybolan yazlarımı geri verin bana derimmmm....
ulen gözüm karardı dünyanın bi zekisi ben miyim kariyer yapcam diye kös kös oturuyorum en güzel yıllarım kayboldu.bisikletime binerdim mis gibi dondurma yerdim temiz hava alırdım.akşamları çay çekirdek muhabbeti yapar denize karşı içkimi içerdim lannn..pasif insan pasif içici pasif gezici pasiff pasifff oldu hayatım.sadece kışları şehir demiştim yazları tatil yapılır ya

evlerdee daraldım duvarlara küstüm tükürdüm çıkarınnnn benii dışarııııı
gezesim tozasım var beniiiiiiiiiiimmm

şehirlere kaçtım

şehirdelerde bunaldım 

yazın kaçamadım ya ben buralardan

gün

erken uyanıp boğazı selamladım bugün biraz uzun baktım dışarıya... bir yudum su içip tuvalete gittim.oturduğum yerden kalkamayacak kadar yorgun hissettim.saçlarımın bukleleri birbirine girmişti ayırmaya çabalamadım.dişlerimi fırçaladım yüksek ses karmaşasında...

bilgisayarı açıp ekrana baktım öylece ardından kontrol edilen sosyal ağ kitlesi...karşımda duran mızıkaya uzanıp mızıkanın bile yabancı olduğu sesler çıkarıp,çayı koydum ocağa...

2 yumurta haşlarken,biraz maydonoz yıkadım..peyniri kestikten sonra yıkadım.zeytine biraz kekikle pul biber attım...salatalığı çizgi pijama gibi soydum.domatesi iri iri dilimledim..kavanozdan reçel doldururken kenarını parmağımla toparladım..ekmekleri kızartırken kahveden bir yudum aldım...

kahvaltı için kimseyi uyandırmadım...evde yalnızdım.

oyalandığım pazar kahvaltısını hala toplamadım...yerde bulduğum kağıt parçasına birşeyler karaladım...

kalkıp masayı toparladım..ayakkabılarımın topuklarına bastıktan sonra kapının önündeki hayvanlara bişeyler verip eve geri döndüm...ayakkabıların arkasını öylece ezilmiş bıraktım...

koltuğa uzanıp müziği açtım...

yerde duran kağıt,karton,bant parçalarına bile dokunmadan,kalkıp tuvalete gittim dönüşte ayağıma yapışan bant parçasını diğer ayağımla itekledim sonra bir fincan kahve almanın dışında kayıtlara geçebilecek başka bir hareket yapmadan öylece durdum...

tarihten birgün.

belki dün belki yarın

geçmiş geleceği harmanlamış zaten

tekerrür

oturup ağladım, defalarca
ısrarlarımın arkası kesilmedi.
ben o bisikleti almak için,
parmaklarımın sayısını geçen zamanlar bekledim
sürahi dolusu para biriktirmem gerekti
istediğim herşeyi erteleme vakti
çünkü o bisikleti istiyordum
uzun uzun hayallerini kuruyordum
yatmadan önce çeşit çeşit dualar
düşününce bile heyecanlanıyordum
nefes alışlarımın hızına yetişemiyordum
birgün komşunun çocuğunda gördüm
bisiklet almıştı babası
hemde hiç beklememişti benim gibi
vazgeçmemişti başka şeylerden
boğazım düğümlenmişti o gün
neden olduğunu anlayamamıştım
benim beklediğim onca zamanı
onun neden beklemediğini
anlamam mümkün değildi
o binerken bisikletine
ben beklemiştim kaldırımda
onun apartmanın çevresinde tur atışını
yorulana kadar bisiklete binişini seyretmiştim
hergün sürahiye paramı biriktirirken
bugün almak istediğim çikolataları
iç geçirerek rafa kaldırmıştım
sonunda oldu bisikletim
hemde onun sevindiğinden daha fazla sevindim
tadı damağımda kalmıştı sevincin.

yine aynı oyunu oynuyor hayat

ben çok uğraşırken hayallerim için

komşu çocuğu oturduğu yerden izliyor beni

ben nefessiz kalırken

gülüp geçiyor bu halime

oysa zor değil diyor ulaşmak..

