bir milyon kafa

bu aralar yığınla yapmam gereken şey var.. çizimler ,çizimler ,çizimler..
tabi bunlarda ayrıldı artık içinde okul ödevleri,hayat ödevleri,iş ödevleri...
bense bunları yapmak yerine tüm hafta sonu oturdum oyun oynadım,yattım ters döndüm.. film izledim. kafamı diğer tarafa çevirdim dizi izledim... bu arada yalnız başıma kimseyle görüşmeden en az 1 ay yaşarım.ev arkadaşım nefret etti benden o derece kendi içimde yoğundum...sonra yemeksepetine dadandım.. öncesinde pizza ,gecenin bi yarısıda sufle söyledim. getiren adam beni görünce bi bıyık altı güldü vayy şişko dayanamamış söylemiş tatlıyı.nerene yiyeceksin daha yıh yıh
tabi bu durumun dalgasını geçerken bir yandan suflenin çikolatasına gömülmüştüm ben.şu sufleleri büyük yapsalar ya biraz daha!
sonra bugün yine yapmam gereken işlerden ziyade boş uğraşlarımdan biri odamda bulunan 2 tane meyve sandığını kırmızıya boyamak oldu.güzelde oldular hani.. renk geldi benim küçük yaşam alanıma.
he birde insanlık olarak beni ruhsuz ve duygusuz ilan ettiler. tamam bende güzel bir insan değilim ama birşeyler hissebileceğin biride çıkmıyorki karşına.platonik falanda yok tamamen duygusuz bir insan olarak geziniyorum ve hala aşık olabilen ya da yüreğinde kıpırtı olan insanlara yeminle özeniyorumki etrafım aşk yuvası mübarek herkes bi sever durumda.
hayır insanın platonik sevdiği olduğunda bile bi stratejisi oluyor.adrenalin ama bizde oda yok yavrum.biliyorumki şu son cümleyi okuyan bir iki arkadaşımda aynen yahu dediler.adımdan daha çok eminim...
neyse yatayım ben.odamda tiner kokuyor zaten kafam bi milyon oldu.

gibi

anlamış gibi yaptım..
başıma gelmemiş bir olayı nası anlayabilirdim.
hissediyorum dediğim kalbimle bile hissetmiyorum oysa
beynimin yaptığı oyunları kalbime yüklüyordum ki
daha duygu yüklü olsun tüm söylediklerim.
denizin çığlıklarını duyabiliyorum
ama ne dediğini anlayamıyorum
anlamış gibi yapıyorum.
kendim cümleler kuruyorum onun adına...
seni seviyorum ama ne hissettiğini anlayamıyorum
sadece anlamış gibi yapıyorum,
aptal gibi görünmek istemediğimden...
ama iyice aptal gibi görünüyorum..
seni hissedebiliyorum
bana dokunduğunda ya da benim sana.
o an bile içinden geçenleri anlayamıyorum
sadece anlamış gibi yapıyorum...
kötü bir haber alıyorum
çok üzülüyorum,başıma gelmiş gibi.
kendimi onların yerine koyuyorum
anlamaya çalışıyorum..
kendimi bile kandırıyorum anladığıma
ama anlamış gibi yapıyorum.
ve herkesin dediği gibi yüreğimde hissediyorum
oysa bu oyunları beynim yaparken
daha hisli olsun diye elimi kalbime götürüyorum.
anlamış gibi yapıyorum...

bir zamanlar

atlı karıncaya binmedim ben
okumadığım çocuk kitaplarıda oldu
hiç alerjim olmadı mesela
burun kıvırdığım şımarıklıklarımda.
annemi uzaktan saçlarından tanırdım,
babamında gelişinin habercisi anahtar şıngırtısından.

acıdım kendime

terkedilmiş bir kız çocuğu
dizimde ağlarken
kendime bakıyorum o an
ağlamamak için çabalıyorum
fakat kendime acıyorum.
saçlarımın bukleleriyle oynarken
uykuya dalıyorum  çocuk gibi
her gece yıldız tutup
sonraki gece yerini kaybediyorum.
ucuz bir kazağın içinde
değerini biçemediğim ruhumu koruyorum
karanlık sokaklarda
yalnızlığın tedirginliğinde
adını geçiriyorum içimden
artık hissedemediğim insanlar
ayrıntılarını aklımda tutamadıklarım
bakıyorum yüzlerine
önemsiyorum sanıyorlar
gözlerim dalmış bilmiyorlar
konuşuyorlar soluksuz
hataları hep başkası yapıyor
dinliyorum...
bir iki cümle sarfediyorum
çekiliyorum içime..

biliyorum anlamayacaklar

anlattıklarımı duymuyorlar

konuştuklarına kaptırmışlar

doğruyu yanlışı bilememde

acıyorum kendime

sebebini kimseye söylemeden.

anlam

bir ölümü anlattı bana
tenim ürperdi
sonra alıştım sanırım
sıradan birşey gibi dinledim

ama o ölümü anlattı bana

konuştuk

yüzün belirsiz
haklısın
bende sana anlatmak isterdim hayatımı
bir solukta..
aslında anlatabileceğimi sanmıyorum
öyle bir sürü saçma cümle kurabilir
ama kendisinden nasıl bahsederki insan
yüzümdeki çizgiler
alnımdaki yara
karanlık bir geceden
belli belirsiz hatırlıyorum
ama boşver bugün konuşmayalım
sen anlatmayı dene
ama anlatmak istemediklerini zorlama
dursunlar yerlerinde...
iki bira alıp geleyim mutfaktan
sakın bir yere kaybolma!
seni çok özlemişim
sanki uzun süre oldu gibi
sende kağıt gemileri sever misin?
evet bende severim kedileri
bunca zaman yalnızdın demek
değiştirmek istedikleri için kaçıp
sonra bambaşka biri olduğundan bahsetmiştin
cümlelerini ezberliyorum bu aralar
uyumadan önce okuduğum bir kitap gibi
zihnimden geçip duruyorlar
hayır ilk defa böyle olmuyorum
daha öncede olmuştu.
sadece kendine sar ben kullanmıyorum
tuvalet koridorun sonunda
evet benimkide bitti
...
yo susmadım
küçük bir gezegende yaşıyormuş
bir çiçeği fanusla korumuş
kara bir balığı günün sonunda kırmızı balık düşünmüş
saçmalıyoruz sanırım
haklısın bu aralar kim saçmalamıyorki
...
neyse gidip yatalım
iyi geceler..

basit

aslında pek te güzel başlamıştı gece
gülüyordu kadınla adam
gözleri güzeldi kadının
adamında gülüşü.
birkaç saatin ardından
yatıyordu yerde kadın
adam dizlerinin üzerinde
etrafta ağır bir kan kokusu
anlatıyordu nefes almadan
alırsa ölecek gibiydi oracıkta
banyonun zemini kaygandı
''dikkat edin!''
kadının ensesinden süzülen kan
iyice yayılmıştı etrafa
adam banyodan çıkarken
seni seviyordum.
yabancı bir ses ;
''kadının müstehcen yerlerini kapatın''

sevdiklerimizi öldürebiliriz

geçerli açıklamalarımız vardır

ama hiç tatmin olmayacağız.

evet ben bir rezilim.

yerin dibi dibi...
özgür hocayı erkek diye arayıp özgür hanımla karşılaşmakla başladı herşey...
ardından karşı dairedeki çocuklara devamlı rezil oluyorum. yanlışlıkla zillerini çaldum ilk eve taşındığım gün.merdivende oyalanıp yukarı bir çıktım.kapıda tanımadığım bir genç.. aa pardon ben yanlış çalmışım karşı daireyi çalacaktım.ardından bir kahkaha kirliliği ortalık...
bugünde marketten dönerken kafamı kaldırdım önce bizim teyzeye baktım ardından karşı daireye.. arkadaşa daha gelmemişler keh keh derken ensemde buluyorum.orada öldüm aslında ben.merhaba cılız ses eşliğinde çıktı ama birde bana sorun.
sonra alt komşununda kafasından aşağı örtüyü çırptım.
hemde hergün arka odaya giderken bu sabah üşenip camdan bile bakmadan sadece kolumu çıkarıp yaptım bunu..ardından bir ses..
bakar mısınız
tık yok
bakar mısınız
kafamdan aşağıya tüm kırıntıları döktün.
ayy siz orda mıydınız ben şey gek gük... uyku sersemiii saçmala bir sürü
komşu kavgası edicez sizinle..
yaa hayırr etmeyelim kavga diyen eblek bir insanvari.
Allahtan kimsenin güldüremediği komşumuz o eblek halime eğlenmiş olacakki tebessüm etti ah siz gençler ah sizz..
daha daha birsürü yerin dibi anlar yaşıyorum bu aralar..kafamda ekmek kırıp atayım.. yok yok onuda komşu teyzeye atarım sonrası yine gek gük...