''bak ben geldim bile''

yine boğazım düğümleniyor

ama şimdi anlıyorum artık.

tarih tekerrürden ibaret derlerdi

inanıyorum artık

ben koşarken hayallerime dizlerim kanamış

oysa komşu çocukları çoktan,

hayallerimi yaşamaya başlamışlar bile...

olsun varsın

yazları şehirler ne sıkıcıdır.denize hemen gidemez ağacın kenarında uzanamaz insan.deniz kenarındaki parklarda insanlar üst üste otururken et kokar her taraf.şehirin insan parfümleri gider et kokar hafta sonları.otobüsler ter kokar binen hoş kokulu insanlara koku değişsin diye özenle yer açılır o sıkışıklıkta..
toprağın kokusunu duymak isterim işte o an
deniz kenarında oturup çizesim gelir benim.karikatürler,kablolar,vidalar,insanlar,ot,böcek...
uzun uzun hikayeler yazasım gelir hayatın içinden,
balık tutasım,uçurtma uçurasım,bisiklete binesim gelir...
içimde yer yerinden oynar sevinirim güneşi görünce çocuk kitapları çizip yazasım gelir...
herşey artık yoluna girsin,sevdiklerim olsun,vazgeçemediğim kalemlerim hep aynı yerinde dursun çantamda... kaygılarım kaybolsunda ben sırtıma çantamı alıp bozcaadaya gideyim ansızın bir yaz günü...
korkularım gitsin kucağımda bir kedi uyusunda büyüsün...
size uzun uzun atlamıyımda bir bakışımda anlayın tüm kalbimdekileri...

iz(im)

çocukluğumda pencereden dışarı bakarken
dev bir yeşillik görürdüm
içine kuşlar girerken ormanın
ben dev canavarların olduğu hikayeler yazardım
arkadaşlarıma kötü davranırsam
beni sevmezler diye düşünür
sesimi bile yükseltemezdim
ağlarken nefes alamaz cümlelerimi yarıda bırakırdım
çocukkende kimseyi izlemezdim
ben kendi dünyasını keşfeden küçük insan
bazen kaptan bazen pilot olup çıkardım odamdan
küçükken susmazdım ya
arada nefesim kesilince tamamlayamadıklarımı
şimdi tamamlıyorum yeri geldiğinde...
günbatımında derme çatma bir iskele,
çocukken yoktu yerinde
kağıttan gemiler yapıyorum orda
gözden kaybolduklarında üzüldüğüm
güneşe biramdan ikram ederken
son gün ışığı gözlerime vuruyor
kafamı çeviriyorum sola doğru
iki tane karganın aşkını görüyorum
inandırıyorlar hala birşeylerin bitmediğine
izinden gitmediklerim her fırsatta
nefretlerini döküyorlar eteklerinden...
gülmeden edemiyorum..
onlar gibi akıl verirken buluyorum bazen kendimi
dilimi ısırıyorum konuşmam kesilsin diye
aklım yerine gelince,
izlerimi siliyorum...

yeterince aynı kapıya çıkan yol varken
yeni kapıların keşif zamanı şimdi
yaşlı bir kadının uçurtmasını ayıplıyor komşu teyzeler
oysa çocuklar için mi tüm uçurtmalar