fak yu diyoruz hep bir ağızdan

bu gece tüm ödevlerimi,yetiştirmem gereken işleri kenara bırakıp hepsine uzun bir fak yu çektim.
herkes yan gelip yatarken ben oturmuş ders çalışıyorum lan bu ne hayat be kardeşim.
yapmıyorum lan bu sefer ben getirmicem ödev.yetiştirmicem geçsin gününü benden önemli mi lan!
ohh akşam 7 de başladığım rakıyı gece 2 de sonlandırdım
ohh içiminde yağları eridi derler ya o misal.
okulu kazanana kadar yaz kış çiz. okulu kazan yine çiz hüleeyn insanız biz insan gladyatör mü sandınız harra hurra koşturuyoruz.boş boş duralım demiyoruz ama bi izin verinde iki nefeste biz alalım.
bütün hayatı zindan edip bizi koşturmaya mahkum bırakanlara fakk yuuu diyorum
iki güldük diye alt kattan gelen teyzeyede fakk yu diyorum.
arkamdan gülüyosun diyen teyzeye 9.cu kadehimi içiyorum lan sıkıyosa sen şu pijamalı halinle o komik surat ifadene gülme. gelipte muhabbetimize ot tıkadığın için suratına sövmüyorsam hala kafam yerinde olduğuna şükretmelisin desin biri benim yerime.
bu güzel günde dünyadaki tüm insanların tadını kaçıran herkesede benden bir fak yu gelsin o zaman.

neşeniz daim olsun.

anlamayacaksınız

anlamayacaklar

anlatacağız

senin olmadığın bir yerde

ben anlatacağım

benim olmadığım bir yerde

sen nefes almadan konuşacaksın

ama kimse anlamayacak

cümlenin içindeki sırrı

kimse yakalayamayacak

biz söylemedikçe.

ve biz hiç söylemeyeceğiz.

ama hiç susmadan

konuşacağız

boş köy

siz hiç kendinizi işe yaramaz hissettiniz mi?
öyle kafam karışıkki şu günlerde.gerçi benim kafam hep karışık gibi.endüstriyel tasarım hayatımın mesleği derken birden kendimi grafik bölümünde buldum.arkadaşlarım burda derken hepsi başka yere geçti bölümü taşınmadı falan.yeniden birşeyler kuruyorum hiç bana göre birşey değil.
kendimi çok boş hissediyorum.elimden hiçbirşey gelmiyor beceremiyorum gibi.bugün seramik bölümünden hocanın biri gelip seni çok bekledik bölüme dedi.birkaç kişi listede önlerdesin sen gördük diye konuştular.hiç gururlanmadım birşeyde başamış gibi gelmedim.r.seramik 1.si olmuştum ya ben.hiç hissetmedim sevinmedim.böyle bir garip kaldı.
bazı insanlar hep mutlu hiç sıkılmıyorlar ben öyle değilim.tam alışıyorum oradan ayrılıyorum
istanbulda tam düzenimi kurmuştum 3 yıl geçti.sonra kocaeli bilmiyorum nasıl olacak.
ruhum karmaşık.kafam karmaşık.kafamdakilerden uzaklaşıp hep yeni birşeyler kurmam gerekiyor.bende bundan sıkılıyorum.oturup yalnız başıma zamanlar geçiriyorum.çok yalnızım lan.
bayram gelsede eve gitsem.etli pilav yesem.iki esnafcılık oynasam.birkaç insan sen işe yaramazsın dese.annemle oturup çekirdek çitleyip dizi izlesem.
geri sayım başladı hadi bayram gelsinde dön köy dön köyüme
3 gün sonrada çok mutluyum diye yazarım ben kendimi bilirim.

hayal kutusu açıldı

çok heyecanlıyım çook!
içim kıpır kıpır hayallerimden birini gerçekleştirme fırsatına yaklaştım gibi
tam gerçekleşmeden ne olduğunu söylemeyeceğim sizde merak etmeyeceksiniz ama
çook ama çook garip hisler içindeyim bilin istedim.
rengarenk dünyalara uçurtmamı salıyorum görürseniz selam vermeyi ihmal etmeyin ...

peki ya sen?

 bir çift el görüorum.
aydınlanmayan güne küfür eden bir ifadeyle güne çoktan kavuşmuş gibi,
tüm çizgilerine kadar ortada.karanlığın etkisiyle gözlerimi kamaştırıyorlardı.
bir an sağ gözümden yaş geldiğini hissettim.
hızına yetişmemi istemiyor gibi kaydı gitti yanağımdan.
başta ılık gelen ıslaklığı,çizdiği yol ile sanki yüzümde derin bir çizik bırakmıştı.
pencereden gelen havayla aynı gidişi gibi hızla soğuyordu çizdiği yer.
ne istediğimi bilmeden sanki içimde çok şey isteyen bir his midemde dolaşırken,
söze başlamak istiyor ama ne konuşacağımı bilmeden ağzımı açıp sonra içinden tek bir kelime bile dışarıya sızdırmadan kapatıyordum.
birden o eller durdu ve konuş artık dedi.
konuşmak istiyorum ama..
ama ne?
bilmiyorum.
saçmalama...
derinden biraz daha uzun nefesimi aldıktan sonra
konuşmaya kararlıydım.
canım sıkılıyor ve saçmalayacağım.

gecenin cimri davrandığı bu gece 

oturmuş kendi ellerimle konuşuyorum.

sanki siz hiç konuşmadınız mı ?

bi dur!

durup düşünmek gerek...

bu lavanta mı?

sessizlik...

ot!      

pıt...!

nefes almaya çabaladıkça

gökkuşağı üstüne düşmüş baloncuklar

su yüzüne hızla çıkıp

minik bir ses bırakıyor ardında

pıtt..

parmakların buruşmuş

yinede suya doymamış ruh

ayakların ağırlaşıyor

daha derine iniyor beden

gözlerini kapama

görmelisin...

sıcacık hala

bir nefes uzaklıkta

sonsuzluk

teninde süzülüyor yosunlar

deniz ormanının sahipleri.

selam veriyorlar

birşey söylemek için ağzını açıyor

birkaç baloncuk daha

içine hapsetmiş sözleri

duymak çok zor

pıtt..

son sözlerini bir balığa söylerken

tek bir baloncuk çıkmış

zor dolmuş içi

inerken göz kapakları

ayaklarındaki ağırlık gitmiş

hızla yukarıya doğru

bir yarış başlamış

balonla bedenin arasında,

balon cılız bir sesle

pıt

gökkuşağı rengini sakladı..

mor,buruşmuş bedeninde

tüm sır balonlardaydı

pıt...

tilkileri kovun biraz

öyle çok koşullarınız var ki hem kendinize hem çevrenize hayatı boktan bir yere çevirmek için çabalayıp duruyorsunuz. bi rahat bırakın bi nefes alın aldırın.sevmeyen sevmesin,seven kaldığı yerden devam zaten.
bunca koşul ...
oturmuş sevilmek için kendinizi taktik yaparken buluyorsanız yanlış yoldasınız demektir.sevmek için kriter koşuyorsanız hayat sizi akışıyla adama çevirecektir.
okumuş,zengin,fakir vs.. bırakın bunları zihninize yerleştiği an hiçbiri işe yaramayacak nasılsa.birini güzel diye,birini zeki diye sevebilir hatta aynı çikolatayı,filmi sevdiği tipsiz birinide sevebilir insan.doğru zamanda bunu engelleyemiyecek zaten hiçbir koşul.
o nedenle bırakın insanı koşulsuz kabul edin biraz
hayatınızda deliler,güzeller yakışıklılar hepsinden olsun.
rengi atmış tshirtler,yırtık kazakların yanında duruyor yenileri
ütopyalarınızı atın kenara,boşverin zihninizdeki binlerce tilkiyi
hayat güzel yinede bazen tüm olumsuzluklar bizi bulup nefrette edebiliriz
düşünmeyin biraz yada yeni maddeler eklemeyin tabularınıza

ben bunları yazdım diye de iyi ya da kötü değilim

sevmek zorunda da değilsiniz zaten pek umrumda değil

sen bunları okudun diye özel değilsin

sadece biraz durun 

çünkü çok fazla şey istiyor,konuşuyor ve yoruyorsunuz.

insan canlısı bir vatandaş değilim

sinirleniyorum

dürtü

dalga sesleri yankılanıyor

boyumu geçen dev dalgalar

soğumuş buralar

ellerimi ovuşturuyorum

ısınacak gibiler.