zamanı geçen anıların yoluna

zamansız gelen anlar dikiliyor

kimsenin izinden gitmemeli insan

ara sıra adres sorduğu insanlar olsada

kendi ayak izleri(m) olmalı dünyada

kimsenin bilmediği bir yolda

sisteminize koyayım

isyan etmek gibi şeyleri pek fazla sevmiyorum ama hayatımın son 2 yılının içine eden şu eğitim sistemin ağzına ediyim.o derece sinirleniyorum.ben günlerce sabahlara kadar uğraşıyorum proje bitirmek için millet yan gelip yatıyor son gün yarım yamalak bir proje verip dersten geçiyor.bunların içinde benim sevdiğim arkadaşlarımda var ama arkadaşlıkla sistemi ayırdığım anda canım sonuna kadar sıkılıyor.ben fizikten kaldığım iiçin okulu uzatıyorum adam endüstriyel tasarım dersinden 5 kredilik bir dersten elini kolunu salllaya sallaya yarım bir projeyle geçiyor.ben niye çiziyorum ben niye maket yapıyorum teknik çizimiyle cebelleşiyorum tam bir proje vermek için bu kadar mücadele ederken bana verdiğin 95 puanın anlamı mı var istersen 100 ver.sizin tasarımcısın demenizde ruhumu okşayıp götümü kaldırmıyor.ben fizikte zorlandığım için tasarımcı olamıyorum ama senin bölüm dersin olan tasarımı yapamayan adamlar tasarımcı olabilyor.haklısınız böyle bir sistemde yaşıyoruz dayın varsa hayat beceriksiz olsanda güzel.ben seneye gelir köyüme dönerim kendi kendimi yerim bişey olamıyorum,onca emek verdim diye ordan başka biri çıkar çok iyi yerlere geldim diye.gelin lan gelin sonunda bulduğum ilk fırsatta ülkenizide terk edicem.beyin göçü neden varmış bu ülkede.soktuğumun sistemi!

geçer zaman acımaz

eve geldim ya oturmuş ortalığı kurcalıyorum.eski çizimlerimden falan alayım dedim.ne çizimlerim varmış yeteneklisin derlerdi birde inanırdımda.gerçi bir kısmını göremedim büyük olasılıkla babam çoğu şey gibi onlarıda atmıştır.hikaye biriktirmeye pek fırsat tanımadığından azla yetineceğim artık.uykusuzlarımında bir kısmı kaybolmuş bu arada oda gözümden kaçmadı!hatıra defterlerini buldum pek sevmezdim ama tüm arkadaşlar tutunca bende özenmişim ama çok fazla insan yazmamış çok arkadaşım yoktu zaten küçükken odada oturup bunalım bunalım takılan bir anda coşan problemli bir çocuk.arkadaşım aynen şunları yazmış'' sen çok iyi birsisin.herkesle kaynaşabiliyorsun  fakat bana kızma ama çok alıngansın ama insan gerçek bir arkadaşa ihtiyaç duyarsa o zaman böyle şeylerin önemi yok.senin gibi hiçbirşeyden sakınmayan kişiler pek bulunmaz bence...vs.. mutluluklar maniler:) '' hem övmüş hem yermiş bu arkadaşım ne yapıyor şimdi onun hakkında fikrim bile yok alınmış ve küsmüşüm sanırım hahaha. annemle babamada yer ayırmışım ama yazmamışlar insan iki sevgi cümlesi yazardı =) birde iki tane hatıra defterim var aynılarını bazıları onada yazmış güllü falanlar :) bir tane daha vardı o ilkti üzerinde tayfun vardı sanatçı ,onun resmi vardı bayılırdım defterden çok tayfuna önem verirdim ama asıl onu kaybetmişim.yukardaki gibi bir fotosu vardı defterin üzerindede.hadi yine iyisin tayfun unutulmadın=)saçlarını toplamış jölelemiş lise halleri tüm geçmişim 1 saatte gözümden geçti gülmeden durmam imkansızdı ama o zaman onlar modaydı napalım evladım hehehe bende öyle bir paylaşayım hatırlamışken dedim hepberaber güleriz belki sizinde bu yazıdan sonra canlanan anılarınız olur.

mimmimimimim

mim sevmesemde seni kırmam imkansız gibi =)
Dile Benden Ne Dilersen Sahip " Dese, Bir Tek Dilek Hakkınız Ve Düşünmek İçin de 1 Saatiniz Olsa;