karga sesinin çirkinliğine

bülbülün kibiri rahatsız ediyor

tam konuşacak gibi oluyorum

susasım tutuyor

hiç anılmayacak gibi

dilimden düşmeyen adın.

ayağımı sıkan ayakkabı misali

rahatsızım geçen zamandan.

kartpostalmış meğersem

evime adım atınca pek mutlu oluyorum hüleyyn ben.. anneme düşkünlüğüm aşikar.. oturup soluklanmayalıda pek çok pek vakit oldu.bu dinlenme iyi geldi.eş dost,üç beş arkadaş gördüm.akşam oturup yarı kafa yarı arkadaş dinledim.güldüm geçtim bazen hiç dinlemediğimde oldu ne yala söyliyim.baktımki herkesin hayatına başkasının tasası düşmüş.tası tarağı toplamak lazım dedim.güldüm bırak tası tarağı başkasının tasası sana mı düştü dedim.

bu bizim dağlar başka yerde yok biliyor musun?

iyidir iyi bizim buralar kartpostal gibi.

olmayınca olmuyor..evet binbir çeşit baykuşlardan biri olamadım.ölsem eşiğinde gözüm açık gitmeyecekti ya giremedim o eşikten içeri.bu sezonda erteledik hayalleri.bazılarını attık artık çöpe.bakalım neler bekleyecek beni.uykusuz gecelerin sabahlarında yine uykusuz günler geçirip hayatıma noktayı koydum.
sende beni sevseydin muhteşem bir ilişkimiz olabilirdi baykuş.
oysa sana tüm kara ellerimle gelmiştim,şişmiş gözlerim,dağılmış saçlarım,sadece senin güzelliğine ruhumu kaptırmıştım.ruhla bedeni ayırdığım zamandır.bedenim gezinecek öylesine ruhunu bıraktığı yere dönmesi imkansızdır artık...
ozaman arka fona alalım '' beni köyümün yağmurlarında yıkasınlar ''...
hazırsak son cümlem geliyor...

beni köyümün yağmurlarında yıkasınlar yıkasınlarr,toprağıma baileys döküp,mezar taşıma baykuş kazısınlarr kazısınlarrr.

fareleri yemeyin hüüüleyyyn!

sabaha karşı zar zor uyudum ama uyanmak istemedim.kalktığımdada gerçekten savaşmış gibiydim.

ruyamda sarı saçlı ,soluk tenli,kötürüm bir kral vardı.yanındaydım.onun için savaşıp gökyüzünde falan uçuyordum.

denizin altından girip suyun altını bıçak gibi keserek geçiyordum.tüm düşmanları şatodan uzak tutuyordum.

böyle geçen günlerin ardından kral birgün özel bir konuşma yaptı bizimle.

artık fareleri yiyeceğiz diye.tipim insan olsada cinsim fareydi.benide yiyecekti.

beyaz et yemek istemiyordu artık soluk kral..

bize akşam yemeğinde bira ve kraker dağıtan kral tüm farelerin kafasını güzel yapıp onları yiyecekti.

birkaç arkadaşıma bundan söz ettim kimi inanmadı.inanan arkadaşımla birlikte plan yapmaya başladık.kraliyetin kaşifi yakın dostumdu gidip bize karşıdaki adanın kordinatlarını bulmasını istedim.bunu kimseye söylemeden yapması içinde uyardım.her fırsatta bu kaçışla ilgili planlar yapıyorduk.krala düzenlenen saldırılardada yine onu korumaya devam ediyorduk.oturup karşıdaki adaya yüzebileceğimiz günü düşünüyorduk çünkü oraya geçtiğimiz an kral üzerimizdeki tüm haklarını yitirecekti.

evet bu gece kesin kaçış gerçekleşecekti.sonkez planlar yapıldı.kral önce günlük işlerini halledip tüm adamlarına emirlerini verdi ve çok yorgun olduğu için odasına çekildi.bende sessizce odama gidip eşyalarımı toplamalıyım. kırmızı ve yeşil bez ayakkabılarımı sadece çantama alabilirim.birde pusulayı unutmamalıyım yön bulmamızda yardımcı olacak.

tam karşıya geçecekken uyandım.... resmen fantastic dünyalarda yaşıyorum aaa dostlarr.

modern zaman insanı

modern zaman insanları olduk
aslında pekte modern doğmamıştık
ayakları sandalyeden yere değse yeten kız çocuğu
erkeğin sarıda olsa çıkan sakalları
yetti anne baba olmaya.
plastik çiçekleri sulayan şehirli teyzeler
duymuşlar mıydı gerçek çiçek kokusunu
organik sebzede ne diyen kasabalı
garipsemişti şekli değişen domatesi
şehirli özendi kasabaya
kazma,kürek biraz toprak kokusu
eli nasırlaşmış kasabalı şehire özendi
renkli ışıklar,gökyüzüne yakın evler
aslında elimizde olmayandı sanırım çekici
sevmeyen sevgiliye duyulan sonsuz aşk
dibimizdekini görmeye yetmedi çoğu zaman
çabalamak sandık ulaşmayı
oysa şanstı doğuştan gelen
kadere inanmamayı seçtik..
saçlarımızın beyazlamasını kadere bağlarken.
değişmemek için çabaladık
değiştirdiklerimizi kirli sepetine bırakınca anladık.
hoşumuza gitmedi bize yapılan
aynısını gidip yapmaktan çekinmedik
güldük eğlendik
ağladığımızda koşarak uzaklaştık
bazen çaktırmadan geri adım attık
gözümüzün yaşını silen olsun yalnızlığımızda diye.
modern zaman kovboyları olduk
texasta hiç yaşamamıştık oysa
oynarken plastik değildi tabancamız
can yakınca farkettik.
salıncaklara koştuk giden çocukluğa özlemle
saflığı çocuklarda ararken
küf kocan büyük ellerimizle dokunarak
önce biz kirlettik
yetmedi,yetemedik...

evet herşey boş geldi bi an

merak etme yarın dolu gelir

modern zaman insanı olduk nasılsa

öyle doğmamıştık ama...

bayan potter

msgsü'nin logosu baykuş olduğundan kayıt yaptıran öğrencilere baykuş dağıtılacağı duyumlarını aldım.hogwartstan ne eksiğimiz var diyen rektör çalışmalarına başladı!öğrenciler çok heyecanlı!
öğrenci: hocam bu baykuş ısırmaz dimi?
hoca: gül evladım gül!

.okulu kazandığımı düşünürsek

bundan farksız bir halde olmayacağım.

evet ben hazırım sende hazır mısın baykuş?

süt kokusuna kan bulaşmış

doğumdan sonra değişti herşey
bir bebeğin tüm vücudu sarılıydı kanla
ama bu süt gibi kokmasını engelleyemezdi
masumiyet oldukça kötülük yayılamazdı
çocukken söylenen ilk yalan
sonunu kimsenin tahmin edemeyeceği
bir oyuna büründü
hırsız polisin yavan kaldığı
kirlenmenin temizlenemediği
yeni bir bakış belirledi kendine
durmak nefesimi kesiyor
her adımda yeniden doğuyorum
sanki o süt kokusu hiç kaybolmamış gibi
durduğum an yok olup gidiyor
ondan fazla duramıyorum yerimde
nefes almak zor geldiğinde
kazağımın yakasını çekiştirirken
adımlarımın hızını arttırıyorum
durdur artık beni...
cehennemde süt kokuyor
ölüm temizlenmek,
yaşamak ise doğum sanki
durdur beni olduğum yerde
ellerimin kirine bakmadan
kaldır beni

yoksa mezarlığın üstüne kapatılan

son tahta parçası olacağım

adını kimsenin bilmediği

bir mezarın son noktası ben

doğum tarihimden emin olmasamda

adımın geçtiği mermerde

son gün olarak yazılacağım.

mutlu bir gün ölmek için!

dün tesadüfen öyle güzel bir güne kendimizi bıraktıkki tadı,huzuru,mutluluğu aslında tarif etsemde edilemeyecek cinsten...

Abana'da gibi hissettim kendimi..gün batımı sanki İstanbula taşınmış gibiydi.etrafımdaki herkes aynı,uzun zaman görüşmesende muhabbet bile kaldığın yerinden devam ediyorsa gerçek yakınlık bu.oturup uzun uzun konuştuktan sonra susup sanki hep aynı yerdeymişiz gibi başka işlerle uğraşmamız.ardından toplanıp rakı muhabbetiyle gecenin vuruşunu yapmamız herşey kaldığı yerden devam.istanbul sıcağının yüzüne çarptığımız buzdan bir el gibi.ferahlatıcı!

bir kadın ve bir adam öylesine güzellerki onlara bakmaya doyamadığım anlar var.