1) Ne Yaparsınız ?
ilk aklıma bir dilek gelir şu an gerçekleştirmek için çabaladığım tek şey ama zaman dilimi 1 saat olunca 2 dk bile düşündüğümde asıl dileğim gelir aklıma.
 2) Ne Dilersiniz ?
çok klasik birşey olabilir ama ailemi ölümsüzleştirmeyi isterim.diğerleri elbet olabilir bir şekilde ama bunun için tek dilek hakkımı kullanırdım.bu geçersiz olursa tabiki mimar sinanda entas okumak ilk dileğim olur:)

bende böyle bir insanım işte

kağıt gemi

karanlık çoktan çökmüştü üzerime
gün ışığı yolunu çevirir oldu beni gördüğünde
aynadan görmeye çabaladığım yüzüm yabancı
saçlarım şekilsiz dikenlerini batırırcasına
toparlamaya çalışıyorum seni görünce
oysa çarşafın üzerindeki kan lekesi kadar değersiz
yolda ayağına takılan taş kadar can sıkıcı...
zamanı geçmiş,
yıllanmış bir özgürlük kafesi...
küflenmiş açık kapısı
kemikleri kalmış o kuşun.
avuçlarımda çocukluğum,
iskelenin kenarında diz çökmüş
bir kağıt gemi içinde salıyorum ruhumu.
adını fısıldıyorum...
yolunu tarif ederken,
kayboluyor göz önünden ...

ayağa kalkıp bakıyorum

milyonlarca batan gemi arasında

takılmış bir balığın yüzgecinde

dibe inerken,

kaptanın son selamına karşılık veriyorum

ben severim insanları

eveet eve birkaç gün için bile olsa gelmek muhteşem birşey!kendi yatağında uyumaksa anlatamam bile.pazar kahvatısı yapıldı babam uzun uzun gelecek planlarımı tartıştı sanatın yetmediği ve hala ona göre doğru dürüst meslek olan memurluk fikrine devam ederken mutluydum bu an sinirimi bozsa da onların yanında olmayı özlemişim.son günlerde okuduğum bir kitap var patti smith çoluk çocuk bunu okurken sanat için,hayaller için yapılan onca şey karşısında iyice yüreklenip vazgeçmiyeceğimi anlamıyordu.çok çabalamadım zaten mutluydum anı bozmam imkansızdı.bunu yazarken odama giren ve kanatları olağanüstü olan kelebek sözüme destek olurcasına koluma kondu.

arkadaşlarla oturuldu eğlenildi.herkes evlenmiş bazılarını o şimdi evli rahatsız edilemez diye daha ortalama kasıcı saatler seçtim aramak için.yaşımın geldiği ama hala evlenmediğim,bu fikre olan soğukluğum ayıplandıktan sonra zaten bulamadığımdan sıcak bakmadığım fikrine doğru uzayan bol kahkahalı anlar yaşandı.zaten şişmandım ve evlenmek zordu.aşık olacak insan bile bulamazken şişmanlığa bunu bağlamak.zayıf olsam aşık olabilecek miydim?aşık olmaları değilde benim olamamam daha dişe dokunur sebepti oysa.ben zayıflarken etrafımdaki insanlarda değişecek sanırım.
aşk taktiklerini izledim.ben taktikten ve aşktan anlamıyormuşum diye sözüm bile geçmedi ama epeyce bişey öğrendim.kıskanmak,merak etmek naz falan önemliymiş.ilgisiz olmayacaksın.bazen ayakkabılarımı bağlayamıyorum gibi durumlar olmalı he.erkekler işe yaradıklarını onlarsız bişey yapılamayacağını görmek isterlermiş.sihirli parola buymuş!
gece olurken erkenden kapatılan yerler ve eve çekilen , kocasının,sevgilisinin yanına giden canlarım sayesinde üç yol ağızında öylece kaldım kaldım bir kedi gördüm sanki dedim ve yanıldım bisikletimle tekelden iki biramı alıp balkonlara vurdum kendimi.dayanamayıp salçalı tost yaparken "yalnızlık ömür boyu" diye mırıldandım. annemi öpüp uzaklaştım dünyadan.
şimdide yatıyorum.

evlenmeyin lan yeter artık

ya da ben değişeyim biraz..