hayatımıza öylesine çok insan giriyorki ama bazıları var yerlerine öyle sabitlemişizki onları hissedemediğimizde asıl yalnızlık çekiyoruz onca kalabalığın içinde yalnız kalınan anlar işte sabitlediğimiz insanların yokluğu aslında.bu insanlarla yanyana geldiğinde öyle bir kalabalık hissediyorsunki o hayatındaki boşluklar onlara aitmiş.işte dünde aynen böyle bir gündü eksiklik giderilip mutluluk kaldığı yerden oturdu masanın baş köşesine!ben sevdiğini ağız dolusu söyleyebilen insanlardan değilim.genellikle soğuk olarak nitelendirilirimde ama burdan duymasalarda sesleniyorum arada.herkese soğuk değilim siz izleyicilerim şahitsiniz:)

ayaklarım yerinden kesiliyor ruhuma iyi gelen insanları gördüğümde!



derken.!.

rüzgara hasret günlerde,dondurma misali küçük serinlikler yaşamak...ninni edasında anne sesiyle,kontrolü sağlayan baba ile herşey yolunda diyesim geliyor.kalabalık yalnızlıklar içinde yalnızlıkları kalabalıklaştırma oyunları oynuyoruz.herkesin derdi kendine büyük geliyor da selpak satan küçük çocuğun derdi oyun parkını görene kadar.duştaki serinliğin üstüne musluktan başımın tam ortasına isabet eden o soğuk damla kendime getiriyor.ürperiyor içim karnımda bir heyecan,inanıyorum buna işte bu mutluluk diyorum.
hayallerime inanıp mutlu oluyorum bu aralar elim ayağım dolanıyor,adımımı hangi köşeye atacağımı şaşırıyorum.cebimdeki son kuruşu ıvız zıvır bişeye veriyorum.birden aklıma geliyor.inanıyorum cenneti gördüğüme.

aslında o bu değilde bu yaz günü buzlu bir limonata iyi gider değil mi?

gecenin son sesi

karanlık ormanın içinden kanatlarını savurarak,yüksek sesiyle gelen bir baykuştu sevdiğim,aydınlığım,en mavim!

daraldım bunaldım

delirebiliriiiim delirrrdim belkiiideeeee
yahu kaç gündür evde duruyorum.okuldur sınavlardır falan eve bir hafta gidip geldim ardından hastalanıp yataklara düştüm.laaan deliriiiceeem kardeşim.yaz vakti evde mi oturulurmuş.sokağa çıkılır oturulur akşam evde durulmaz.televizyon falan kültürüm arttı iyice.yazın televizyonu şehirliler izler modern olduk böyle mi oldu.metropollerrr yazları kan ağlarmış.yahuu artık bitsin kurstur okuldur falan ne bok olacaksa bende tatilllll yapayıııııım yahuu denize gireyim yatayım temiz hava alayım laaan ne işim var yaz vakti burda.sınavlarrr hemen kazanılıın ve ben evime falan gidip biraz tatil yapayım.kazanamazsamda boşa harcadığım yazımının yasını tutarııım.kaybolan yazlarımı geri verin bana derimmmm....
ulen gözüm karardı dünyanın bi zekisi ben miyim kariyer yapcam diye kös kös oturuyorum en güzel yıllarım kayboldu.bisikletime binerdim mis gibi dondurma yerdim temiz hava alırdım.akşamları çay çekirdek muhabbeti yapar denize karşı içkimi içerdim lannn..pasif insan pasif içici pasif gezici pasiff pasifff oldu hayatım.sadece kışları şehir demiştim yazları tatil yapılır ya

evlerdee daraldım duvarlara küstüm tükürdüm çıkarınnnn benii dışarııııı
gezesim tozasım var beniiiiiiiiiiimmm

şehirlere kaçtım

şehirdelerde bunaldım 

yazın kaçamadım ya ben buralardan

gün

erken uyanıp boğazı selamladım bugün biraz uzun baktım dışarıya... bir yudum su içip tuvalete gittim.oturduğum yerden kalkamayacak kadar yorgun hissettim.saçlarımın bukleleri birbirine girmişti ayırmaya çabalamadım.dişlerimi fırçaladım yüksek ses karmaşasında...

bilgisayarı açıp ekrana baktım öylece ardından kontrol edilen sosyal ağ kitlesi...karşımda duran mızıkaya uzanıp mızıkanın bile yabancı olduğu sesler çıkarıp,çayı koydum ocağa...

2 yumurta haşlarken,biraz maydonoz yıkadım..peyniri kestikten sonra yıkadım.zeytine biraz kekikle pul biber attım...salatalığı çizgi pijama gibi soydum.domatesi iri iri dilimledim..kavanozdan reçel doldururken kenarını parmağımla toparladım..ekmekleri kızartırken kahveden bir yudum aldım...

kahvaltı için kimseyi uyandırmadım...evde yalnızdım.

oyalandığım pazar kahvaltısını hala toplamadım...yerde bulduğum kağıt parçasına birşeyler karaladım...

kalkıp masayı toparladım..ayakkabılarımın topuklarına bastıktan sonra kapının önündeki hayvanlara bişeyler verip eve geri döndüm...ayakkabıların arkasını öylece ezilmiş bıraktım...

koltuğa uzanıp müziği açtım...

yerde duran kağıt,karton,bant parçalarına bile dokunmadan,kalkıp tuvalete gittim dönüşte ayağıma yapışan bant parçasını diğer ayağımla itekledim sonra bir fincan kahve almanın dışında kayıtlara geçebilecek başka bir hareket yapmadan öylece durdum...

tarihten birgün.

belki dün belki yarın

geçmiş geleceği harmanlamış zaten

tekerrür

oturup ağladım, defalarca
ısrarlarımın arkası kesilmedi.
ben o bisikleti almak için,
parmaklarımın sayısını geçen zamanlar bekledim
sürahi dolusu para biriktirmem gerekti
istediğim herşeyi erteleme vakti
çünkü o bisikleti istiyordum
uzun uzun hayallerini kuruyordum
yatmadan önce çeşit çeşit dualar
düşününce bile heyecanlanıyordum
nefes alışlarımın hızına yetişemiyordum
birgün komşunun çocuğunda gördüm
bisiklet almıştı babası
hemde hiç beklememişti benim gibi
vazgeçmemişti başka şeylerden
boğazım düğümlenmişti o gün
neden olduğunu anlayamamıştım
benim beklediğim onca zamanı
onun neden beklemediğini
anlamam mümkün değildi
o binerken bisikletine
ben beklemiştim kaldırımda
onun apartmanın çevresinde tur atışını
yorulana kadar bisiklete binişini seyretmiştim
hergün sürahiye paramı biriktirirken
bugün almak istediğim çikolataları
iç geçirerek rafa kaldırmıştım
sonunda oldu bisikletim
hemde onun sevindiğinden daha fazla sevindim
tadı damağımda kalmıştı sevincin.

yine aynı oyunu oynuyor hayat

ben çok uğraşırken hayallerim için

komşu çocuğu oturduğu yerden izliyor beni

ben nefessiz kalırken

gülüp geçiyor bu halime

oysa zor değil diyor ulaşmak..

''bak ben geldim bile''

yine boğazım düğümleniyor

ama şimdi anlıyorum artık.

tarih tekerrürden ibaret derlerdi

inanıyorum artık

ben koşarken hayallerime dizlerim kanamış

oysa komşu çocukları çoktan,

hayallerimi yaşamaya başlamışlar bile...

olsun varsın

yazları şehirler ne sıkıcıdır.denize hemen gidemez ağacın kenarında uzanamaz insan.deniz kenarındaki parklarda insanlar üst üste otururken et kokar her taraf.şehirin insan parfümleri gider et kokar hafta sonları.otobüsler ter kokar binen hoş kokulu insanlara koku değişsin diye özenle yer açılır o sıkışıklıkta..
toprağın kokusunu duymak isterim işte o an
deniz kenarında oturup çizesim gelir benim.karikatürler,kablolar,vidalar,insanlar,ot,böcek...
uzun uzun hikayeler yazasım gelir hayatın içinden,
balık tutasım,uçurtma uçurasım,bisiklete binesim gelir...
içimde yer yerinden oynar sevinirim güneşi görünce çocuk kitapları çizip yazasım gelir...
herşey artık yoluna girsin,sevdiklerim olsun,vazgeçemediğim kalemlerim hep aynı yerinde dursun çantamda... kaygılarım kaybolsunda ben sırtıma çantamı alıp bozcaadaya gideyim ansızın bir yaz günü...
korkularım gitsin kucağımda bir kedi uyusunda büyüsün...
size uzun uzun atlamıyımda bir bakışımda anlayın tüm kalbimdekileri...