önce zayıflasam,sonrada sorsam

yoğurt sıcak,yersem dilim yanar aşkım

yoksa süt müydü o!

giderse ruh

bir masal yazmak istiyorum hep sana
gri ahşap zemini olan bir ev
bordo içine gömülen bir koltuk
yerlerde kitaplardan kuleler oluşturduğun
birkaç çocuk masalınıda ekliyorum aralarına
en görülebilecek yerlere
sevdiğin içki şişelerini özenle sakladığın bir köşe
eski arabaların,antinkuntin birkaç eşyanın bulunduğu bir ev
kapının girişindeki iki bisiklet
sadece sağ üst çekmecesi olan bir ayakkabılık
içine yedek anahtarı koyacaktın
öyle demiştin bana...
müzik kutularının hepsini kurardın özenle
onlarla uykuya dalmak isterdin hep
tavanından uçurtmalar sarkan bir oda
mutfağında star wars ekmek kızartma makinesi olacaktı
okuduğum kitapta ruhu kaçar diye uyuyamıyordu küçük kız
sanırım sen de beni terketmeye niyetleniyorsun
korkuyorum ait olduğun yerden gideceksin diye
uykularımı alıyorsun benden
gitmek düşüncesini yayıyorsun bedenime
bu aralar aklımı bulandırıyorsun ruhum.

adını sen koy!

aralıktan içeri giren
anne eli tadında usulca okşayan
rüzgar gibi huzur!
yavaşça süzülürken
iç ferahlatan,
bir yudum soğuk suyun
hızla dağılışı
işte o an mutluluk!
arayıpta bulamadığım
hiç ummadığım anda köşeden çıkıp
içimdeki boşluğunu anımsatan
en ummadık şey özlem!
yolda hiç tanımadığın birisiyle
sanki yıllardır tanışıyormuş gibi
göz göze geldikten sonra
yüzündeki tebessüm hissetmek!
küçük bir çocuğun yanına gelip
yetişebildiği tek yer olan
dizlerine sıkıca tutunup,
kalkmaya çabaladığı an güven!

bazen çok fazla şey ister insan

en yakındaki şeyleri görmemizi engeller

kolaydır aslında yaşamak

zorlaştırmaksa;

 kendimize oynadığımız bir oyun!

kırmızı gün!

bugün kırmızı gün;
uyandığımdan bu yana bloguma bugüne dair bişeyler yazmak istedim.sonunda bugünün kırmızı birgün olduğuna karar verdim.oysaki hava biraz bulutlu ama benim içimde kırmızı!
güzel gün bugün tadını çıkarın sonuna kadar..
çalışıyorsanız,sınavınız varsa,sevgilinizden ayrıldıysanız,domates doğrarken elinizi kesmiş olsanız bile tadını çıkarın çünkü baldan tatlı bugünün tadı sonra pişman olabilirsiniz!
eğer bisikletiniz varsa gidin nefesiniz kesilene kadar pedalları çevirin,yanaklarınız güne uyum sağlasın.
mutlu olun bugün her ne şekilde oluyorsanız.koşun,zıplayın,öpün gidip sevişin her ne biçimdeyse mutluluğunuz öyle yaşayınki tadı damağınızdan silinmesin bugünün.
mucizeler bekleyin bugün kırmızı mucizeler sizi bulacaktır!pozitif birgün bugün mutlu olmam için geçerli sebepleri olmayan ama beni mutlu eden gün bugün!
kırmızı gün!

duvar(-lar)



duvarlardan kaçıyorum
duvarlar kuruyorum kendime
bir martı çığlığında hatırlıyorum
geçmişten kalma birkaç küçük anıyı
dönmek içinse çabalamıyorum artık
geçmişin üzerine dikilen mezar taşı
adım soyadım...
ölüm tarihim henüz kazınmamış
hiç bu kadar kolay olmamıştı yalnızlık
bunca kalabalığın ortasında...
duruyorum...
ben susuyorum,
sen konuşuyorsun...
sonra...
ben konuşuyorum,
sen gidiyorsun.
kalıyorum yaya geçidinin üçüncü çizgisinde,
boyumdan uzun insanların ayak karmaşasında...
kaldırıma çıkan çocuk misali,
büyütüyorum boyumu parmak uçlarımın sızısında.
duvarlar üstüme geliyor daralıyorum,
nefes alamadıkça duvarlara sarılıyorum...

kaçarım ben duvarlardan

geçer zaman; duvarlardan yuva kurarım

sen dinleme beni saçmalayacağım

iki tuğla koy ayak uçlarıma

sonra dokunma git

 duvar(-lar) kuracağım.